Zmarł po niespełna miesiącu pontyfikatu, ale jego życiorys mógłby posłużyć za scenariusz filmu historycznego. Przyjaźnił się z Filipem Nereuszem, podróżował, był mediatorem politycznym we Francji, a tron Piotrowy zdobył mimo sprzeciwu Hiszpanii.
Dziedzic rodu z powołaniem kapłańskim
Alessandro Ottaviano de’ Medici urodził się 2 czerwca 1535 roku we Florencji w bocznej gałęzi słynnego rodu Medyceuszy (był bratankiem Leona X). Ponieważ był jedynym synem w rodzinie, jego matka – Francesca Salviati – z uporem próbowała odciągnąć go od kapłaństwa. Wysłała go na dwór Wielkiego Księcia Toskanii, gdzie Alessandro został kawalerem Zakonu św. Stefana. Ale to nie był jego świat.
Po śmierci matki w 1566 roku, mając już za sobą edukację prowadzoną przez dominikanina Vincenza Ercolano, Alessandro powrócił do pierwotnego zamiaru. Rok później – 22 lipca 1567 – przyjął święcenia kapłańskie. Był wtedy po pierwszym pobycie w Rzymie, gdzie zaprzyjaźnił się z Filipem Nereuszem. To właśnie ten przyszły święty miał mu przepowiedzieć: „zostaniesz papieżem”.
Jeden z najbardziej wpływowych kardynałów
Medyceusz zrobił błyskawiczną karierę. Od 1569 roku pełnił funkcję ambasadora księcia Toskanii przy papieżu Piusie V. W 1573 roku został biskupem Pistoi, rok później arcybiskupem Florencji. W 1583 roku papież Grzegorz XIII nominował go kardynałem, a już kilka miesięcy później Alessandro objął tytuł kardynała prezbitera kościoła Santi Quirico e Giulitta. W 1596 roku został legatem papieskim do Francji, zwalczając hugenotów– misja ta trwała dwa lata. Po powrocie objął funkcję prefekta Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników. W chwili śmierci Klemensa VIII (marzec 1605), był jednym z najbardziej wpływowych kardynałów w Rzymie.
Papież z francuskiego nadania
Do konklawe przystąpiło 62 kardynałów. Najwięcej mówiło się o historyku Cesare Baronio i słynnym jezuicie Robercie Bellarminie. Ale to Pietro Aldobrandini – lider „partii włoskiej” – w porozumieniu z kardynałami francuskimi, przeforsował kandydaturę Medyceusza. Opozycja była silna: król Hiszpanii Filip III był stanowczo przeciwny. Tymczasem Henryk IV z Francji miał wydać 300 tysięcy écu, by wesprzeć wybór swojego kandydata.
1 kwietnia 1605 roku Alessandro di Ottaviano de’ Medici został wybrany papieżem i przyjął imię Leon XI, w hołdzie dla papieża Leona X, z którym był sporewniony. Koronacja odbyła się 10 kwietnia, a uroczyste objęcie bazyliki św. Jana na Lateranie – 17 kwietnia.
Choroba i śmierć
Miał wówczas 69 lat. Już dzień później Leon XI poczuł się źle. Uroczystości trwały zbyt długo, papież zmarzł i nabawił się gorączki. Nie odzyskał już sił.
Zmarł 27 kwietnia 1605 roku – po 26 dniach pontyfikatu. Jego grób znajduje się w bazylice św. Piotra.
![Księdzem jest człowiek. W depresji potrzebny jest terapeuta [WYWIAD]](https://img.aleteia.org/tr:w-150,h-150,q-75/uploads/2026/06/shutterstock_1445299580.jpg)
