Aleteia logoAleteia logoAleteia
poniedziałek 22/04/2024 |
Św. Agapita I
Aleteia logo
Styl życia
separateurCreated with Sketch.

Podczas próby aborcji stracił część nóg. „Bóg uczynił mnie mistrzem pływania”

EN_01224075_2988.jpg

AFP/EAST NEWS

Anna Gębalska-Berekets - 02.09.21

„Musiałem być dobrym pływakiem nawet w łonie mojej matki, skoro przeżyłem aborcję” – przyznaje 30-letni Ernie Gawilan, który zajął w Tokio 6. miejsce.

Jego przygoda z profesjonalnym pływaniem zaczęła się w 2000 r. Na basenie, gdzie zaglądał w wolnych chwilach, zwrócił na niego uwagę trener Jude Corpuz. Zaprosił chłopca do zespołu osób z niepełnosprawnościami.

To był kolejny milowy krok w życiu Erniego Gawilana.

Ernie Gawilan. Próba aborcji

Niewiele brakowało, aby Ernie Gawilan w ogóle się nie urodził. Jego mama chciała dokonać aborcji, próbując ukryć ciążę poczętą w wyniku romansu. Niedługo po tym zdarzeniu jej mąż i tak opuścił rodzinę.

Matka Erniego zmarła na cholerę, gdy chłopiec miał zaledwie pięć miesięcy. Zajęli się nim dziadkowie. Niestety, z powodu niepełnosprawności doświadczał wielu przykrości ze strony rówieśników.

Pewnego razu zauważył go miejscowy biznesmen. Przekonał opiekunów chłopca, by oddali go do ośrodka dla młodzieży w Davao City. Ernie znalazł nową rodzinę u Sióstr św. Dominika z Maryknoll w Centrum Szkoleniowym Matki Bożej Zwycięskiej. W 2000 r. zamieszkał z siostrami na wyspie Samal.

Ernie zrozumiał, że niemożliwe nie istnieje, a ograniczenia były jedynie w jego głowie. To właśnie w wodzie zapominał, że jest niepełnosprawny. Pokochał pływanie, a w 2008 roku pierwszy raz wystartował w zawodach i zajął drugie miejsce. Dołączył do reprezentacji Filipin. Rywalizował m.in. w Indonezji, Malezji, Singapurze, Indiach, Birmie, Nowej Zelandii i we Włoszech.

Ernie Gawilan: “Bóg uczynił mnie mistrzem pływania”

Podczas igrzysk paraolimpijskich w 2016 r. Ernie dziękował Bogu za uzdrowienie z choroby  i powrót do formy. Na jednym z nagrań kamera uchwyciła moment, jak sportowiec modli się na różańcu. W wywiadzie przyznał:

Wcześniej nie dbałem o Boga. Obwiniałem Go za to, kim się stałem, za to, jakiego mnie stworzył, i za to, że jestem niekochany i samotny.

Ale to właśnie w sporcie Ernie znalazł Boga. Jak w artykule o pływaku napisała jego koleżanka Rose:

Tak naprawdę Bóg nigdy go nie opuścił. Dał mu życie, którego “Kuya Ernie” (tak sportowiec nazywany jest w rodzimym klubie pływackim – przyp. red.) nigdy sobie nie wyobrażał.        

Jak mówi Gawilan, jego największym zwycięstwem jest odrzucenie wstydu z powodu swojej niepełnosprawności oraz wiara w Boga, która dodaje mu sił w codzienności.      

W jednym z wywiadów tłumaczy, że przez wiele lat obserwował dokonania innych sportowców oraz marzył o tym, aby tak jak oni osiągać dobre wyniki.

Musimy pokonywać przeszkody w życiu. Dla każdego z nas jest pewien cel na tym świecie, dlatego bez względu na to, jak trudne jest życie, musisz przypomnieć sobie, aby skupić się na czymś. Musimy zawsze szukać siły w naszym duchu. Ja koncentruję się wokół mojej kariery pływackiej, ponieważ to właśnie sprawia, że jestem szczęśliwy.

Gawilan: “Otrzymuję siłę od ludzi, którzy mnie kochają”

Dziadkowie Gawilana już nie żyją, ale sportowiec dedykuje im swoje osiągnięcia. Jest wdzięczny także trenerom oraz przyjaciołom, którzy wspierali go w realizacji kolejnych celów.

Otrzymuję siłę od ludzi, którzy mnie kochają. Jestem im wdzięczny za to, że ukształtowali mnie na osobę, którą dzisiaj jestem i nauczyli nie wstydzić się siebie.

W trakcie ceremonii zamknięcia igrzysk paraolimpijskich w Tokio Ernie będzie niósł flagę Filipin.

Źródła: lifesitenews.com; misyjne.pl; opoka.news; spin.ph

Tags:
niepełnosprawnośćsport
Modlitwa dnia
Dziś świętujemy...





Top 10
Zobacz więcej
Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail