Aleteia
środa 28/10/2020 |
Świętych Szymona i Judy Tadeusza
Dobre historie

Nadpalone talerze z Powstania Warszawskiego. Opowieść mojej Babci

Wikipedia

Krzysztof Stępkowski - publikacja 06.08.17

Może właśnie dlatego Babcia tak niechętnie mówiła o Powstaniu Warszawskim – bo to za bardzo bolało? I może właśnie dlatego te talerze wiszą w kuchni do dziś?

Kiedy do kolejnej rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego zostaje już tylko kilka dni, coraz częściej zastanawiam się, dlaczego Babcia nie lubiła o tym zbytnio mówić. O innych historiach z czasów wojny, np. szkoleniu w zespołach minerskich czy bezczelnym paradowaniu po niemieckich koszarach pod pozorem dziecięcych zabaw i zbieraniu przy tym informacji coś tam mówiła. Gdy tylko padała nazwa „powstanie”, jej wzrok wędrował na dwa przepalone talerze, które do dziś wiszą na ścianie w kuchni. Opowiadała zaledwie o dwóch epizodach z pierwszych dni sierpnia 1944 r. Jednym z nich było wspomnienie leżących w niedalekiej odległości od siebie rannych powstańców i żołnierzy niemieckich, którzy byli opatrywani przez polskie sanitariuszki i lekarza. Drugim – opowieść o tym, jak krewni Babci dowiedzieli się o śmierci swojego bliskiego. Po rzezi dokonanej przez Ukraińców, na palcu jednego z nich zobaczyli sygnet tamtego mężczyzny… Raz Babcia powiedziała coś więcej.




Czytaj także:
Powstanie Warszawskie: Wierzę, że Maryja wyciągnęła nas z piwnicy

Ciąg dalszy „Pianisty”

W 2002 r. do kin trafił „Pianista”, film Romana Polańskiego opowiadający o wojennych losach Władysława Szpilmana, polskiego kompozytora pochodzenia żydowskiego, pianisty, pracownika Polskiego Radia. Film powstał na podstawie jego wspomnień wydanych po raz kolejny wraz z wchodzącym na ekrany obrazem Polańskiego. O Powstaniu Warszawskim Szpilman napisał tak:

Było bardzo wcześnie – dopiero świtało. Pierwszym odgłosem, który usłyszałem, był turkot dorożki konnej. Wyjrzałem przez okno: jechała z podniesioną budą, powoli, jakby nic się nie działo. Ulica była poza tym pusta. Tylko chodnikiem szła para ludzi, mężczyzna i kobieta, oboje z podniesionymi rękami. Z okna nie mogłem zobaczyć eskortujących ich Niemców. W pewnej chwili oboje poderwali się do biegu. Kobieta krzyknęła: „W lewo, w lewo!”. Mężczyzna skręcił i znikł z mojego pola widzenia. W tej samej chwili usłyszałem serie wystrzałów, kobieta zatrzymała się, chwyciła za brzuch i osunęła miękkim ruchem, na zgiętych kolanach, ku ziemi. Nie upadła, lecz przykucnęła, opierając się prawym policzkiem o asfalt jezdni i tak już zastygła w tej trudnej, sztucznej pozycji.

Babcia podsunęła mi ten fragment i drżącym głosem powiedziała, że świetnie pamięta scenę opisywaną przez Szpilmana. „Ta kobieta faktycznie leżała w tak charakterystyczny sposób, że pamiętam ją do dziś. Leżała, a właściwie klęczała w połowie ulicy. Ja widziałam ją dokładnie z mieszkania moich rodziców, po drugiej stronie ulicy. Ale wiesz, jest coś, co właśnie sobie uświadomiłam. Szpilman już tego pewnie nie zobaczył, ale kilkadziesiąt metrów dalej zabity został koń. Pamiętam rozpacz woźnicy i to, że kilka godzin później jedliśmy tego konia tu, w tym mieszkaniu. Smakował wstrętnie” – powiedziała, krzywiąc się na samo wspomnienie.

Talerze z Powstania Warszawskiego

„A wiesz, że po powstaniu, kiedy wróciliśmy na Niepodległości, to w wypalonym mieszkaniu znalazłam całe tylko te przepalone talerze?” ­– zapytała po raz dwudziesty któryś. „Wiem, Babciu” – odpowiedziałem. ­




Czytaj także:
Znasz tych kapelanów Powstania Warszawskiego? Ich obecność tak bardzo podnosiła na duchu!

Wtedy najwyraźniej odczułem, jak bardzo historie z przeszłości potrafią odezwać się po kilkudziesięciu latach, ożywiając pamięć wszystkich zmysłów, które kiedyś odbierały rzeczywistość walczącego miasta. Dotarło do mnie, że każde wspomnienie z Powstania Warszawskiego ma swój zapach, smak i dźwięk, których my – adresaci opowieści – (chyba na szczęście) nie czujemy i nie słyszymy. Może właśnie dlatego Babcia tak niechętnie mówiła o tamtym okresie – bo to za bardzo bolało? I może właśnie dlatego te talerze wiszą w kuchni do dziś, choć Babci od 10 lat nie ma już z nami.

Wesprzyj Aleteię!

Jeśli czytasz ten artykuł, to właśnie dlatego, że tysiące takich jak Ty wsparło nas swoją modlitwą i ofiarą. Hojność naszych czytelników umożliwia stałe prowadzenie tego ewangelizacyjnego dzieła. Poniżej znajdziesz kilka ważnych danych:

  • 20 milionów czytelników korzysta z portalu Aleteia każdego miesiąca na całym świecie.
  • Aleteia jest aktualizowana codziennie i publikowana w ośmiu językach: po francusku, angielsku, arabsku, włosku, hiszpańsku, portugalsku, polsku i słoweńsku.
  • Każdego miesiąca nasi czytelnicy odwiedzają ponad 50 milionów stron Aletei.
  • Prawie 4 miliony użytkowników śledzą nasze serwisy w social mediach.
  • W każdym miesiącu publikujemy średnio 2 450 artykułów oraz około 40 wideo.
  • Cała ta praca jest wykonywana przez 60 osób pracujących w pełnym wymiarze czasu na kilku kontynentach, a około 400 osób to nasi współpracownicy (autorzy, dziennikarze, tłumacze, fotografowie).

Jak zapewne się domyślacie, za tymi cyframi stoi ogromny wysiłek wielu ludzi. Potrzebujemy Twojego wsparcia, byśmy mogli kontynuować tę służbę w dziele ewangelizacji wobec każdego, niezależnie od tego, gdzie mieszka, kim jest i w jaki sposób jest w stanie nas wspomóc.

Wesprzyj nas nawet drobną kwotą kilku złotych - zajmie to tylko chwilę. Dziękujemy!

Tags:
historiapowstanie warszawskiewojna
Modlitwa dnia
Dziś wspominamy świętego...





Top 10
Katolicka Agencja Informacyjna
Papież: „To najgorsza zniewaga, jaką można wy...
Philip Kosloski
5 świętych, których ciała nie uległy rozkłado...
Theresa Aletheia Noble
Dobra spowiedź. 10 cennych rad od księży
Mathilde de Robien
Imiona, które noszą w sobie pieczęć Boga. Moż...
PAPIEŻ PRZYTULA CHOREGO MĘŻCZYZNĘ
Marine Soreau
„Papież nie bał się mnie objąć”. Opowieść czł...
PRZODKOWIE JANA PAWŁA II
Anna Gębalska-Berekets
Dziadkowie Karola Wojtyły. Kim byli przodkowi...
MEDJUGORJE
Katolicka Agencja Informacyjna
Kierownik duchowy wizjonerów z Medjugorie eks...
Zobacz więcej
Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail