Raper Poison – kiedyś bił się, bo bardzo cierpiał. Dziś bije się o Niebo

Facet, który dla wielu był postrachem. Który od małego dobrze się bił. Który uczestniczył w kibolskich ustawkach. Któremu imponował starszy kolega, który w czasie jednej ze stadionowych zadym zarobił cegłówką w głowę. Wszyscy myśleli, że już po nim. Ale nie, przeżył. Mojemu rozmówcy to imponowało. Że się nie bał. Od tej pory i on stwierdził, że przestanie się bać.

Tłukł się na meczach. Tłukł się na ulicach. Tłukł się w szkole. Miał nawet jednego „wybrańca”, którego, gdy tylko go spotykał, zaciągał do szkolnej toalety i uderzał głową o sedes. Każąc się mu przy tym śmiać. Jeśli tamten się nie śmiał, bił dalej.

Upokarzał dziewczyny. Też się go bały. Palił trawę. Brał narkotyki. Aż wreszcie zobaczył siebie. W prawdzie. Tego dnia, gdy wszedł do łazienki i ujrzał swoją twarz w lustrze i zobaczył kościotrupa. I usłyszał głos szepczący mu trucicielskim tonem: „Skacz. To koniec”.

Mieszkał na dziesiątym piętrze. W mieszkaniu z balkonem. Skok z tej wysokości musiałby się równać z jednym. Wziął głębszy oddech. I – dziwiąc się samemu sobie – zawołał na głos: „Boże, jeśli jesteś, pomóż!!!”.

I stało się. Bóg przyszedł i pomógł. Wpierw w nieogarnionym pokoju, który na kilka sekund opanował jego ciało i umysł. Jakby był w Niebie. Potem w całym procesie nawracania. W prośbie o przebaczenie wszystkim tym, których gnębił. W procesie przebaczania samemu sobie. W poszukiwaniu Prawdy. A następnie w jej głoszeniu. Również kolegom z podwórka, którzy zaczęli mieć go za wariata.

Ale nawet tam, jeden z nich zapytał wprost: „Ty… Przecież nie miałbyś powodu, aby mnie wrabiać. Jeśli to jest prawda, to ja też tak chcę”. Poszli więc do jego domu i zaczęli się modlić. Dziś i ten drugi odmienił swoje życie. Zaczął od wyrzucenia plantacji marihuany ze swojego domu. Potem było już tylko lepiej.

A nasz bohater? A nasz bohater szedł dalej. Zaczął głosić Dobrą Nowinę. W piosenkach. W rapie. W hip-hopie. W swoim środowisku.

Powoli kończy się nasza rozmowa. Mój rozmówca ociera pot z czoła. Chyba skończył. W jego oczach widzę szkło. Łzy. Ale i czystą radość. Jest sobą. Wreszcie.

Dziś jego utwory mają na You Tubie ponad sto tysięcy wyświetleń. Śpiewa o starym życiu i o nowym. Wie, o czym mówi. Jak mało kto. I nie chce się już nigdy cofać.

– Wiesz… – zawiesza głos na koniec. – Ja już jestem Jego. On jest dla mnie najważniejszy. Żyję dla Niego. Nie wiem, gdzie mnie pośle. Wiem jedno: będzie dobrze.

Nazywa się Piotr. Ksywa „Poison”.

Po rozmowie z Piotrem jego działalność jeszcze wyraźniej nabrała kierunku, który dziś znamy jako projekt „JEDNO ŻYCIE”. To inicjatywa, która od początku miała jeden cel: dotrzeć do młodych z opowieścią prawdziwą, a nie teoretyczną. Jak czytamy na stronie projektu, istotą przekazu są „historie opowiedziane na własnej skórze” — historie zranień, błędów, ale przede wszystkim podnoszenia się z upadków. Ten autentyzm stał się fundamentem pracy z młodzieżą.

Drugim filarem projektu jest język. Nie ten szkolny, podręcznikowy, ale język, którym młodzi naprawdę żyją. Dlatego Poison sięga po rap — formę ekspresji, która od lat stanowi naturalne narzędzie komunikacji nastolatków. Muzyka daje mu coś, czego nie da się osiągnąć samą pogadanką: zaufanie słuchacza. Połączenie żywego doświadczenia i muzyki tworzy przestrzeń, w której młodzi czują, że ktoś mówi nie „do nich”, ale „z nimi”.

Wraz z rozwojem projektu poszerzył się również jego zakres. „JEDNO ŻYCIE” nie zajmuje się już tylko klasycznymi uzależnieniami, takimi jak alkohol czy narkotyki. Obecnie obejmuje także uzależnienia behawioralne — od Internetu, gier, pornografii i mediów społecznościowych.

Dalsze lata przyniosły także zmianę w jego twórczości. Album „Szepty sumienia” pokazuje wyraźnie, jak raper dojrzewa jako artysta i jako człowiek. W utworach pojawiają się żywe instrumenty — gitara, perkusja, mandolina — a teksty dotykają takich tematów jak wartość życia dziecka („Pierwszy Wdech”), uzależnienie od Internetu („Nie Tak”) czy siła pasji i życia bez nałogów („Ogień”). To już nie tylko rap, ale pełnoprawny głos profilaktyczny, ubrany w muzykę, która porusza i nie moralizuje.

Wszystko to pokazuje, że od czasu pierwszego wywiadu Piotr "Poison" przeszedł drogę od opowiadania swojej historii — do budowania przestrzeni, w której to inni mogą dzięki niej odnaleźć własną. I że jego misja dojrzewa razem z nim.