Habit nie czyni mnicha… ale mu pomaga

Może się nam wydawać, że habit zakonny został zaprojektowany albo przez przypadek, albo ze względów estetycznych. Nic mylnego! Zaskakujące jest, jak dużą wagę przywiązuje się do każdego szczegółu – koloru, materiału, kształtu...

Każdy zakon może być rozpoznany przez habit, ze względu na różne elementy, które go tworzą: rodzaj tuniki, szkaplerz, kaptur, płaszcz, pas lub sznur... Kolory mają również duże znaczenie, ponieważ są one zazwyczaj powiązane z ideałami zakonu lub zgromadzenia.

Z historii Kościoła dowiemy się, że od wczesnych dni chrześcijaństwa byli tacy, którzy wycofali się na pustynię, aby prowadzić życie pełne ascezy i modlitwy. Żyli w izolacji, ubierali się ubogo, w sutanny (odzież sięgająca pięt) i często mieszkali w jaskiniach. Z tego powodu nazywano ich pustelnikami lub anachoretami.

Od tego czasu charakterystyczne znaki osób konsekrowanych stały się swego rodzaju przypominajkami o wieczności, o prymacie Boga w naszym życiu. Na przykład sam fakt zobaczenia zakonnicy idącej ulicą w habicie sprawia, że nasze myśli kierujemy w stronę Boga lub Kościoła.

Chociaż ubrania nieco się zmieniły na przestrzeni lat, ogólnie rzecz biorąc, surowy i prosty habit zachował pierwotną formę. Poszczególne zakony mają jednak różne detale lub „akcesoria”, które się zmieniają.

Początkowo wszystkie habity były wykonane z prostych materiałów. Był to symbol pokory i umartwienia, zwłaszcza że szorstkie ubranie często ocierało skórę. Niektóre zgromadzenia nadal używają tych samych ubrań, podczas gdy inne dostosowały się do współczesności, opierając się na zasadach Soboru Watykańskiego II.

Zobacz zdjęcia różnych zakonnych habitów:

Noszenie habitu oznacza przyjęcie reguły zakonu lub zgromadzenia zakonnego i zaangażowania się w misję. Doświadczenie spotkania i osobistej relacji z Bogiem rezonuje w głębi serca osoby konsekrowanej, budząc ją do transcendentnych wymiarów. Habit przypomina jej o tym poszukiwaniu. Wartość tkaniny, materiału, przybliża ją do myśli o przyszłym, pożądanym szczęściu.

Kolor wzmacnia w całym swoim wymiarze afirmację dwóch poziomów jej życia: cieni, w których dostrzega się szczęście i światła, które sprawia, że ​​się nim cieszy.

Osoba konsekrowana, ze swoim przyzwyczajeniem, nie robi nic innego, jak tylko żyje słowami Jezusa: „A o odzienie czemu się troszczycie? Przypatrzcie się liliom polnym, jak rosną: nie pracują ani nie przędą. A powiadam wam, że nawet Salomon w całej swojej chwale nie był tak przyodziany, jak jedna z nich” (Ewangelia Mateusza 6, 28-30).

Artykuł ukazał się w zawieszonej włoskiej edycji Aletei. Tłumaczenie: Aleteia.