Czy podobnie jak psalmista, który jęczy i narzeka, ludzie mają prawo żalić się Bogu na modlitwie?
Udręka może prowadzić do dramatycznych skutków. Kto z nas jej nie doświadczył? Płacz ze złości i rozpaczy może być jednak pomocnym rozwiązaniem, a Biblia jest pełna tego typu skarg i lamentów. Stają się modlitwą tylko w takim stopniu, w jakim są kierowane do Boga.
Przekształcenie skargi w modlitwę
Sama skarga nie robi nic poza podtrzymywaniem cierpienia przy życiu. Jednak gdy zostanie umieszczona w sercu Boga, przekształca się w modlitwę, na którą Ojciec nie może pozostać obojętny, nawet jeśli Jego odpowiedź nie zawsze jest taka, jakiej byśmy chcieli.
Tym, którzy pytają, co Bóg zrobiłby w tej czy innej sytuacji, mówimy, że będzie płakał z nami w dniu próby, ponieważ jest to najbardziej odpowiednia forma współczucia.
Jezus również płakał nad Jerozolimą tuż przed wypędzeniem kupców ze Świątyni w Ewangelii św. Łukasza (19, 41-44):
Gdy był już blisko, na widok miasta zapłakał nad nim i rzekł: «O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi! Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami. Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną cię i ścisną zewsząd. Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci z tobą, a nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia» (Łk 19, 41-44)
Przyjrzyjmy się teraz tym, którzy w Biblii narzekali najbardziej.
Biblia
Księga Lamentacji w Starym Testamencie zapewniła prorokowi Jeremiaszowi prawo do bycia zwiastunem złych nowin.
Jest też Hiob, największy ze wszystkich synów Wschodu, człowiek mający 7000 owiec, 3000 wielbłądów, 500 par wołów, 500 osłów i mnóstwo sług. Bóg pozwolił Szatanowi wystawić go na próbę i pomimo utraty wszystkich dóbr, dzieci i zdrowia, pozostał wierny swojemu Panu. Pewnego dnia jednak, w rozpaczy, zaczął przeklinać dzień swoich narodzin (Hioba 3, 3):
Niech przepadnie dzień, w którym się urodziłem, i noc, w którą powiedziano: Poczęty został mężczyzna!
Lamentacje Jezusa na krzyżu
Jezus również lamentował, cytując słowa Psalmu 22:
Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Daleko od mego Wybawcy słowa mego jęku. Boże mój, wołam przez dzień, a nie odpowiadasz, [wołam] i nocą, a nie zaznaję pokoju (Ps 22, 2-3).
Skoro sam Syn Boży narzeka i lamentuje, czyż i my nie możemy tego robić?
Jak przypomina nam Katechizm Kościoła Katolickiego (2584), „Z przebywania «sam na sam z Bogiem» prorocy czerpią światło i siłę dla swojego posłannictwa. Ich modlitwa nie jest ucieczką od niewiernego świata, ale słuchaniem słowa Bożego, czasami sporem lub skargą, zawsze jednak wstawiennictwem, które oczekuje i przygotowuje na interwencję Boga Zbawiciela, Pana historii”.
Ściana Płaczu
W Jerozolimie znajduje się słynna Ściana Płaczu, do której każdy przychodzi, aby przedstawić swoje skargi Bogu z gestem pokory, wkładając własną kartkę papieru między pęknięcia w murze.
Ważne jest to, aby nie zapomnieć zwrócić się do Boga, a nie tylko do ludzi. Wiara przekształca niepokój w zaufanie.
Artykuł ukazał się w zawieszonej włoskiej edycji Aletei. Tłumaczenie: Aleteia.
