Św. Tomasz z Akwinu w pigułce. 8 duchowych pastylek

Osiem pastylek na bazie duchowości od św. Tomasza z Akwinu. Zostały przedstawione Aletei przez profesora Alessandro Beghiniego, pisarza, specjalisty od teologii duchowości.

Chrześcijańskie doświadczenie duchowe, lub mistyczne, nie jest zarezerwowane dla kogoś wyjątkowego, ale dla każdego i jest ścieżką intymnego zjednoczenia z Bogiem, do którego każdy jest powołany począwszy od chrztu: życie mistyczne jest zatem intymnym życiem Boga przekazywanym człowiekowi.

Na ścieżce duchowej odkrywamy sedno chrześcijaństwa i katolickiego credo: nie chodzi o Boga, który „po prostu” się objawia, ale Boga, który stał się człowiekiem, aby uczynić nas podobnymi do Niego lub, jak mówi Tomasz: „Syn Boży, chcąc, abyśmy uczestniczyli w Jego boskości, przyjął naszą naturę, aby, stawszy się człowiekiem, uczynić ludzi bogami!” (Officium de festo corporis Christi).

Mimo że język, którym posługuje się św. Tomasz, jest nieco surowy i zimny, Akwinata pozwala, by przebijała się przez niego głęboka zażyłość między Bogiem i człowiekiem. Jego doktryna nie jest tylko spekulatywna, ale afektywna! W rzeczywistości napomina nas, abyśmy nadawali rzeczom właściwą wagę, abyśmy raz na zawsze uporządkowali to, co naprawdę ma znaczenie dla obecnego życia i dla przyszłości, to znaczy, abyśmy byli z Panem, sprowadzając wszystko inne do suchej trawy, to znaczy do czegoś mało ważnego.

Oto cztery warunki dobrej i skutecznej modlitwy według św. Tomasza z Akwinu:

Święty Tomasz z Akwinu naucza, że ​​mistyczne życie duchowe prowadzi nas, poprzez miłość, do wzniesienia się ku wizji samego Boga. Oto zatem sedno tomistycznej refleksji: miłość – miłość jest celem i środkiem do celu. Cel, do którego wszyscy dążymy, to miłość Boga; środkiem jest miłość, która pozwala się nam do Niego wznieść, a przez miłość Bóg nas wznosi, abyśmy stali się godni spotkania z Nim. I to jest owoc kontemplacji.

Ta kontemplacja, choć niedoskonała, w tym życiu daje, można by rzec, jako dobro dodatkowe delectatio (radość, przyjemność), a z kolei delectatio popycha nas jeszcze bardziej do kontemplacji, wyjaśnia Tomasz. Człowiek staje się bliski Bogu, a to jest największa obietnica chrześcijaństwa, najwyższy szczyt, jaki można osiągnąć, aspiracja, którą wszyscy, czy jesteśmy tego świadomi, czy nie, czy potrafimy to wyrazić, czy nie, nosimy w sercu.

Tomasz uczy nas, że człowiek poszukujący szczęścia w rzeczywistości poszukuje Boga, który jest ostatecznym szczęściem, do którego każdy dąży; w rzeczywistości człowiek może je znaleźć tylko w Bogu: szczęście człowieka, mówi nam Tomasz, polega na zaspokojeniu naturalnego pragnienia zobaczenia Boga: dopiero wtedy, gdy to nastąpi, intelekt się uspokoi.

Odległości między Bytem Boga a bytem człowieka nie da się wypełnić samymi siłami ludzkimi. Z tego powodu, w pełnym schemacie tomistycznym, konieczne jest odbycie podróży „wstecz”, aby zjednoczyć się z Bogiem, wiedząc doskonale, że Bóg jest dobrym, miłosiernym Ojcem, zawsze gotowym nas wesprzeć i pomóc nam swoją Łaską.

W swojej doktrynie św. Tomasz z Akwinu nie „tylko” przekazuje treści, ale raczej objawia się jako utalentowany pedagog: bierze nas za rękę i prowadzi do odkrycia pełni godności bycia człowiekiem i do odkrycia piękna bycia istotami kochanymi przez Boga. Nie uczy nas wprost kontemplacji, ale objawia nam znaczenie kontemplacji. Nie wyjaśnia nam konkretnie, jak być szczęśliwym, ale mówi nam, na czym polega prawdziwe szczęście. W żadnym wypadku nie narzuca się nikomu, prosząc go o wyrzeczenie się pragnienia poszukiwania i poznania prawdę, ale zachęca każdego, by podążał tą drogą, odkrywając siebie i Boga.

Artykuł ukazał się w zawieszonej włoskiej edycji Aletei. Tłumaczenie: Aleteia.