Aleteia.pl - pozytywna strona Internetu w Twojej skrzynce e-mail

Nie możesz nas wesprzeć finansowo?

Możesz to zrobić na 5 innych sposobów:

  1. Módl się za nasz zespół i powodzenie naszej misji
  2. Opowiedz o Aletei w swojej parafii
  3. Udostępniaj nasze treści rodzinie i przyjaciołom
  4. Wyłącz AdBlocka, kiedy do nas zaglądasz
  5. Zapisz się do naszego newslettera i czytaj go codziennie

Dziękujemy!
Zespół Aletei

 

Katolicki portal bez polityki. Wesprzyj nas!

Aleteia

Rób tyle, ile możesz, nie więcej

RÓB TYLE ILE MOŻESZ
Makenna Entrikin/Unsplash | CC0
Udostępnij

Być może strzelam sobie w kolano. W końcu pracuję jako coach i psycholog, ale przyznam ci się do czegoś: jestem zmęczona ciągłym samorozwojem.

Doskonałość?

Nieustannie od kilku lat czuję się bombardowana przez różne propozycje działań podnoszących/ rozszerzających moje kompetencje. I choć uważam, że każdy z nas jest wręcz zobowiązany do dążenia do doskonałości i wzrastania, to mam wrażenie, że popadamy w przesadę.

W czasach bycia singielką czułam ciągłą presję m.in.

  • podnoszenia kwalifikacji zawodowych (żeby nie wypaść z rynku),
  • pracy nad skuteczną komunikacją (przecież to podstawa w relacjach),
  • rozwijania nietuzinkowego hobby (musisz się czymś wyróżniać),
  • czy zdobywania nowych umiejętności (które niekoniecznie mi się przydadzą, ale wypada je mieć).

Oferta zajęć była tak szeroka, że bez problemu można byłoby nimi wypełnić każdy wieczór w tygodniu i całe weekendy. Tylko po co?

Praktycznie nic się nie zmieniło, gdy zostałam żoną i mamą. Ostatnio czytałam książkę o wspieraniu rozwoju dzieci, w której była propozycja uczenia czytania już trzymiesięcznego dziecka (sic!). Rzekomo jeżeli dziecko od początku życia widzi tekst, a nie obrazki, to później będzie chętniej czytać książki. Oglądając same rysunki podobno przyzwyczaja ono swój mózg do odbioru tylko tego typu bodźców i lektura książek bez obrazków będzie dla niego nieatrakcyjna. Mimo że uznałam te zalecenia za bzdurę, bo przecież czym innym jest czytanie dziecku, a czym innym uczenie go czytać, to przez głowę przemknęła mi myśl czy aby na pewno zapewniam mojemu dziecku odpowiednie warunki rozwojowe?

Innym razem zamarzyłam spotkać się z innymi mamami. Pójść do towarzystwa, w którym spotkam się z kobietami takimi, jak ja. Liczyłam, że przy kawie pośmiejemy się, poznamy się, a z czasem będziemy mogły podzielić się trudnościami i radościami. Znalazłam nawet takie spotkania w pobliskim kościele. Okazało się, że każde z nich ma określony temat przewodni, a wśród nich np. wypiekanie chleba od podstaw czy czysty dom bez chemii – zapewnij zdrowie swojej rodzinie.

 

Zmęczone

Choć te tematy są oczywiście ciekawe, to poczułam, że zamiast luźnego spotkania bez presji mogę się wybrać na wykład lub warsztat, z którego pewnie wyjdę z lekkim niepokojem w sercu, że może powinnam sama piec chleb lub zrobić proszek do prania dla dobra rodziny.

Mam poczucie, że popadamy w przesadę. Jesteśmy bardzo zmęczone. Samo ogarnięcie dzieci, domu, gotowania, prania, zakupów, szkoły i czasem jeszcze pracy zawodowej jest wyczerpujące.

Tak samo dziewczyny, które żyją same, oprócz pracy zawodowej, często angażują się w różne projekty, działają we wspólnotach lub duszpasterstwach, zapisują się na rozmaite kursy lub studia podyplomowe, prowadzą życie towarzyskie i muszą radzić sobie z codziennymi obowiązkami.

Nasze kobiece harmonogramy są tak napięte, że wręcz pękają w szwach. A my same – niezależnie od stanu cywilnego – wykończone.

Nie dajemy sobie czasu na:

  • porządne wyspanie się, odpoczynek,
  • zadbanie o siebie i swoje potrzeby,
  • zrobienie czegoś dla przyjemności;
  • posiedzenie na ławce i poobserwowanie chmur;
  • zatrzymanie się i posłuchanie, za czym tęskni nasze serce.

 

A gdyby tak żyć inaczej?

Pędzimy za ułudą samodoskonalenia się, zamiast skoncentrować się na jednej rzeczy i w niej być dobrą. Ulegamy presji i angażujemy się w wiele działań, aby być na czasie. Naszymi osiągnięciami dzielimy się w mediach społecznościowych, zapominając dodać, jaką cenę za nie zapłaciłyśmy.

A gdyby tak żyć inaczej? Odrzućmy presję i dajmy sobie luz. Doceniajmy małe kroki, które robimy każdego dnia. Akceptujmy nasze ograniczenia. Róbmy tyle, ile możemy każdego dnia, nie więcej. I zacznijmy się cieszyć naszą codziennością. W życiu nie ma okresów przejściowych, liczy się chwila obecna.

Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail