Aleteia.pl - pozytywna strona Internetu w Twojej skrzynce e-mail

Nie możesz nas wesprzeć finansowo?

Możesz to zrobić na 5 innych sposobów:

  1. Módl się za nasz zespół i powodzenie naszej misji
  2. Opowiedz o Aletei w swojej parafii
  3. Udostępniaj nasze treści rodzinie i przyjaciołom
  4. Wyłącz AdBlocka, kiedy do nas zaglądasz
  5. Zapisz się do naszego newslettera i czytaj go codziennie

Dziękujemy!
Zespół Aletei

 

Aleteia

Szymon Majewski: Od Piszczela do Pakera, czyli jak prawie zostałem kulturystą

fot. Paweł Szadkowski
Udostępnij

Chudy byłem strasznie, pamiętam jak lekarka szkolna stwierdziła, że mam zanik mięśni nóg! Była wielce zdziwiona, że po badaniu o własnych siłach pobiegłem grać w piłkę. Najgorzej jednak, że dziewczyny w ogóle nie zawieszały na mnie oka. Miałem piętnaście lat, wesołe spojrzenie, okulary, poczucie humoru i skórę i kości na stanie.

Moje przezwiska, gdy byłem jeszcze piętnastoletnim leszczem, mówiły za siebie: Piszczel, Bambus.

Moja Mama była ciągle wzywana do szkoły w związku z moim niedożywieniem. PRL oskarżał ją o to, że jej latorośl nie załapuje się na żadne statystyki żywienia i normy średniego nastolatka z tego czasu. Dodatkowo miałem cienką kondycję, podczas długich biegów robiło się mi słabo, kręciło się w głowie podczas apeli, mdliło mnie i słabłem na widok zupy mlecznej.

Nie byłem żadną konkurencją dla szerokich w barach chłopaków z innych klas, nadrabiałem rzecz jasna żartami, ale już na ulicy nie budziłem respektu, można było mnie zdmuchnąć z powierzchni chodnika. Chudy byłem strasznie, pamiętam jak lekarka szkolna stwierdziła, że mam zanik mięśni nóg! Była wielce zdziwiona, że po badaniu o własnych siłach pobiegłem grać w piłkę. Najgorzej jednak, że dziewczyny w ogóle nie zawieszały na mnie oka. Miałem piętnaście lat, wesołe spojrzenie, okulary, poczucie humoru, i skórę i kości na stanie.

Postanowiłem więc swojego wrażliwego ducha obudować mięśniami i wzmocnić Szymka. U jednego z wujków znalazłem na półce legendarny podręcznik Stanisława Zakrzewskiego „Jak stać się silnym i sprawnym” i zacząłem ćwiczyć.

Szymon Majewski - Stanisław Zakrzewski - jak stac sie silnym i sprawnym

 

Do moich treningów dołączył Paweł Szadkowski – kolega z podwórka. Trenowaliśmy ze starymi 3-kilogramowymi odważnikami, znalezionymi w piwnicy, jednak już po dwóch tygodniach machaliśmy nimi jak bobas grzechotkami. Mięśni nie przybywało, powychodziły nam tylko żyły. Przydałaby się nam sztanga, co wtedy w PRL-u było kompletnie nieosiągalne. Taki sprzęt miały tylko kluby. I wtedy z pomocą przeszedł nam mój Dziadek, powiedział, żebyśmy sami zrobili sztangę.

Ze szkoły przyniosłem wielkie puszki po ogórkach. Gryf sztangi pomógł mi zorganizować kolega z harcerstwa, który był magazynierem w 16-tce i dał nam jeden z niepotrzebnych masztów do dużych harcerskich namiotów tzw. „dziesiątek”. Do roboty został zaangażowany okoliczny murarz Stefan, który trzymał się terminów, ale nie trzeźwości. Najpierw jedna puszka z gryfem została zalana betonem, potem druga.

 

Premiera sztangi miała miejsce w mieszkaniu, Stefan przyniósł swoje 23-kilowe dzieło pod wieczór, był w podkoszulku i widać było, że tego dnia postawił na tradycyjny doping żytni w postaci wódki. Mimo krzyków Mamy postanowił nam zaprezentować sztangę i swoją sprężystość na środku pokoju. Gdy ją dźwignął i podniósł, zaczął się zataczać, zahaczając o radio i wazon, rzucało nim strasznie, Mama i Dziadek biegali po pokoju łapiąc sprzęty, a ja ubezpieczałem Stefana i jego akrobacje. Na naszych oczach dźwignął sztangę trzy razy, spocił się, oczy my wyszły na wierzch i zaczął dyszeć. Dopiera wizja zawału przekonała Stefana do zakończenia prezentacji – musiał uwierzyć mamie, w końcu była ze służby zdrowia.

I tak oto miałem pierwszą w życiu sztangę, od tej pory z Pawłem wywijaliśmy nią na tysiąc sposobów, wykuwając podwaliny polskiej szkoły kulturystyki. Nasze wymiary poszybowały, moja klatka, gdy zaczynałem trenować miała obwód 88 cm, a już po roku ćwiczeń napompowałem się, wywijając betonową sztangą do 103 cm w klacie…

Szymon Majewski
fot. Paweł Szadkowski / archiwum prywatne, East News/Getty Image.

 

Jeżdżąc nad morze, już się nie chowałem za tyczkami parawanów.

Teraz moja oldskulowa sztanga ma już 35 lat! Zatoczyła szerokie koło, swoje „szkatuły” i „baniaki” wyciskali na niej moi kuzyni i koledzy.

I choć teraz więcej we mnie kultury niż „styki”, to jednak lubię powywijać czasami oldskulowym żelastwem.

Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail