Aleteia.pl - pozytywna strona Internetu w Twojej skrzynce e-mail

Nie możesz nas wesprzeć finansowo?

Możesz to zrobić na 5 innych sposobów:

  1. Módl się za nasz zespół i powodzenie naszej misji
  2. Opowiedz o Aletei w swojej parafii
  3. Udostępniaj nasze treści rodzinie i przyjaciołom
  4. Wyłącz AdBlocka, kiedy do nas zaglądasz
  5. Zapisz się do naszego newslettera i czytaj go codziennie

Dziękujemy!
Zespół Aletei

 

Aleteia

Franciszek: Zwycięskim sposobem życia jest styl ziarna, które obumiera

© Antoine Mekary/ALETEIA
Pope Francis General Audience April 12, 2017. © Antoine Mekary / ALETEIA
Udostępnij

„W istocie logika ziarna, które obumiera, pokornej miłości, jest drogą Boga. I tylko ta logika wydaje owoc” – mówił papież podczas audiencji.

„Chciałbym wam dać zadanie domowe. Warto, abyśmy wszyscy zatrzymali się przed krzyżem, spojrzeli na niego i powiedzieli: Z Tobą nic nie jest stracone. Z Tobą zawsze mogę mieć nadzieję. Ty jesteś moją nadzieją” – mówił Franciszek podczas środowej audiencji ogólnej (12 kwietnia). Publikujemy obszerne fragmenty papieskiej katechezy:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

W ubiegłą niedzielę upamiętniliśmy wjazd Jezusa do Jerozolimy, pośród radosnych okrzyków uczniów i wielkich rzesz. Ludzie ci pokładali w Jezusie wielkie nadzieje: liczni oczekiwali od Niego cudów i wielkich znaków, ukazujących władzę, a nawet uwolnienia od okupujących nieprzyjaciół.

Któż z nich mógłby sobie wyobrazić, że wkrótce Jezus będzie upokorzony, skazany i zabity na krzyżu? Doczesne nadzieje tych ludzi runą w obliczu krzyża. Ale my wierzymy, że właśnie na krzyżu nasza nadzieja się odrodziła.

W zrozumieniu tego mogą nam dopomóc słowa wypowiedziane przez Jezusa zaraz po wjeździe do Jerozolimy: „Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity” (J 12,24). Spróbujmy pomyśleć o ziarnie albo małym nasieniu, które pada w ziemię. Jeśli pozostanie zamknięte w sobie, nic się nie wydarzy. Jeśli natomiast pęknie, otworzy się, to wówczas rodzi kłos, odrośl, a później roślinę, a roślina przyniesie owoce.

Jezus przyniósł na świat nową nadzieję i uczynił to na sposób nasienia: stał się maluczkim, jak ziarno. Opuścił swoją niebieską chwałę, aby wejść między nas: „padł w ziemię”. Ale to jeszcze nie wystarczało. Aby przynieść owoc. Jezus żył miłością aż do końca, dając się złamać przez śmierć, jak ziarno pod ziemią. Właśnie tam, w skrajnym punkcie swego uniżenia – który jest również najwznioślejszym punktem miłości – wzeszła nadzieja.

Jeśli ktoś was pyta: jak się rodzi nadzieja – na krzyżu, popatrz na krzyż, spójrz na Chrystusa ukrzyżowanego. To stamtąd nadejdzie nadzieja, która już więcej nie zaniknie, która trwa aż po życie wieczne.

 

Tak więc w wydarzeniu Paschy Jezus przekształcił, biorąc je na siebie: nasz grzech w przebaczenie. Posłuchajcie uważnie jaka jest przemiana, dokonywana przez Paschę: Jezus przekształcił naszą śmierć w zmartwychwstanie, nasz lęk w zaufanie. Oto dlaczego tam, na krzyżu, zrodziła się i zawsze się odradza nasza nadzieja. Oto dlaczego z Jezusem wszelkie nasze ciemności mogą być przekształcone w światło, każda porażka w zwycięstwo, każde rozczarowanie w nadzieję. Wszystko.

Kiedy wybieramy nadzieję Jezusa, to stopniowo odkrywamy, że zwycięskim sposobem życia jest ów styl ziarna, pokornej miłości. Nie ma innej drogi, aby pokonać zło i dać światu nadzieję. Ale możecie mi powiedzieć: „Nie, jest to logika przegrywająca!”. Mogło by się tak wydawać, bo ten kto kocha, traci władzę.

Czy o tym myśleliście? Kto kocha, traci władzę. Ten kto daje, wyzbywa się czegoś, a miłowanie jest darem. W istocie logika ziarna, które obumiera, pokornej miłości, jest drogą Boga, i tylko ta logika wydaje owoc.

Widzimy to również w nas: posiadanie zawsze pobudza, aby chcieć czegoś innego: coś dla siebie otrzymałem i zaraz chcę coś nowego, wspanialszego i tak dalej, i nigdy nie jestem zadowolony. Jest to brzydkie pragnienie. Im masz więcej, tym więcej chcesz. To okropne. Człowiek żarłoczny nigdy nie jest zaspokojony. A Jezus mówi wyraźnie: „Ten, kto kocha swoje życie, traci je” (J 12,25).

Oczywiście, ta prawdziwa miłość przechodzi przez krzyż, ofiarę, podobnie jak dla Jezusa. Krzyż jest konieczny, ale nie jest celem. Celem jest chwała, jak nam to ukazuje Pascha.

A tutaj spieszy nam z pomocą inny piękny obraz, który Jezus pozostawił swoim uczniom podczas Ostatniej Wieczerzy. Mówi: „Kobieta, gdy rodzi, doznaje smutku, bo przyszła jej godzina. Gdy jednak urodzi dziecię, już nie pamięta o bólu z powodu radości, że się człowiek narodził na świat” (J 16,21). Otóż dawanie życia, a nie posiadanie go, daje radość. I to właśnie czynią matki: wydają nowe życie, cierpią, ale potem są radosne, szczęśliwe, ponieważ urodziły nowe życie. To daje radość. Miłość rodzi życie, a nawet nadaje sens cierpieniu.

Ale chciałbym wam dać zadanie domowe. Warto, abyśmy wszyscy zatrzymali się przed krzyżem – wszyscy macie go w domu – spojrzeli na niego i powiedzieli: „Z Tobą nic nie jest stracone. Z Tobą zawsze mogę mieć nadzieję. Ty jesteś moją nadzieją”. Wyobraźmy sobie teraz krucyfiks i wszyscy razem powiedzmy Jezusowi Ukrzyżowanemu trzykrotnie: „Ty jesteś moją nadzieją” [powtarzają trzykrotnie]. Dziękuję.

[Do wiernych z Polski]

Serdecznie pozdrawiam polskich pielgrzymów. Drodzy bracia i siostry, wchodzimy w tajemnice męki, śmierci i zmartwychwstania Pana. Niech Triduum Paschalne będzie dla Was i dla Waszych bliskich czasem nadziei, która niesie wewnętrzny pokój i pragnienie uczestniczenia w chwalebnym życiu Chrystusa. Zatrzymajmy się przed Jego krzyżem i przed pustym grobem, aby przekonać się, że z Nim nic nie jest stracone, w Nim zawsze możemy mieć nadzieję. On jest naszą nadzieją. Z tym życzeniem serdecznie Wam błogosławię.

KAI/ks

Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail