Aleteia logoAleteia logo
Aleteia
środa 29/09/2021 |
Świętych Archaniołów Michała, Rafała i Gabriela
home iconDuchowość
line break icon

W rocznicę ślubu pielgrzymowali do św. Szarbela. „Ludzie błagali o cud uzdrowienia. Padali na kolana” [świadectwo]

ŚWIĘTY SZARBEL

fot. archiwum prywatne

Małgorzata Bilska - 28.07.21

Święty Szarbel pojawił się w naszym życiu wcześniej, kiedy nasz syn zmagał się z groźną chorobą nowotworową. Nasz mały synek wyzdrowiał. Wierzymy, że to także robota Szarbela.

Z Katarzyną Niedźwiedź-Szałajko, dziennikarką, żoną Rafała i mamą piątki dzieci, rozmawia Małgorzata Bilska.

Małgorzata Bilska: Przed pandemią pojechaliście do klasztoru w Annaya w Libanie, gdzie mieści się sanktuarium św. Szarbela. To dość daleko. Czego tam szukaliście?

Katarzyna Niedźwiedź-Szałajko: Dla nas to niezwykła historia, bo szczerze mówiąc, mamy poczucie jakby to Szarbel nas zaczepił i przyciągnął do siebie. Planowaliśmy wyjazd – o tyle niecodzienny, że pierwszy raz, odkąd mieliśmy dzieci (czyli 10 lat), miał być samotny, bez nich. Z okazji 15. rocznicy ślubu.

Na naszej orbicie były różne mniej lub bardziej egzotyczne kierunki, ale raczej celem był odpoczynek i bycie razem, niekoniecznie pielgrzymka. Wybieraliśmy, przebieraliśmy… i na nic nie mogliśmy się zdecydować.

Nagle pojawił się pomysł: Liban. I oboje wiedzieliśmy, że to to. Szybka decyzja i na drugi dzień siedzieliśmy w samolocie. Annaya i Szarbel to były argumenty za tą decyzją, ale wtedy nawet jeszcze nie wiedzieliśmy, jakiej rangi to będzie przeżycie.

Święty Szarbel pojawił się w naszym życiu wcześniej, kiedy nasz syn zmagał się z groźną chorobą nowotworową. Wtedy, na początku jego leczenia, kilka osób niemal jednocześnie poradziło nam modlić się przez jego wstawiennictwo. I sami zapewnili o modlitwie. Wtedy ten pustelnik był dla nas trochę abstrakcyjnym świętym. Nasz mały synek wyzdrowiał. Wierzymy, że to także robota Szarbela.

Zobaczcie zdjęcia z tej pielgrzymi do Libanu:

Szarbel był jednym z nielicznych współczesnych (XIX-wiecznych) ojców pustyni… Co was zdumiało, a co zachwyciło, kiedy chodziliście tam jego śladami?

Klasztor w Annaya położony jest wysoko w górach, z których rozpościera się zachwycający widok. Sam klasztor wciąż funkcjonuje, odprawiane są nabożeństwa. A sanktuarium – mimo, że nadciągają tam tysiące wiernych z całego świata – przepełnione jest spokojem, ciszą, kontemplacją i… ascezą.

Nie ma straganów z pamiątkami, całej tej koniunktury. Mały sklepik w podziemiach z dobrymi dewocjonaliami. Żadnej nachalnej sprzedaży – co w świecie arabskim jest nietypowe. A oprócz tego oleje świętego Szarbela i mirra – za darmo lub za dobrowolny datek.

To miejsce żyje, ale jakby swoim pierwotnym rytmem. Poznaliśmy biografię św. Szarbela, kilka niesamowitych historii z jego życia. Mieliśmy szansę wziąć udział we mszy świętej w obrządku maronickim. Porozmawiać z ludźmi, którzy do niego pielgrzymowali. Prosili o zdrowie, błagali o cud uzdrowienia. Padali na kolana. W tym miejscu naprawdę się czuje, że każdy przychodzi ze swoją trudną historią…

Ze słynnymi cudotwórcami jest pewien kłopot. Ludzie przychodzą do nich po pomoc, kiedy są w potrzebie, zapominając przy tym zazwyczaj, jaki jest sens wyniesienia człowieka na ołtarze. Z drugiej strony trudno jest naśladować św. Szarbela – a to wzór dla nas chrześcijan. Czy czegoś nauczyliście się od niego?

Szarbel to święty, który ma w sobie mnóstwo skromności i pokory… A przy tym jest wzorem pobożności. Święty, do którego przychodzą wszyscy. Święty, który nie pyta o pochodzenie, o wyznanie; który łączy, a nie dzieli.

W Libanie, gdzie jego kult jest bardzo żywy i powszechny, wizerunek świętego z siwą brodą i zamkniętymi oczami widzieliśmy wszędzie. Na ścianach budynków, na obrazkach, w sklepach, na brelokach. Czczą go katolicy, szanują muzułmanie. Całe życie doskonalił się w modlitwie i ascezie.

Tak, jest przykładem. Jego droga do świętości była drogą człowieka, który nauczył się rezygnować z tego, do czego inni całe życie dążą. A łaknąć tego, od czego inni stronią, albo spychają na margines. Umiarkowanie – tego można się od niego uczyć.

Po kilkunastu latach w klasztorze przeniósł się do eremu św. Piotra i Pawła, zamieszkał w maleńkiej celi. Wtedy żył już w całkowitej ascezie. Krótko spał, prawie nie jadł, medytował, odmawiał różaniec. Byliśmy tam, to kilka kilometrów od klasztoru. Dzień naszej pielgrzymki przypadł właśnie w dzień św. Piotra i Pawła (przypadek? Nie sądzę). Obok celi Szarbela, na powietrzu, zorganizowane było uroczyste nabożeństwo w maronickim obrządku (w języku arabskim, bardzo śpiewne).

Po mszy podeszliśmy do jednego z duchownych i poprosiliśmy o błogosławieństwo. Opowiedzieliśmy o tym, że jesteśmy z Polski, o naszej rocznicy ślubu, o czterech synach i chorobie jednego z nich. O cudownym uzdrowieniu. Maronita przyjął nas bardzo serdecznie, porozmawiał dłużej, pobłogosławił. To był bardzo wzruszający moment.

Ale – co ciekawe – dwa dni później, w niedzielę poszliśmy do kościoła na mszę. Obok naszego hotelu. Jakież było nasze zaskoczenie, kiedy okazało się, że sprawował ją… ten sam duchowny, który błogosławił nas daleko w górach Annaya. Znowu przypadek? Hmmm…

Szarbel słynie z takich „przypadków”. Wierzycie w obcowanie świętych. Jesteście z Rafałem świetnie wykształceni, zanurzeni w sztuce i kulturze wysokiej. Jak to się ma do opowieści o niesamowitych cudach, jakie „na koncie” ma św. Szarbel? To coś więcej niż kult świętych. Znam osoby, dla których patrzenie z góry na cuda jest dowodem ich racjonalizmu!

Wiesz, my nie szukamy i nie potrzebujemy cudów. Ale sami przecież doświadczamy ich w naszym życiu. Namacalnie. Szarbel był człowiekiem z krwi i kości. XIX-wiecznym, nie jakimś archaicznym. Po jego śmierci przez kilka tygodni nad jego grobem widoczna była łuna światła. Libańczycy opowiadają tę historię z wypiekami na twarzach.

I o płynie, który latami wydzielał się z jego ciała. O zdjęciu włoskich zakonników, na którym w niewytłumaczalny do dzisiaj sposób pojawił się dawno nieżyjący Szarbel. To zjawiska, których nie da się wytłumaczyć racjonalnie. Fakty, a nie jakieś legendy. Mam takie wrażenie, że Szarbel jakby wypracował sobie tę swoją cudowność. Ona nie była mu dana „z urzędu”. Wymodlił ją, wykontemplował latami.

To bardzo życiowa lekcja o wytrwałości, pokorze i oddaniu Bogu. A cuda, które się działy i dzieją nadal z jego udziałem – tę jego historię pięknie puentują.

Mając piątkę dzieci, trudno o chwilę dla siebie. Rafał wprowadził zasadę, że z każdym z nich spędza pewien czas w sposób specjalny – jest „czas Józka”, „czas Emila” itd. Czy w takim codziennym „młynie” udaje się wygospodarować czas na pielęgnowanie relacji z Bogiem? Jak to robić?

Przede wszystkim można to robić wspólnie. Doszliśmy do takiego etapu, że dzieci chcą modlić się z nami i same tego bardzo pilnują. Co nie było łatwe, bo długo część z nich była malutka i sporo było zamieszania przy tej okazji. Dziś to taki nasz „czas rodziny” – bezcenny w tej naszej zabieganej codzienności.

A o naszą osobistą relację z Bogiem każde z nas musi już zatroszczyć się samo. To czasami w takim kołowrotku wymaga sporej samodyscypliny. U mnie sprawdza się ustalenie sobie konkretnych ram, ustalenie priorytetów i czasem – niemal szarbelowa – wytrwałość. Bez tego mój czas z Bogiem jest rwany, kompulsywny, niesystematyczny. Nieustająco pracuję nad tym, żeby miał swoje dobre miejsce w moim życiu.

A macie w domu jakiś „czas Szarbela”? 

Przywieźliśmy z Annaya ikonę z jego wizerunkiem. Wisi w centralnej części domu. I tak czujemy, że ten święty pozostanie już z nami. Z naszą rodziną. Wpisał się w naszą historię.

Wasza rodzina przeszła różne fazy, a szczęście mieszało się z bólem i walką. Coraz więcej jest ludzi, którzy w trudnych sytuacjach tracą zaufanie do Boga – i wiarę… Czy wiara w Boga, na którego wskazuje nam św. Szarbel, to na pewno grunt, który nie usunie się spod nóg?

Nasze ziemskie życie bywa trudne i bolesne, to prawda. Jak bardzo byśmy się nie starali, nie zdołamy przejść przez ten świat suchą stopą. Jeśli nie zbudujemy sobie mocnych fundamentów wiary w codzienności, to kiedy przyjdzie wichura, może zdmuchnąć nasze liche podstawy.

Ale możemy – jak Szarbel – ćwiczyć się, żmudnie, dzień za dniem, w relacji z Bogiem. On w ciężkich chwilach będzie dla nas oparciem, kotwicą, której żaden sztorm nie ruszy.

Tags:
Libanpielgrzymkarodzinaśw. Szarbeluzdrowienie
Wesprzyj Aleteię!

Jeśli czytasz ten artykuł, to właśnie dlatego, że tysiące takich jak Ty wsparło nas swoją modlitwą i ofiarą. Hojność naszych czytelników umożliwia stałe prowadzenie tego ewangelizacyjnego dzieła. Poniżej znajdziesz kilka ważnych danych:

  • 20 milionów czytelników korzysta z portalu Aleteia każdego miesiąca na całym świecie.
  • Aleteia ukazuje się w siedmiu językach: angielskim, francuskim, włoskim, hiszpańskim, portugalskim, polskim i słoweńskim.
  • Każdego miesiąca nasi czytelnicy odwiedzają ponad 50 milionów stron Aletei.
  • Prawie 4 miliony użytkowników śledzą nasze serwisy w social mediach.
  • W każdym miesiącu publikujemy średnio 2 450 artykułów oraz około 40 wideo.
  • Cała ta praca jest wykonywana przez 60 osób pracujących w pełnym wymiarze czasu na kilku kontynentach, a około 400 osób to nasi współpracownicy (autorzy, dziennikarze, tłumacze, fotografowie).

Jak zapewne się domyślacie, za tymi cyframi stoi ogromny wysiłek wielu ludzi. Potrzebujemy Twojego wsparcia, byśmy mogli kontynuować tę służbę w dziele ewangelizacji wobec każdego, niezależnie od tego, gdzie mieszka, kim jest i w jaki sposób jest w stanie nas wspomóc.

Wesprzyj nas nawet drobną kwotą kilku złotych - zajmie to tylko chwilę. Dziękujemy!

Modlitwa dnia
Dziś świętujemy...




Top 10
1
GRZEGORZ MARKOWSKI
Katarzyna Szkarpetowska
Grzegorz Markowski: „Gromnicę i wodę święconą mam i dziś, choć ró...
2
Maria Paola Daud
Jak Matka Boża zatrzymała lawę z wulkanu Etna
3
OJCIEC, SYN
Katarzyna Szkarpetowska
Mój syn otarł się o śmierć. „Prowadzi mnie Jezus” [wywiad]
4
Maria Paola Daud
Przed snem odmawiaj tę piękną modlitwę do Madonniny – Mateczki
5
SANKTUARIUM W GIDLACH
Anna Gębalska-Berekets
„Mała Częstochowa”. Tu Maryję nazywa się Uzdrowicielką chorych or...
6
Silvia Lucchetti
Ciężarna matka, u której zdiagnozowano raka, odmawia aborcji. Ona...
7
MARY SCULPTURE
Matthew Green
Ogromna rzeźba Maryi wyłoniła się z rzeki po 10 latach
Zobacz więcej
Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail