Woda św. Ignacego Loyoli. Dla kobiet w ciąży, dzieci i wszystkich w potrzebie

Urodzili się dwaj chłopcy. Jeden z nich był tak słaby, że położna ochrzciła od razu go po urodzeniu. Mały Jan Karol zmarł po kilku miesiącach. Wyglądało na to, że życie drugiego z bliźniaków również jest zagrożone, więc Ignacy tuż po urodzeniu udzielił mu chrztu w formie prywatnej, nadając mu imię Jan Paweł. Kilka tygodni później odbył się chrzest w formie uroczystej i drugi z chłopców otrzymał imię Aleksander. Tenże Aleksander Farnese został później znanym generałem i wielkim protektorem jezuitów. A Małgorzata nigdy nie zapomniała św. Ignacemu, że pomógł jej przy porodzie.

Od tego wydarzenia wziął swój początek zwyczaj błogosławienia wody św. Ignacego dla ciężarnych kobiet, dzieci i małżeństw, które mają trudności z poczęciem dziecka. Dawniej często używano jej także podczas zarazy.

Wody św. Ignacego zaczęto używać tuż po jego śmierci w 1556 r. Jej historia ma więc już prawie pół tysiąca lat. Wodę błogosławi duchowny posługując się specjalną modlitwą i zanurzając w niej relikwie lub medalik św. Ignacego.

Jezuici najczęściej błogosławią wodę we wspomnienie swojego założyciela, ale w wielu jezuickich kościołach można ją otrzymać również przy innych okazjach, np. w niektóre niedziele miesiąca, a np. w Poznaniu i Jastrzębiej Górze jest ona dostępna na bieżąco w kościele. W kościele w Jastrzębiej Górze pojemnik z kranikiem stoi przy figurze św. Ignacego na prawo od ołtarza (są też plastikowe butelki z napisem „Woda św. Ignacego Loyoli”, do których można sobie nalać wodę).

Znalazła się tu też informacja, że tego sakramentalium mogą używać nie tylko kobiety w ciąży, ale wszyscy, którzy znaleźli się w jakiejkolwiek potrzebie – duchowej lub doczesnej. Łaska Boża nie zna ograniczeń.

To nie jest historia o „magicznej wodzie”, która po wypiciu albo posmarowaniu nią ciążowego brzucha miałaby wykazywać jakieś nadzwyczajne właściwości. To historia o Bożej dobroci, wierze i obcowaniu świętych.

Woda św. Ignacego, jak każda woda święcona, to sakramentalium. Do sakramentaliów, czyli przedmiotów lub czynności, których używanie przynosi skutki duchowe, należą np. znak krzyża, posypanie głowy popiołem, krucyfiks, sól święcona, medaliki poświęcone Matce Bożej lub świętym. Czym sakramentalia różnią się od sakramentów? Tym, że działają ex opere operantis Ecclesiae, czyli na mocy działania Kościoła, co w tym wypadku oznaczająca modlitwę; natomiast sakramenty działają ex opere operato, czyli „mocą samej czynności”.

Autor ulotki podkreśla, że błagając wstawiennictwa świętego nie można zapominać o zgadzaniu się z wolą Bożą. „Jeśli ta wiara i zgodność z wolą Bożą jest złączona z prawdziwą ufnością w pomoc św. Ignacego oraz poparta jest szczerą spowiedzią i przyjęciem Komunii św., to nie ma wątpliwości, że św. Ignacy uprosi łaskę, o którą się staramy” – czytamy.

Wodę św. Ignacego można pić albo stosować zewnętrznie, np. smarując nią czoło. Wcześniej należy jednak odmówić trzy razy „Chwała Ojcu” i dodać wezwanie: „Św. Ignacy, módl się za nami”. Można także pomodlić się modlitwą „Ojcze nasz”, „Zdrowaś Mario”.

Ojcowie jezuici gorąco zachęcają do odprawienia nowenny do św. Ignacego. Tekst jest dostępny m.in. tutaj https://jezuici.pl/2023/07/nowenna-do-sw-ignacego-loyoli/

„Wody tej nie powinno się zbyt długo przechowywać i nie powinna być ona traktowana jako pamiątka lub magiczny przedmiot” – zwraca uwagę autor ulotki z Jastrzębiej Góry.