Aleteia.pl - pozytywna strona Internetu w Twojej skrzynce e-mail

Nie możesz nas wesprzeć finansowo?

Możesz to zrobić na 5 innych sposobów:

  1. Módl się za nasz zespół i powodzenie naszej misji
  2. Opowiedz o Aletei w swojej parafii
  3. Udostępniaj nasze treści rodzinie i przyjaciołom
  4. Wyłącz AdBlocka, kiedy do nas zaglądasz
  5. Zapisz się do naszego newslettera i czytaj go codziennie

Dziękujemy!
Zespół Aletei

 

Aleteia

Hiroszima została zbombardowana 71 lat temu. Ten mężczyzna zdecydował się o tym zaśpiewać, ale czy nie przekroczył granicy?

Udostępnij

Gorzka mowa ubrana w żartobliwy ton czy coś znacznie głębszego?

Odnalazłem moją grzeszną przyjemność

Słuchałem zapętlonej piosenki Kevina Heidersa „Enola’s Wake”: jest wspaniała, ale tak niechrześcijańska. Piosenka jest toastem wznoszonym ku czci przemijania Enoli: „Śpij Enola, śpij i nigdy więcej się nie budź. Jest mi przykro wiedzieć o śmierci, z której złożone jest Twoje życie” słychać w refrenie.

Kevin Heider tym razem przekroczył granicę. Jego album The Spark jest mroczny, bardziej surowy, i bardziej „ludzki” niż jesteśmy do tego przyzwyczajeni w muzyce chrześcijańskiej. Śmiało zabiera nas na peryferie ludzkiego doświadczenia, ale z radością opiewać śmierć kobiety? Gdzie jest miłosierdzie? Gdzie jest nadzieja na jej zbawienie?

Zagłębiając się w metaforę

Ta piosenka nie miała być moją grzeszną przyjemnością. To nie była gorzka przemowa ubrana w radosną melodię. Każde słowo było metaforą, przenośnią, napisaną tak, aby dyskusja o trudnym temacie była bardziej znośna.

Dałem się prawie oszukać przez geniusz jego tekstów, opuszczając starannie skonstruowaną metaforę pośród twórczej, samodzielnej narracji, wznoszenie toastu za przemijanie żałosne kobiety. Później niewyraźne wspomnienia z historii otworzyły mi oczy.

W dniu 6 sierpnia 1945 roku Stany Zjednoczone zrzuciły bombę atomową na miasto Hiroshima w Japonii. Bomba, o nazwie „Little Boy” została zrzucona przez bombowiec o nazwie Enola Gay. Teraz metafora staje się zrozumiała, warto zapoznać się z tekstami (na górze artykułu); są naprawdę niesamowite.

Podzielona kwestia

Heider, który napisał piosenkę, podzielił się z Cecylią własną wewnętrzną walką, przyznając, że kiedyś „popierał zrzucenie bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki”.

W chwili pisania utworu, zaczął ponownie rozważać swoje poparcie, ale nadal nie ma pewności, po której stronie stoi. Był jednak pewien jednego. Wierzył słowom Jana Pawła II: „Wojna nie zawsze jest nieunikniona. Jest zawsze porażką ludzkości”.

„Dzięki tej prawdzie”, powiedział Heider, „Napisałem piosenkę z prostego punktu widzenia, że bez względu na to, czy te bombardowania były uzasadnione, były one tragiczną klęską dla ludzkości.”

Libby Reichert

Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail