Aleteia
wtorek 27/10/2020 |
Św. Sabiny
For Her

Gdy coś w życiu tracisz... To może być błogosławieństwo

Dziewczyna stojąca tyłem przy ścianie

Shutterstock

Zyta Rudzka - publikacja 19.07.17

Nieustannie coś tracimy. Dzieciństwo, młodzieńcze złudzenia, przyjaciół, pracę, radość, urodę, pieniądze. Ale życie nie jest przecież jednym wielkim odejmowaniem.

Kiedy tracimy – dojrzewamy. Kiedy nas boli – pytamy: Dlaczego ja? Czy to musiało się stać? Cierpimy strasznie i czasami nawet niesprawiedliwie. Ale może właśnie wtedy dostajemy szansę, by się zatrzymać. Żyć bardziej uważnie. W tym sensie nie jest to czas przegrany.

Nieustannie coś tracimy. Dzieciństwo, młodzieńcze złudzenia, przyjaciół, pracę, radość, urodę, pieniądze. To, z czym musimy się pożegnać, pozostawia po sobie jakiś ślad. Od nas zależy, czy będzie on pusty czy sensowny.

Boli? Wspaniale – musi boleć

Nikt nie lubi czuć się oszukaną, pokrzywdzoną, rozżaloną, zawiedzioną. Ale czasami tak właśnie jest. Coś się nieodwołalnie skończyło, więc cierpimy. Płaczemy. Krzyczymy. Lamentujemy z bezradności. Rzucamy gniewnie przedmiotami. Izolujemy się albo piszemy dziesiątki SMS-ów. Dzwonimy, gadamy, żalimy się.

Uczucia są intensywne. Zalewają nas i destabilizują. I bardzo dobrze! Nie ma się czego bać. To naturalna i normalna reakcja. Sięganie natychmiast po środki uspakajające czy przeciwdepresyjne jest nadużyciem. Nie jesteśmy chore, tylko cierpiące. To, czego potrzebujemy to podarować sobie czas „żałoby”, czas opłakiwania, czas „osierocenia”.




Czytaj także:
Utrata dziecka i kryzys małżeński. Czy potem może być lepiej?

Cierpienie oznacza, że nie oszukujesz samej siebie

Niby łatwiej pogodzić się z trudną sytuacją, jeżeli mówimy sobie: On w sumie mi się nie podobał. Albo: ta praca była wymarzona, ale kiedy mnie zdegradowali, to mam wreszcie święty spokój.

Racjonalizacja pomaga doraźnie uśmierzyć ból, ale nie usuwa przyczyny. Tłumione emocje powracają w dolegliwościach psychosomatycznych, lękowych albo nerwicowych.

Zafałszowane przeżywanie pustki zazwyczaj powoduje kolejne straty. Poczucie zranienia, choć ukryte, pozostaje w nas na długie lata.

Stratę trzeba przeboleć, ale też przemyśleć

To za mało, kiedy krzywda ulała się tylko we łzach i skargach, a zabrakło namysłu, refleksji, dystansu. Dlaczego tak się stało? Czasem jest tak, że w jakiś sposób zasłużyłyśmy sobie, że tak się stało. Warto to zobaczyć. Dowiedzieć się o sobie czegoś na przyszłość.

I wcale nie chodzi o to, żeby uruchomić poczucie krzywdy czy winy. Przecież straty to również nasza intymna edukacja. Niekiedy tracimy grunt pod nogami po to, by zrobić krok na bardziej stabilny ląd. Kiedy tracimy, dużo się o sobie i innych uczymy. Jak, oczywiście, chcemy się uczyć.

Świadomie przeżyta strata jest tarczą obronną

Strata, z której nie wyciągamy żadnych refleksji na przyszłość chwieje naszym obrazem siebie. Niszczy poczucie bezpieczeństwa. Umniejsza ambicje i plany. Zniekształca postrzeganie świata. Tworzy wyolbrzymione poczucie klęski, że właściwie to nigdy nic mi się nie udaje. Dlatego warto zatrzymać się przy tej pozornej pustce. Może uda się z niej dowiedzieć czegoś więcej o świecie i sobie.


Kobieta patrzy przez lunetę

Czytaj także:
Możesz zmienić swoje życie. 10 powodów, dla których warto przestać się bać

Odczytaj znaczenie straty

Utracenie jest motorem psychologicznego rozwoju. Kiedy tracimy – dojrzewamy. Kiedy nas boli – pytamy: Dlaczego ja? Czy to musiało się stać? Cierpimy strasznie i czasami nawet niesprawiedliwie. Ale może właśnie wtedy dostajemy szansę, by się zatrzymać. Żyć bardziej uważnie. W tym sensie nie jest to czas przegrany.

To, co przepadło zrobiło miejsce na coś innego w naszym życiu i teraz ta odsłonięta przestrzeń domaga się naszej uwagi.

Nie jestem już tą kobietą co wcześniej

Ale to wcale nie musi być przerażające odkrycie. Jesteś inna. Zgoda. I co z tego wynika? Czujesz się oszukana, ale masz większą znajomość siebie i innych. Zaniedbałaś przyjaźń – teraz doceniasz to, co kruche.

Straciłaś kogoś lub coś, ale nie straciłaś siebie.

Można czuć się ofiarą sytuacji, ale chyba lepiej zastanowić się, co mogę w sobie zmienić. Zamiast pielęgnować gniew, może spróbuję wybaczyć. I łatwiej mi będzie pójść dalej.

Nie muszę się obwiniać bez końca. Po prostu chciałam dobrze, ale mi nie wyszło. W tamtym momencie, nie potrafiłam się obronić przed tym krachem. Chciałam dobrze, ale nie potrafiłam. Nie poradziłam sobie, ale teraz bardziej siebie rozumiem, a to pozwoli mi lepiej o siebie zadbać.

Wystarczy zmienić język, którym mówisz do samej siebie. Z wrogiego, oskarżającego, na wspierający i przyjacielski. Wtedy trauma nie będzie osłabiać, a wzmacniać.


Para w średnim wieku, zakochanie po okresie wdowieństwa

Czytaj także:
Miłość po okresie wdowieństwa. Historia pewnej kobiety

Czasem dobrze jest stracić

Strata „nie psuje nam życia”, bardziej wyrywa z codzienności. Z bezrefleksyjności. Przywołuje do odpowiedzi. Kogoś już nie ma. Coś się zmienia. Umysł otwiera się, poszukuje nowych informacji, uruchamia ciekawość i trenuje wyobraźnię, szuka rozwiązań i pomysłów. Porządkujemy gruzy i składamy na nowo świat. Kto wie, może okazać się nawet piękniejszy. Odzyskujemy poczucie kontroli. Poprawia się poczucie skuteczności, a w rezultacie pewność siebie i nastrój.

Gruba kreska nie istnieje – to, co utracone żyje w nas

Kolekcja strat to nie jest nasze prywatne muzeum kapitulacji. Bardziej świadectwo, że mamy swoją przeszłość. Unikalną. I w tym sensie, nie byle jaką. Pełną ważnych ludzi i znaczących zdarzeń, których utrata wiązała się z cierpieniem.

Dobrze przeżyta strata najpierw osłabia, w potem uruchamia duchowe wzrastanie.

Jest jak przeszkoda, która wyskakuje nam na drogę. Przeszkadza w ślepym pędzie, zatrzymuje. Ból utraty porządkuje wartości. Wspiera w szukaniu tego, co ważne.  Zachęca do duchowego i religijnego rozwoju.

Na szczęście, nasze zadowolenie z życia jest o wiele bardziej skomplikowane, niż prosty podział na sukcesy i porażki. Niekiedy siłę daje nie to, co osiągamy, ale to, co zostało nam bezpowrotnie odebrane.

Wesprzyj Aleteię!

Jeśli czytasz ten artykuł, to właśnie dlatego, że tysiące takich jak Ty wsparło nas swoją modlitwą i ofiarą. Hojność naszych czytelników umożliwia stałe prowadzenie tego ewangelizacyjnego dzieła. Poniżej znajdziesz kilka ważnych danych:

  • 20 milionów czytelników korzysta z portalu Aleteia każdego miesiąca na całym świecie.
  • Aleteia jest aktualizowana codziennie i publikowana w ośmiu językach: po francusku, angielsku, arabsku, włosku, hiszpańsku, portugalsku, polsku i słoweńsku.
  • Każdego miesiąca nasi czytelnicy odwiedzają ponad 50 milionów stron Aletei.
  • Prawie 4 miliony użytkowników śledzą nasze serwisy w social mediach.
  • W każdym miesiącu publikujemy średnio 2 450 artykułów oraz około 40 wideo.
  • Cała ta praca jest wykonywana przez 60 osób pracujących w pełnym wymiarze czasu na kilku kontynentach, a około 400 osób to nasi współpracownicy (autorzy, dziennikarze, tłumacze, fotografowie).

Jak zapewne się domyślacie, za tymi cyframi stoi ogromny wysiłek wielu ludzi. Potrzebujemy Twojego wsparcia, byśmy mogli kontynuować tę służbę w dziele ewangelizacji wobec każdego, niezależnie od tego, gdzie mieszka, kim jest i w jaki sposób jest w stanie nas wspomóc.

Wesprzyj nas nawet drobną kwotą kilku złotych - zajmie to tylko chwilę. Dziękujemy!

Tags:
stratażal
Modlitwa dnia
Dziś wspominamy świętego...





Top 10
Katolicka Agencja Informacyjna
Papież: „To najgorsza zniewaga, jaką można wy...
Philip Kosloski
5 świętych, których ciała nie uległy rozkłado...
BEZDOMNY JEZUS
Katolicka Agencja Informacyjna
Wezwali policję do bezdomnego, a tam Jezus
PRZODKOWIE JANA PAWŁA II
Anna Gębalska-Berekets
Dziadkowie Karola Wojtyły. Kim byli przodkowi...
Mathilde de Robien
Imiona, które noszą w sobie pieczęć Boga. Moż...
Theresa Aletheia Noble
Dobra spowiedź. 10 cennych rad od księży
MEDJUGORJE
Katolicka Agencja Informacyjna
Kierownik duchowy wizjonerów z Medjugorie eks...
Zobacz więcej
Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail