„Moja choroba nigdy nie sięgnęła mojej duszy”. Niezwykła historia młodego nauczyciela

Gdy dzieci na obozach pytają go wprost o jego twarz, nie każe im milczeć. Przeciwnie – zachęca do rozmowy. Bo dla Nikolasa Tirriera, młodego katolika z Francji, mówienie o cierpieniu, inności i miłości Boga nie jest tematem tabu. Urodził się z rzadką chorobą genetyczną – zespołem Treachera Collinsa. Przeszedł liczne operacje, a mimo to każdego dnia spotyka się z pytającym spojrzeniem przechodniów. I nie ucieka od niego.

„Z czasem zrozumiałem, że nie wygląd czyni człowieka wartościowym, ale światło, które nosi w sobie. To światło od Chrystusa” – mówi z przekonaniem.

Nikolas urodził się w 1999 roku w Rumunii. Diagnoza była niejasna, lekarze nie potrafili nazwać jego choroby. Gdy miał dwa i pół roku, rodzice postanowili przenieść się do Francji, gdzie jego ojciec – prawosławny ksiądz – został przyjęty do rumuńskiego dekanatu w Awinionie. We Francji Nikolas przeszedł szereg operacji: rekonstrukcję kości twarzy, zabiegi czaszkowe, wszczepienia implantów.

Równolegle z medycznym leczeniem toczyła się inna walka – o akceptację. Czasem pełna samotności, czasem przełamana nadzieją. „W szkole bywało różnie. Na szczęście nie było jeszcze wtedy mediów społecznościowych. Po lekcjach mogłem się odciąć” – wspomina. Ratunkiem była rodzina i wiara. „Zbawienny był dla mnie kontakt z Kościołem – uczestnictwo w pielgrzymkach, rekolekcjach, wspólnotach. Dzięki temu nie zamknąłem się w bólu. Chrystus był przy mnie”.

W wieku 14 lat Nikolas przeszedł przez najboleśniejsze doświadczenie: chorobę i śmierć taty. Ojciec zmarł na białaczkę, mając zaledwie 39 lat. To matka – jak mówi Nikolas – stała się wówczas „filarem rodziny”. „Nie miała wyboru. Trzeba było iść dalej. Była niewiarygodnie silna. Pracowała, troszczyła się o nas, walczyła o nasze zdrowie i edukację. To ona uczyła mnie, że życie – choć trudne – ma wartość”.

Gdy w szkole bywał samotny, czytał żywoty świętych. „Patrzyłem na nich i myślałem: ktoś z nich został pożarty przez lwy, inny zginął z rąk oprawców… Ja tylko mam przerwę, na której nie mam z kim porozmawiać. Ich odwaga pomagała mi przetrwać”.

Jedna z myśli, które zapamiętał na zawsze, brzmiała: „Możecie zabić moje ciało, ale nie dotkniecie mojej duszy, bo ona należy do Boga”. Dziś Nikolas przyznaje, że długo walczył, by móc powiedzieć podobne słowa: „Mój zespół nigdy nie sięgnął mojej duszy. Nadal noszę rany tamtych lat, ale uczę się je leczyć z Bogiem – przez przebaczenie”.

Nikolas nie tylko mówi o nadziei – on ją niesie. Studiuje, by zostać pedagogiem szkolnym. Od dziesięciu lat wolontaryjnie prowadzi obozy dla dzieci i młodzieży w Kościele prawosławnym. Spotyka się tam z pytaniami, spojrzeniami, a czasem – milczeniem dorosłych. „Rodzice uciszają dzieci, które pytają mnie, co mi się stało. A ja ich proszę: nie każcie im milczeć! Rozmowa buduje więź. Tłumienie pytań rodzi lęk i zamyka serce dziecka”.

W obliczu debaty we Francji nad legalizacją eutanazji Nikolas zadaje pytania, które brzmią jak sumienie społeczeństwa: „Czy naprawdę zrobiliśmy wszystko, by uczynić życie pięknym i wartym przeżycia? Czy zaoferowaliśmy młodym wsparcie, obecność, sens? Czy to naprawdę ostatnia z możliwych dróg?”.

Największym wyzwaniem – przyznaje dziś – jest uwierzyć, że można być kochanym. Przez ludzi, przez Boga. „Był moment, gdy czułem, że jestem ciężarem. Że przeze mnie moi rodzice cierpią. I to przerodziło się w przekonanie, że Bóg mnie nie kocha. Ale wtedy spotkałem ludzi, którzy nie uciekli. Kapłanów, przyjaciół, nauczycieli. I usłyszałem słowa świętego Dumitru Staniloae: 'Ośmiel się zrozumieć, że cię kocham'. Tak, to wymaga odwagi – przyjąć miłość”.

Nikolas kończy cicho, ale z przekonaniem: „Jeśli dziś mówię o życiu, o miłości i pokoju, to dlatego, że wciąż próbuję zrozumieć, że Chrystus mnie kocha. A z Jego ręki można wejść na drogę wolności i zmartwychwstania. W samym sercu ran – z pokojem, miłością i nadzieją”.