Kalwaria Zebrzydowska: perła łącząca doskonale wartości duchowe, historyczne i krajobrazowe

Po mniej znanych perełkach duchowych Polski, które odwiedzamy tego lata, przyszedł czas na coś „must see”. Jeżeli jeszcze nie mieliśmy okazji odwiedzić jednego z najbardziej znanych (po Jasnej Górze) sanktuariów maryjnych, warto rozważyć nadrobienie tej poważnej zaległości.

Dobrą do tego okazją będzie zapewne wizyta w Krakowie, który od Kalwarii dzieli dystans 36 km. Można więc wykorzystać wakacyjny wypoczynek w grodzie Kraka także na nawiedzenie miejsca, w którym gościło dwóch papieży (dwukrotnie: w 1979 i 2002 roku Jana Pawła II oraz Benedykta XVI w 2006 roku), królów Polski i cesarzy Austrii, a od 1999 r. znajdującego się na liście światowego dziedzictwa kultury UNESCO.

Kalwaria Zebrzydowska oferuje również na terenie kompleksu klasztornego oo. bernardynów miejsca noclegowe, niemniej, jeżeli zamierzamy nocować tam w wakacje, warto dokonać rezerwacji pokoju z wyprzedzeniem. W sanktuarium każdego dnia sprawowane są msze święte oraz można przystąpić do sakramentu pokuty i pojednania.

Miejsce to, podobnie jak inne nasze perełki duchowe, łączy w sposób doskonały wartości duchowe, historyczne i krajobrazowe. Zwróćmy uwagę na te ostatnie – sanktuarium położone jest malowniczo pośród zielonych latem wzgórz Pogórza Makowskiego, później tonie w pięknych barwach złotej, polskiej jesieni.

Nabiera niezapomnianych kolorów wiosną, gdy w Niedzielę Palmową odbywają się tam uroczyste misteria Męki Pańskiej z udziałem metropolitów krakowskich. Przejście dróżkami kalwaryjskimi, na których umieszczone są stacje drogi krzyżowej, to niezapomniane doświadczenie, w którym możemy dostrzec moc Bożą w przyrodzie.

Przede wszystkim jednak sanktuarium to dom Matki Bożej Kalwaryjskiej, czczonej w jej wizerunku od XVII w. Samo pochodzenie obrazu nie jest do końca wyjaśnione, wiadomo jednak, że czcił go wraz z całą rodziną i służbą mieszkający w dworze Kopytówka nieopodal dzisiejszego sanktuarium szlachcic Stanisław z Brzezia Paszkowski.

3 maja 1641 roku z obrazu wypłynęły krwawe łzy. Po konsultacji z duchownymi Stanisław postanowił przenieść obraz do pobliskiej parafii w Marcyporębie, ale gdy wyruszył w drogę, Opatrzność doprowadziła go do świątyni w Kalwarii, ufundowanej przez wojewodę krakowskiego Mikołaja Zebrzydowskiego na początku XVII stulecia.

Tam już obraz Matki Bożej Kalwaryjskiej pozostał, koronowany za zgodą papieża Leona XIII. I od wieków, pomimo zmieniającego się świata, Kalwaria przyciąga do siebie miliony pielgrzymów z całego świata.