Aleteia.pl - pozytywna strona Internetu w Twojej skrzynce e-mail

Nie możesz nas wesprzeć finansowo?

Możesz to zrobić na 5 innych sposobów:

  1. Módl się za nasz zespół i powodzenie naszej misji
  2. Opowiedz o Aletei w swojej parafii
  3. Udostępniaj nasze treści rodzinie i przyjaciołom
  4. Wyłącz AdBlocka, kiedy do nas zaglądasz
  5. Zapisz się do naszego newslettera i czytaj go codziennie

Dziękujemy!
Zespół Aletei

 

Katolicki portal bez polityki. Wesprzyj nas!

Aleteia

Nocne zebrania chrześcijan. O starożytnej praktyce liturgicznej

NOKTURNY
Shutterstock
Udostępnij

Noc kojarzona była z działaniem sił ciemności, dlatego wyczuwano potrzebę szczególnej modlitwy, która miała chronić ludzi przed upadkiem i grzechem.

Nocne Oficjum

Nokturn (łac. Nocturni lub Nocturna) nazywany również Nocnym Oficjum był częścią chrześcijańskiej Liturgii Godzin. Do dzisiaj zachowano go jedynie we wspólnotach monastycznych. Zwyczajowo odmawiano go późno w nocy, ale przed zmierzchem, gdyż wtedy rozpoczynała się Jutrznia.

Tak jak inne godziny liturgiczne zawierał psalmy z antyfonami i trzy czytania zaczerpnięte z Pisma Świętego i Ojców Kościoła. Po reformie liturgii w 1970 zastąpiono nokturny Godzin Czytań i zniesiono obowiązek odprawiania jej w nocy.

Już Tertulian wspominał o nocnych zebraniach chrześcijan. Często odbywały się one ze względu na prześladowania i chęć ukrycia kultu przed poganami. Natomiast św. Cyprian i Melania Młodsza zalecają nokturny jako wyraz autentycznego czuwania i żarliwej modlitwy.

Przypominały one między innymi o czuwaniu Jezusa, a także modlitwie w Ogrodzie Oliwnym przed męką, kiedy Jezus wyrzucał uczniom brak sił postawy wyczekiwania. W czasach starożytnych nokturny łączone były z popularnymi czuwaniami wigilijnymi (wieczorami poprzedzającymi ważne uroczystości i święta).

 

Uświęcenie czasu

W IV wieku zaczęto łączyć nokturny z modlitwami, które przypominają nasze Pierwsze Nieszpory. Pisarze chrześcijańscy późniejszych wieków wspominają o trzech nokturnach, które odprawiano w nocy jako wyraz czuwania (św. Metody z Olimpu, św. Jeremiasz ze Strydonu). Były nimi: nieszpory, modlitwa o północy i jutrznia o świcie.

Praktykę tej formy modlitwy rozwinął i gorąco zalecał św. Benedykt, który podał szczegółowe normy do odprawiania liturgicznych godzin nocnych w dni powszednie i przed uroczystościami. Zakończeniem nocnej liturgii było odmówienie trzech psalmów nazywanych laudesami (Psalm 148, 149 i 150).

Celem nocnej liturgii było uświęcenie czasu, który został dany człowiekowi. Noc kojarzona była z działaniem sił ciemności, dlatego wyczuwano potrzebę szczególnej modlitwy, która miała chronić ludzi przed upadkiem i grzechem. Noc sprzyjała również wyciszeniu i wewnętrznemu zmaganiu ze swoimi słabościami. Panowanie nad sennością i zmęczeniem miały wyrabiać siłę charakteru i chęć poświecenia Bogu tego, co skłania nas do grzechu.

Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail