Aleteia logoAleteia logoAleteia
poniedziałek 04/07/2022 |
Bł. Pier Giorgio Frassatiego
Aleteia logo
Styl życia
separateurCreated with Sketch.

„Czekałam, aż mój koszmar minie… Któregoś dnia po prostu weszłam do kościoła”

Kobieta w chustce na głowie

Rido | Shutterstock

Silvia Lucchetti - 10.01.22

52 lata, kalendarz wypełniony spotkaniami, codzienny bieg... Ta historia jest dowodem na to, że choroba może zmienić nasze życie – paradoksalnie – na lepsze.

Zaczyna się banalnie. Bohaterka opowieści, aktywna zawodowo matka i żona, z powodu drobnych – pozornie – dolegliwości decyduje się na zrobienie kolonoskopii. „Zbierałam się do tego już od jakiegoś czasu. Teraz coś było nie tak, miałam coraz większe kłopoty z trawieniem – na pewno przez stres. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że to coś poważnego. Czułam się niezwyciężona!” – czytamy na blogu „Corriere. Malattia come opportunità” (Choroba jako szansa).

Kiedy lekarz zleca kolejne badania, jego skrupulatność wręcz irytuje kobietę:

„Coś jest nie tak, proszę pani. Trzeba to sprawdzić…” – powiedział. Wyszłam z gabinetu wściekła, że będę musiała tracić czas na dalsze badania. A przecież JA mam tyle do zrobienia…

„Corriere”

Diagnoza

Wkrótce, pewnego niedzielnego ranka, dowiaduje się, że ma nowotwór:

(…) guz jelita grubego i odbytu, wielkości jabłka, agresywny. Lekarz wyjaśnił, że w najbliższym czasie czeka mnie chemia i to mocna, potem operacja, wyłonienie stomii, już na zawsze, a potem jeszcze jedna chemia. I jest nadzieja, że z tego wyjdę, choć pewności nie ma.

„Corriere”

Kiedy to słyszy, jest przy niej mąż. Jego obecność, choć bardzo cenna, nie przeszkadza jej jednak całkowicie zamknąć się w sobie, odciąć od wszystkich. „Odcięłam się, zapadłam w sobie, nie rozmawiałam z nikim, nie mogłam uwierzyć, że rak mógł przydarzyć się TAKŻE mnie… No bo jak to? Wydawało mi się, że to historia kogoś innego. Nie byłam w stanie zgodzić się na to, co mnie czekało. A przecież dzięki wspaniałej rodzinie byłam zanurzona w miłości – prostej, konkretnej, takiej, która nie potrzebuje słów” – mówi.

„W pracy przyjęłam pozę lwicy – dzielnej i milczącej”

Leczenie jest niestety całkiem „normalne” – droga krzyżowa: chemioterapia, ból, osłabienie, wypadanie włosów. „Garście włosów w brodziku prysznicowym. I ciągle cisza w środku”. Cierpienie staje się niemal nie do zniesienia. Choroba to ciężka próba, z którą trzeba się zmierzyć. Bohaterka stawia jej czoła w swoim stylu, boksując się z życiem. Pracuje bez wytchnienia. Z jej ust nie pada słowo skargi. 

„W pracy przyjęłam pozę lwicy – dzielnej i milczącej. Życie nauczyło mnie, że w trudnych chwilach trzeba działać, a nie rozmyślać. Praca była dla mnie lekarstwem w oczekiwaniu, aż coś się zdarzy, aż ten koszmar minie. Pamiętam zdziwienie koleżanek i kolegów z pracy, że nie odpuszczam, uznanie w oczach klientów, których odwiedzałam z włosami wyłażącymi garściami i coraz bledszą twarzą, przejeżdżając setki kilometrów w moim regionie, w tygodniach między jedną a drugą chemią!” – wspomina.

Kościół

Wtedy dzieje się coś nie do pomyślenia. Przed jej oczami otwiera się nowa perspektywa. Wszystko przez książkę Anima e il suo destino (Dusza i jej przeznaczenie) Vito Mancuso, którą kiedyś instynktownie kupiła. Dawno odeszła od wiary, ale nagle poczuła…

(…) silne pragnienie, żeby wejść do kościoła. Siedziałam w środku prawie godzinę, nie modląc się, ze schyloną głową, w ciszy. Jakbym potrzebowała, żeby ktoś we mnie poszukał odpowiedzi, których sama nie potrafiłam sobie dać – na pytanie o to, co mnie w życiu dopadło i na co w ogóle nie byłam przygotowana. Nie spodziewałam się tego, bo – jak później zrozumiałam – czułam się zbyt pewna siebie, myślałam tylko o przyszłości, o życiu, które miało się chyba nigdy nie skończyć… Cóż za zarozumiałość!

„Corriere”

Tego dnia w kościele doświadcza nowej ciszy. Nie jest to cisza, która rodzi się z zamknięcia i bezradności wobec choroby, lecz cisza wynikająca z wsłuchania się w siebie. Ta cisza po raz pierwszy zapali światło w ciemnościach, w które bohaterka opowieści dotąd nie próbowała się zagłębiać. Dzięki temu doświadczeniu uświadamia sobie, że dotąd żyła, jakby była nieomal wszechmocna. Zresztą, czyż większość z nas nie tak właśnie żyje – raczej jak stwórcy niż jak stworzenia.

Nowotwór daje wolność kochania

I tak bohaterka naszej opowieści dowiaduje się, że choroba to nie tylko strach, bezsilność, samotność, zagubienie, cierpienie, lęk, ale także – paradoksalnie – wolność. Wolność bycia sobą, wolność przyjmowania miłości.

„Odtąd codziennie wchodziłam do jakiegoś kościoła i w ciszy czekałam, aż coś/ktoś będzie we mnie drążył. Ograniczyłam ilość spotkań i zajęć, czekałam tylko na ten moment. Tymczasem działo się we mnie coś nowego i pięknego. Przestałam być wściekła na zły los, który kto wie, co jeszcze mi zgotował. Czułam tępy, ale uwalniający ból” – opowiada.

„Czułam wewnętrzny spokój”

Ból z niej „uszedł” i kiedy nadszedł dzień operacji – dziewięciogodzinnej, była całkiem spokojna. Wręcz… szczęśliwa i przepełniona miłością. 

„Nadszedł dzień operacji. W tym nowym stanie ducha, spokojna, bo świadoma, że jedyne, co mogę zrobić, to przyjąć to, co się dzieje, uściskałam córkę i męża. Płakaliśmy we troje. Ta chwila, jak żadna dotąd, była nasycona znaczeniem słowa „miłość”. Długo ściskałam moją mamę, brata, który obraził się na cały świat za to, co przydarzyło się jego siostrze. Tak trzeba było. Nie miałam pojęcia, co zdarzy się w czasie zabiegu. Ale pogodziłam się. Ja, która kiedyś planowałam każdą chwilę. Jedno jest pewne: czułam wewnętrzny spokój, śmiem twierdzić, szczęście” – wspomina.

Kiedy choroba zmienia punkt widzenia

Rekonwalescencja jest trudna. Jednak mimo stomii, ran pooperacyjnych i czterech kroplówek, „które wisiały na haczykach, a dwie ukryte były w torebce”, pacjentka nie uskarża się. Wręcz przeciwnie. Wszystko dlatego, że zmieniło się jej spojrzenie:

Miałam teraz inne spojrzenie na życie, sama zdałam sobie z tego sprawę. Wyszłam ze szpitala. Nastąpiła długa i bolesna rekonwalescencja, leczenie ran. Stomię zaakceptowałam jako kłopotliwą nowość, z którą trzeba sobie jakoś radzić, ale która daje wielką siłę. Nowe spojrzenie na życie sprawiało, że zaczęłam inaczej podchodzić do ludzi i rzeczy. To spojrzenie mi się podobało, współgrało ze mną. Przyjaciele mówili, że się zmieniłam, stałam się empatyczna, radośniejsza. A ja coraz bardziej kochałam życie, które dało mi drugą szansę.

„Corriere”

Kruchość, wdzięczność i wolność – nowe odkrycia

To nowe, czyste spojrzenie pozwoliło jej zmienić nastawienie do życia. Po prostu kiedy odkryje się własną kruchość, nie trzeba się już o nic martwić.

„To nowe spojrzenie odkryło przede mną nieoczekiwane perspektywy: pragnienie, by naprawdę poznać ból i trudności innych, chęć podjęcia wyzwania zrobienia czegoś użytecznego dla innych, którzy przeżywają to, co ja. I tak ogarnęło mnie pragnienie zbliżenia do potrzebujących, działania w stowarzyszeniu tych, którzy zajmują się pacjentami z inkontynencją i stomią. Jestem szczęśliwa. Zmieniłam skórę, ale przede wszystkim zrozumiałam, że świat doskonale poradzi sobie także bez mnie. Po cóż więc się martwić?” – stwierdza w „Corriere”.

Tags:
nawrócenienowotwórrak
Wesprzyj Aleteię!

Jeśli czytasz ten artykuł, to właśnie dlatego, że tysiące takich jak Ty wsparło nas swoją modlitwą i ofiarą. Hojność naszych czytelników umożliwia stałe prowadzenie tego ewangelizacyjnego dzieła. Poniżej znajdziesz kilka ważnych danych:

  • 20 milionów czytelników korzysta z portalu Aleteia każdego miesiąca na całym świecie.
  • Aleteia ukazuje się w siedmiu językach: angielskim, francuskim, włoskim, hiszpańskim, portugalskim, polskim i słoweńskim.
  • Każdego miesiąca nasi czytelnicy odwiedzają ponad 50 milionów stron Aletei.
  • Prawie 4 miliony użytkowników śledzą nasze serwisy w social mediach.
  • W każdym miesiącu publikujemy średnio 2 450 artykułów oraz około 40 wideo.
  • Cała ta praca jest wykonywana przez 60 osób pracujących w pełnym wymiarze czasu na kilku kontynentach, a około 400 osób to nasi współpracownicy (autorzy, dziennikarze, tłumacze, fotografowie).

Jak zapewne się domyślacie, za tymi cyframi stoi ogromny wysiłek wielu ludzi. Potrzebujemy Twojego wsparcia, byśmy mogli kontynuować tę służbę w dziele ewangelizacji wobec każdego, niezależnie od tego, gdzie mieszka, kim jest i w jaki sposób jest w stanie nas wspomóc.

Wesprzyj nas nawet drobną kwotą kilku złotych - zajmie to tylko chwilę. Dziękujemy!

Modlitwa dnia
Dziś świętujemy...





Tu możesz poprosić zakonników o modlitwę. Wyślij swoją intencję!


Top 10
Zobacz więcej
Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail