Aleteia

Co to jest Didache? I dlaczego te pisma są tak ważne dla chrześcijan?

Didache
Udostępnij

Didache to wczesnochrześcijański utwór, będący kompilacją wielu źródeł, który zawiera opis religijnych praktyk.

Zaraz po Nowym Testamencie Didache jest jednym z najbardziej wpływowych zbiorów wczesnochrześcijańskich pism, który pozwala nam na wgląd w początki chrześcijaństwa.

Greckie słowo „didache” oznacza „nauczanie” i jest skróconą formą tytułu często tłumaczonego jako „Nauczanie Pana do narodów przekazane przez dwunastu apostołów”. Wielu uczonych nazywa to po prostu „nauczaniem dwunastu apostołów”.

Didache jest zbiorem chrześcijańskich pism, o których wspominają różni pisarze we wczesnym Kościele, i który jest często łączony z Nowym Testamentem. Dla przykładu, św. Atanazjasz i Rufin dodają „Nauki” do literatury mądrości i innych ksiąg deuterokanonicznych.

Naukowcy uważają, że zbiór powstał w I wieku, a niektórzy twierdzą, że zawiera nauki, które zostały przekazane przez apostołów.

W opublikowanym w 1894 r. komentarzu do Didache Charles Hoole wyjaśnia niektóre z dowodów łączących teksty z tym wczesnym okresem chrześcijaństwa:

W bardzo odległym okresie, najprawdopodobniej przed końcem I wieku, istniało dzieło przekazane przez tradycję ustną, które miało być ucieleśnieniem słownych nauk pierwszych apostołów. Samo wyrażenie „nauczanie apostołów” występuje w Dziejach Apostolskich 2:42, a użycie tego słowa w odniesieniu do nauczania lub doktryny jest powszechne w Nowym Testamencie, tak że byłoby naturalnym tytułem dla zbioru powiedzeń lub nakazów, które zostały przekazane przez tradycję jako reprezentujące werbalne nauczanie apostołów. Możemy przypuszczać, że to dzieło, po tym jak istniało przez pewien czas w tradycyjnej formie, było wcielone w pismo i było używane do tworzenia części najwcześniejszych książek chrześcijańskich.

Treść Didache skupia się na rytualnych instrukcjach dotyczących na przykład chrztu, Komunii świętej i postu. Zawiera także duchowe napomnienie o dwóch drogach, Drodze Życia i Drodze Śmierci.

Przede wszystkim jednak jest to wczesny dowód potwierdzający różne katolickie wierzenia i nauki, często używany do pokazania fragmentu tego, w co wierzyli wcześni chrześcijanie.