Nie możesz nas wesprzeć finansowo?

Możesz to zrobić na 5 innych sposobów:

  1. Módl się za nasz zespół i powodzenie naszej misji
  2. Opowiedz o Aletei w swojej parafii
  3. Udostępniaj nasze treści rodzinie i przyjaciołom
  4. Wyłącz AdBlocka, kiedy do nas zaglądasz
  5. Zapisz się do naszego newslettera i czytaj go codziennie

Dziękujemy!
Zespół Aletei

 

2019 bez Aletei? Z Tobą damy radę!      WESPRZYJ NAS

Aleteia

Lekarz, który legalnie krzyżował zwłoki…

UKRZYŻOWANA RĘKA
Shutterstock
Udostępnij

Domyślacie się, w jakim celu to robił?

Większość malarskich wyobrażeń Męki Pańskiej przez wieki utwierdzała wiernych w przeświadczeniu, że Chrystus przybity został do krzyża za dłonie. Wbrew dzisiejszej wiedzy anatomicznej czy nawet zwykłej logice, ukrzyżowanie ilustrowali w ten sposób nawet tacy mistrzowie jak Rafael Santi czy Antoon van Dyck.

 

Jak krzyżowali Rzymianie?

Jako pierwszy (tego nie wiemy na pewno, ale tak zapisał się w annałach) skonfrontowania artystycznych wizji z wiedzą historyczną i medyczną podjął się na początku XX wieku francuski lekarz Pierre Barbet. Zgodnie bowiem z zachowanymi przekazami i stanem badań archeologicznych Rzymianie zwykli swych więźniów krzyżować, wbijając gwóźdź w tzw. szczelinę Destota, czyli przestrzeń pomiędzy kośćmi nadgarstka.

Możliwość skutecznego ukrzyżowania człowieka przez przybicie do poprzecznej belki jego dłoni najprościej byłoby oczywiście zweryfikować empirycznie, acz w ciągu ostatnich 2 tys. lat sposoby wykonywania kary śmierci znacząco się jednak ucywilizowały (o ile słowo to w ogóle zachowuje swój sens w tym kontekście). Doktor Barbet postanowił więc posłużyć się wpierw amputowanymi kończynami, a finalnie… użyczonymi przez jeden z paryskich szpitali zwłokami.

Zgodnie z jego przewidywaniami rana od gwoździa wbijanego w dłoń rozrywała się przy obciążeniu ok. 40 kg. Po wbiciu gwoździa w szczelinę Destota „problem” nie występował. A prócz powyższych obserwacji Barbet potwierdził również hipotezę o uduszeniu jako bezpośredniej przyczynie śmierci człowieka krzyżowanego. Dokonał tego, badając nacisk ciała pozostającego w pozycji ukrzyżowanej na żebra.

 

Nadgarstki na Całunie

Dlaczegóż by jednak tego rodzaju anatomiczne szczegóły miały mieć dla naszej wiary istotne znaczenie? Otóż doktor Barbet nie kierował się w swych eksperymentach osobliwym zamiłowaniem do pośmiertnych tortur. Pragnął za to, kierując się dostępnymi w jego czasach metodami badawczymi, zweryfikować prawdziwość wizerunku odbitego na Całunie Turyńskim.

Niejako przy okazji lekarz uzasadnił, dlaczego na Całunie nie odbiły się kciuki owiniętej nim osoby (gwóźdź wbijany w szczelinę Destota trafiał w nerw, powodując skurcz tego palca).

Podsumowując swoje wieloletnie badania nad Całunem Turyńskim, dr Barbet wydał w 1950 r. książkę pt. „Lekarz na Kalwarii” potwierdzającą z medycznego punktu widzenia, że płótno to rzeczywiście jest odbiciem osoby, która zginęła wskutek ukrzyżowania. Uczynił w ten sposób pierwszy krok na długiej ścieżce uwiarygodniających, naukowych analiz, jakim Całun poddawany jest do dnia dzisiejszego.

Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail
2019 bez Aleteia.pl? Nie musi tak być!

Wierzę, że Aleteia.pl stała się dla Ciebie ważnym miejscem w Internecie i że nie wyobrażasz sobie, by nagle miała zniknąć. Niestety, w 2019 roku możemy liczyć na zdecydowanie mniejsze wsparcie ze strony zagranicznych katolickich sponsorów i inwestorów. Ta sytuacja sprawiła, że istnienie Aleteia.pl – która, paradoksalnie, rozwija się z sukcesami – stanęło pod znakiem zapytania. Bardzo potrzebujemy Twojej pomocy, bo bez niej nie damy rady kontynuować naszej misji ewangelizacyjnej.

Z Tobą damy radę!