„Zwróć się do mojego sługi”. Niestrudzony apostoł Bożego Serca

„Musimy być świętymi, aby innych ludzi pociągać do świętości”, modlił się ten francuski jezuita. Żył zaledwie 41 lat, a już od siedemnastego roku życia formował się w jezuickim nowicjacie. Generał zakonu był pod wrażeniem jego intelektualnego potencjału i skierował go na studia do Paryża. Stamtąd pojechał do Lyonu, gdzie był bardzo lubianym kaznodzieją i tam także – po sześciu latach kapłaństwa – złożył zakonną profesję.

„Widzę absolutną konieczność, bym należał do Niego” – pisze w duchowym dzienniku.

W wieku trzydziestu czterech lat zostaje skierowany do pracy Paray-le-Monial. Podejmuje się być przełożonym domu i spowiednikiem sióstr wizytek w klasztorze Nawiedzenia. Przyjeżdża do Paray i nie ma nawet cienia wyobrażenia o tym jakie zadania w tym maleńkim miasteczku Bóg przed nim postawi. Pobyt tam na zawsze zmieni jego życie. Przybywa w tym samym czasie, kiedy Małgorzata Maria Alacoque doświadcza tzw. wielkiego objawienia Jezusowego Serca.

Małgorzata wierzy Jezusowi, chce wypełnić to, o co ją prosi, ale czuje się bezradna. Nie wie w jaki sposób ona, skromna zakonnica klauzurowa, miałaby sprawić, by w Kościele „w pierwszy piątek po oktawie Bożego Ciała obchodzono szczególne święto ku czci” Bożego Serca – a o to prosi ją Jezus. Całkowicie bezradna mówi Jezusowi szczerze o swoich obawach. I wtedy okazuje się, że Pan Bóg lubi, gdy ludzie podejmują współpracę dla Jego spraw.

„Zwróć się do mojego sługi i powiedz mu ode mnie, żeby uczynił wszystko, co w jego mocy, w celu zaprowadzenia tego nabożeństwa i przypodobania się przez to memu Boskiemu Sercu. Niech nie upada na duchu w trudnościach, jakie napotka, gdyż nie będzie mu ich brakować. Niech wie, że staje się wszechmocny ten, kto w niczym nie liczy na siebie, a we mnie całą ufność pokłada” – mówi Jezus. Tym sługą ma być ks. Klaudiusz, jezuita, który dopiero co przyjechał z Lyonu.

Skąd miała wiedzieć kogo miał na myśli? Ta zażyłość Małgorzaty z Jezusem wydaje się nieprawdopodobna, ale On prowadził ją jak po sznurku, żeby nie miała żadnych wątpliwości, pomagał jej ze wszystkich sił. „Oto ten, którego ci posyłam” – usłyszała, gdy ks. Colombière, jako nowy kapelan wizytek, wszedł po raz pierwszy do rozmównicy, gdzie czekała jako penitentka. Nie zawiodła się. 

Dobrze przygotowany do roli spowiednika wysłuchał, a potem rozwiał jej wątpliwości. Nie miał zastrzeżeń co do prawdziwości jej wizji i autentyczności spotkań z Jezusem. Postępował zgodnie z regułami św. Ignacego Loyoli o rozeznawaniu duchów i pomógł Małgorzacie uzyskać pokój w sercu. Dla sprawy szerzenia kultu Serca Jezusowego zrobił niezwykle dużo. Najpierw sam uwierzył w orędzie, które Bóg przez Małgorzatę objawił – przejął się, zaangażował i natychmiast próbował podjąć formalne kroki, które by nabożeństwo o jakie prosił Jezus mogło w Kościele zaistnieć – a potem sam złożył akt poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusa. I choć był spowiednikiem św. Małgorzaty zaledwie przez osiemnaście miesięcy, to wystarczyło – Jezusowi, Małgorzacie i sprawie nabożeństwa. Kiedy wysłano go do pracy w Londynie jechał tam już jako uformowany apostoł Bożego Serca.

Wrócił do Paray-le-Monial wycieńczony chorobą. W Londynie został fałszywie oskarżony o spisek, z którym nie miał nic wspólnego i wtrącony do bardzo surowego więzienia. Opuścił je schorowany i słaby. Mimo ograniczonych możliwości działania, skierowano go do pracy w Lyonie. Ponieważ wciąż nie wracał do zdrowia, przeniesiono go z powrotem do Paray. Niestety, nie odzyskał zdrowia i nie udało mu się spotkać z Małgorzatą. 

„Dziękuję Bogu za to, co mi dał. Choroba była dla mnie czymś absolutnie niezbędnym; bez niej nie wiem, kim bym się stał; jestem przekonany, że jest to jedna z największych łask, jakimi mnie Bóg obdarzył” – napisał do niej w jednym z ostatnich listów. Zmarł 15 lutego 1682 r. i pochowano go w miasteczku Bożego Serca. Małgorzata przeżyła swojego spowiednika o osiem lat. To „wierny sługa i doskonały przyjaciel” – mówił o ks. Klaudiuszu Pan Jezusa.