Aleteia.pl - pozytywna strona Internetu w Twojej skrzynce e-mail

Nie możesz nas wesprzeć finansowo?

Możesz to zrobić na 5 innych sposobów:

  1. Módl się za nasz zespół i powodzenie naszej misji
  2. Opowiedz o Aletei w swojej parafii
  3. Udostępniaj nasze treści rodzinie i przyjaciołom
  4. Wyłącz AdBlocka, kiedy do nas zaglądasz
  5. Zapisz się do naszego newslettera i czytaj go codziennie

Dziękujemy!
Zespół Aletei

 

Aleteia

Depresja u dziecka? 12 niepokojących sygnałów

DEPRESJA DZIECIĘCA
Shutterstock
Udostępnij

Warto obserwować swoje dziecko, rozmawiać z nim i wspierać. Depresja to trudna choroba tak dla chorującego, jak i dla jego bliskich.

Depresja u dziecka – nic dziwnego

Nigdy nie zapomnę małżeństwa, które przyszło do mnie do poradni. Szukali pomocy. Ich córka miała depresję i dwie próby samobójcze za sobą. Była pod opieką specjalistów. Rodzice jednak nie mogli sobie wybaczyć, że nie zauważyli objawów u swojego dziecka. Obwiniali się, że mogli zadziałać wcześniej.

Nie jest to jednak takie proste. Trudno, nie będąc terapeutą, rozpoznać te charakterystyczne dla dziecka objawy. Rodzicom wydaje się wtedy, że to ich złe podejście wychowawcze powoduje zmiany w zachowaniu dziecka. Nie przypisywali tego chorobie.

Depresję stwierdza się u 2% dzieci (dotyka ona równie często dziewczynki i chłopców) oraz nawet u 8% nastolatków (częściej chorują dziewczęta). Szacuje się, że szeroko rozumiane zaburzenia depresyjne mogą występować u 20% nastolatków, a niektóre źródła podają, że objawy depresyjne stwierdza się u blisko co trzeciego nastolatka.

 

Depresja u dzieci – na co zwrócić uwagę?

WYCOFANIE Z KONTAKTÓW – wycofanie się z życia towarzyskiego, klasowego, szkolnego oraz znaczące ograniczenie kontaktu z rówieśnikami.

 

APATIA – objawia się utratą zdolności do przeżywania radości. Dziecko przestaje się cieszyć. Nic nie sprawia mu radości.

 

MYŚLENIE DEPRESYJNE – „wszystko jest bez sensu”, „i tak nic mi się nie uda”. Objawia się to także niską samooceną: „jestem beznadziejny/a, gorszy/a, nieatrakcyjny/a, głupi/a”. Pojawia się nieracjonalnie pesymistyczna ocena rzeczywistości, własnych możliwości, przyszłości.

 

PRZYGNĘBIAJĄCY SMUTEK – u dzieci i nastolatków bardzo często dominuje tu wysoka drażliwość. Dziecko łatwo wpada w skrajne emocje (złość lub rozpacz). Może demonstrować wrogość i agresję wobec otoczenia. Najczęściej prowokuje do zniechęcenia w nawiązywaniu kontaktu z nim.

 

NADWRAŻLIWOŚĆ NA KRYTYKĘ – nadmierna reakcja na uwagi. Dziecko reaguje rozpaczą lub dużą złością, nawet gdy zwróci mu się uwagę w bardzo delikatny sposób i dotyczy ona błahej sprawy.

 

POCZUCIE BEZUŻYTECZNOŚCI – pojawia się nadmierne obwinianie się nawet za te wydarzenia i okoliczności, na które nie ma się wpływu (np. za konflikt między rodzicami, nieporozumienia w klasie, złe samopoczucie przyjaciół).

 

ZNIECHĘCENIE – znaczące ograniczenie lub zaprzestanie aktywności, które wcześniej były ważne lub przyjemne (np. zabawa, hobby, spotkania z rówieśnikami). Może także pojawić się niechęć do podejmowania codziennych obowiązków lub zupełne ich zaniechanie. Bardzo często dzieci odmawiają porannego wstawania, chodzenia do szkoły, wychodzenia z domu, a w skrajnych przypadkach – ze swojego pokoju. Zaniedbują higienę osobistą, naukę.

 

UCZUCIE NAPIĘCIA WEWNĘTRZNEGO – pojawia się wtedy uczucie niepokoju. Często zaburzeniom depresyjnym towarzyszy lęk – niemal nieustający, o stałym nasileniu, nieokreślony – trudno wskazać przyczynę lub obiekt takiego lęku. Dziecko powtarza: „sam nie wiem, czego się boję”.

 

IMPULSYWNE DZIAŁANIA – pojawiają się nieprzemyślane działania i uzasadnienia typu: „i tak na niczym mi nie zależy”. Dziecko zaczyna pić alkohol, stosować środki psychoaktywne (narkotyki, „dopalacze”). Robi to często w celu złagodzenia lęku, napięcia i smutku.

 

DZIAŁANIA AUTOAGRESYWNE – do tych działań zaliczamy ostatnio często obserwowane: samookaleczenia (rozmyślne uszkadzanie swojego ciała przez cięcie się ostrymi przedmiotami, przypalanie zapalniczką, papierosem, drapanie, gryzienie i tym podobne), rozmyślne zadawanie sobie bólu, zażywanie w nadmiarze leków w celu „zatrucia się” (ale nie w celu odebrania sobie życia).

 

MYŚLI REZYGNACYJNE – myśli typu: „życie jest bez sensu”, „po co ja żyję” oraz fantazje na temat śmierci: „co by było, gdybym umarł?”, „innym byłoby lepiej, gdyby mnie nie było”.

 

MYŚLI SAMOBÓJCZE – objawia się to rozmyślaniem, fantazjowaniem na temat odebrania sobie życia. Pojawiają się także tendencje samobójcze, to jest planowanie lub czynienie przygotowań do popełnienia samobójstwa, a w skrajnych przypadkach – próby samobójcze, czyli podejmowanie bezpośrednich działań mających na celu odebranie sobie życia .

Opisane tu objawy należą do tych najbardziej charakterystycznych. Warto obserwować swoje dziecko, rozmawiać z nim i wspierać. 

Jeśli zaobserwowaliście u dziecka któryś z opisanych objawów, warto skorzystać z konsultacji u specjalisty. Depresja to trudna choroba tak dla chorującego, jak i dla jego bliskich.

Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail