Aleteia logoAleteia logoAleteia
piątek 12/08/2022 |
Św. Joanny Franciszki de Chantal
Aleteia logo
Styl życia
separateurCreated with Sketch.

Tamtego dnia straciłam i córkę, i wiarę [świadectwo]

Helene-MachelonUNE.jpg

Hélène Machelon

Mathilde de Robien - 06.01.22

Oprócz bólu matczyne serce ogarnął niesłabnący gniew. Hélène przestała się modlić, i kiedy jej rodzina szła na nabożeństwo, nie wchodziła do kościoła.

Hélène Machelon to dynamiczna i sympatyczna 40-latka, dekoratorka w branży eventowej. Wraz z mężem Gillesem mieszkała już na całym świecie. Po licznych podróżach osiedlili się we Francji. Wcześniej, w Algierii, Meksyku i Wietnamie, adoptowali trójkę dzieci: Paula (17 l.), Capucine (13 l.) i Oliwię (6 l.). Jednak mówiąc o tej rodzinie nie możemy nie wspomnieć Jeanne, ich małej córeczki, która zmarła 18 lat temu, nie przeżywszy nawet roku.

Hélène opowiedziała historię Jeanne, dziecka z ciężkim zespołem niedoboru odporności, we wzruszającej książce Envolée, wydanej w języku francuskim. Aleteia spotkała się z Hélène, która szczerze opowiada o bólu utraty dziecka i wiary, a także o swoim stopniowym powrocie do pełni życia i do Boga.

Jeanne.jpg
Jeanne.

„Czuliśmy, że jak najbardziej zasługujmy na uzdrowienie”

Hélène i Gilles są nosicielami anomalii genetycznej, która sprawia, że mają 25 procent szans na urodzenie dziecka z niemal zerowym systemem odpornościowym. Ich pierwsza córeczka, Jeanne, urodzona dziewięć miesięcy po ślubie, przez prawie rok walczyła z tą chorobą. Nie zdołały jej uratować żadne zabiegi – chemioterapia, przeszczep szpiku kostnego, sterylne warunki. Także modlitwy rodziców nie wydawały się skuteczne, co było w tamtym czasie szczególnie wstrząsającym doświadczeniem dla Hélène.

Jako osoba wierząca, Hélène pamięta wiele modlitw kierowanych do Boga, aby uratował ich córkę. Przypomina sobie nawet, że leżała krzyżem w kaplicy, błagając Pana o miłosierdzie. Po całym świecie organizowano łańcuszki modlitewne i ona sama była absolutnie pewna, że cud się wydarzy. Przekonywała samą siebie, że w pełni na taki cud zasłużyli. Byłby przecież nagrodą za ich wiarę i niezłomną nadzieję. „Modląc się na różańcu, odmawiając litanie do świętych i oddając się żarliwej adoracji, czuliśmy, że jak najbardziej zasługujmy na uzdrowienie” – pisze w swojej książce.

Jednak cud się nie wydarzył. Jak mówi Hélène: „W tym samym dniu straciłam Jeanne i wiarę”.

Adopcja

Oprócz bólu matczyne serce ogarnął niesłabnący gniew. Przestała się modlić i kiedy jej rodzina szła na nabożeństwo, nie wchodziła do kościoła. Mimo wszystko jednak, choć podczas długiego okresu oschłości odrzuciła wiarę, nie zatraciła jej bezpowrotnie.

Pewnego ranka Hélène obudziła się z poczuciem, że jest jej lżej na duszy. Pozwoliła sobie znów się śmiać, cieszyć się z dobrych wiadomości od bliskich. Osoby z jej otoczenia również mogły znów swobodniej oddychać.

Proces adopcji i pojawienie się dzieci pomogły jej pojednać się z Bogiem. „Mieliśmy szansę adoptować trójkę dzieci. To był cud! Dzięki tej nowej płodności odnaleźliśmy nasze miejsce, naszą misję i przyjęliśmy adopcję jako coś normalnego”.

Machelon-fam.jpg

„Jeanne nie została stworzona do tego życia”

Hélène pogodziła się ze śmiercią Jeanne, gdy przebywała w Meksyku. Jak mówi, „Meksykanie mają zupełnie inny stosunek do śmierci niż my. Na przykład w dniu Wszystkich Świętych, następuje swoista desakralizacja cmentarzy. Ludzie wnoszą kolory, śpiewają, tańczą i modlą się do białego rana”.

Cmentarz był miejscem, do którego odwiedzin zmusiła się, choć jej ból był wciąż silny. „W przenośni zabraliśmy Jeanne z cmentarza, podobnie jak Meksykanie. Oni stawiają w swoich domach małe ołtarzyki z portretami zmarłych. To trochę tak, jakby mieć niebo w pokoju gościnnym”. To pocieszający, pokrzepiający gest.

Jeanne pozostała obecna w rodzinie. Hélène ma wrażenie, że córka cały czas siedzi jej na ramionach. Mówi do niej krótkimi zdaniami i dzieli się swoimi przemyśleniami. Ich dzieci są szczególnie aktywne w robieniu miejsca dla Jeanne i przyjmowaniu do wiadomości, że jest jeszcze jedno dziecko, które jest częścią rodziny. Po okresie cierpienia i gniewu Hélène stopniowo osiągnęła stan akceptacji. Jak teraz konstatuje, „Jeanne nie została stworzona do tego życia”.

W ostatnich akapitach swojej książki Hélène wspaniale opisuje, że miłość nigdy nie przestaje być przekazywana poprzez komunię świętych i wyobraża sobie, jak jej córka mówi: „Kołysałaś mnie. Troszczyłaś się o mnie. Uczyniłaś moje życie pięknym. Jesteś mi wierna. Kochasz mnie miłością bezwarunkową i wieczną. Nie wątp, że jestem z tobą na każdym twoim kroku”.

Tags:
nawrócenieśmierćświadectwo
Wesprzyj Aleteię!

Jeśli czytasz ten artykuł, to właśnie dlatego, że tysiące takich jak Ty wsparło nas swoją modlitwą i ofiarą. Hojność naszych czytelników umożliwia stałe prowadzenie tego ewangelizacyjnego dzieła. Poniżej znajdziesz kilka ważnych danych:

  • 20 milionów czytelników korzysta z portalu Aleteia każdego miesiąca na całym świecie.
  • Aleteia ukazuje się w siedmiu językach: angielskim, francuskim, włoskim, hiszpańskim, portugalskim, polskim i słoweńskim.
  • Każdego miesiąca nasi czytelnicy odwiedzają ponad 50 milionów stron Aletei.
  • Prawie 4 miliony użytkowników śledzą nasze serwisy w social mediach.
  • W każdym miesiącu publikujemy średnio 2 450 artykułów oraz około 40 wideo.
  • Cała ta praca jest wykonywana przez 60 osób pracujących w pełnym wymiarze czasu na kilku kontynentach, a około 400 osób to nasi współpracownicy (autorzy, dziennikarze, tłumacze, fotografowie).

Jak zapewne się domyślacie, za tymi cyframi stoi ogromny wysiłek wielu ludzi. Potrzebujemy Twojego wsparcia, byśmy mogli kontynuować tę służbę w dziele ewangelizacji wobec każdego, niezależnie od tego, gdzie mieszka, kim jest i w jaki sposób jest w stanie nas wspomóc.

Wesprzyj nas nawet drobną kwotą kilku złotych - zajmie to tylko chwilę. Dziękujemy!

Modlitwa dnia
Dziś świętujemy...





Tu możesz poprosić zakonników o modlitwę. Wyślij swoją intencję!


Top 10
Zobacz więcej
Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail