Postulatorka kanonizacji Frassatiego: „Żył Ewangelią z młodzieńczą radykalnością”

Pier Giorgio Frassati został kanonizowany przez papieża Leona XIV w niedzielę 7 września w Rzymie. Ten młody człowiek, który zmarł w wieku zaledwie 24 lat, nadal fascynuje katolików na całym świecie swoją autentycznością i sposobem życia zgodnie z Ewangelią. „Jego sposób życia, jako świeckiego katolika, który starał się wprowadzać Ewangelię w rzeczywistość doczesną, sprawia, że jest on bardzo aktualny w każdej epoce” – podkreśla w rozmowie z Aleteia Silvia Correale, postulatorka jego sprawy. 

Aleteia: Dlaczego Pier Giorgio Frassati jest tak bardzo kochany przez młodych katolików?

Silvia Correale: Ponieważ był bardzo inteligentnym młodym człowiekiem, który żył zgodnie z Ewangelią z radykalnością właściwą dla młodości. Jednocześnie był normalnym chłopakiem: lubił sport, utrzymywał piękne przyjaźnie, które przeżywał w wierze, kochał góry, był radosny i poświęcał dużo czasu ubogim. 

Był również zaangażowany społecznie. Jego sposób życia, jako świeckiego katolika, który starał się nieść Ewangelię w rzeczywistości doczesnej, sprawia, że jest on bardzo aktualny w każdej epoce. Jego reputacja świętości rozprzestrzeniła się na cały świat, dlatego nie dziwi fakt, że został wybrany współpatronem Światowych Dni Młodzieży.

Jaki cud doprowadził do jego beatyfikacji w 1990 roku?

Uznany cud miał miejsce we Włoszech w 1933 roku. Chodzi o uzdrowienie mężczyzny cierpiącego na chorobę Potta. Proces diecezjalny odbył się w 1989 roku, a lekarze, teologowie i biskupi potwierdzili niewytłumaczalność tego wydarzenia. W ten sposób 20 maja 1990 roku na Placu św. Piotra Jan Paweł II ogłosił błogosławionym Piera Giorgio Frassatiego.

Czy proces beatyfikacyjny napotkał trudności?

Proces dotyczący świętości został otwarty w Turynie 2 lipca 1932 r., siedem lat po śmierci Frassatiego. W 1935 r. dokumentacja dotarła do Rzymu. Następnie, w celu wyjaśnienia niektórych kwestii, w 1942 r. zorganizowano dwa dodatkowe procesy, jeden w Turynie, a drugi w Rzymie. Proces napotkał pewne trudności, ponieważ Pier Giorgio był młodym świeckim: kochał góry, spotykał się z grupą przyjaciół, czasem z dziewczynami, co w tamtych czasach budziło podejrzenia. Konieczne było zatem przeprowadzenie dodatkowych badań, w szczególności w celu przesłuchania świadków. Wszyscy potwierdzili jego czystość i dziewictwo.

Jaki był drugi cud, który doprowadził do jego kanonizacji w tym roku?

Cud wydarzył się w 2017 roku w Stanach Zjednoczonych. Seminarzysta podczas gry w koszykówkę poczuł silny ból w stopie. Nie mógł prawidłowo chodzić i został przewieziony do szpitala. Okazało się, że doszło do zerwania ścięgna Achillesa. Niewłaściwa opieka pogorszyła sytuację i lekarze stwierdzili konieczność przeprowadzenia operacji. Seminarzysta cierpiał przez kilka dni i rozpoczął nowennę do Pier Giorgio Frassatiego. 

Kilka dni później, modląc się przed Najświętszym Sakramentem, poczuł ciepło w miejscu rany. Następnie wyszedł, chodząc normalnie: było to niewytłumaczalne uzdrowienie, ponieważ ścięgno nie może się samo zregenerować. Operacja nie była już konieczna. Zleciliśmy zbadanie tej sprawy dwóm włoskim lekarzom-ekspertom, którzy zgodnie uznali ten przypadek za naukowo niewytłumaczalny. W diecezji, w której nastąpiło uzdrowienie, w Stanach Zjednoczonych, wszczęto dochodzenie diecezjalne, a następnie rozpoczęto fazę rzymską. Następnie papież Franciszek zezwolił na opublikowanie dekretu o cudzie.

Od współpracownika papieża Franciszka wiem, że darzył on szczególną czcią Pier Giorgio Frassatiego.

Czy zebrała pani inne wzruszające świadectwa związane z Pier Giorgio Frassatim?

Tak, odkąd jestem postulatorką w 2010 roku, zbadałam kilka ważnych przypadków, chociaż nadal otrzymujemy zgłoszenia o wyproszonych łaskach. Jednym z najbardziej znaczących jest przypadek dziecka w Stanach Zjednoczonych, które doznało poważnego urazu głowy w wyniku wypadku i wyzdrowiało po modlitwie do Pier Giorgio Frassatiego. Lekarze nie byli jednomyślni co do tego, czy jest to niewytłumaczalne, ale był to ważny przypadek. Inny przypadek dotyczył nastolatka z guzem języka, który w niewytłumaczalny sposób wyzdrowiał. Tak więc, zgłaszano nam inne przypadki ważnych uzdrowień.

Czy rozmawiała pani z papieżem Leonem XIV lub poprzednimi papieżami na temat Pier Giorgio Frassatiego?

Nie, ale wiem od współpracownika papieża Franciszka, że darzył on Pier Giorgio szczególną czcią. Na początku swojego pontyfikatu opowiadał, że jego ojciec, przed emigracją z Włoch, udał się na grób Frassatiego, aby się modlić. Pochodził on z Piemontu, podobnie jak Pier Giorgio, i już w tamtych czasach cześć oddawana mu przez młodych katolików była bardzo powszechna. Wiadomo również, że Jan Paweł II darzył go wielką czcią. Jeśli chodzi o papieża Leona XIV, wkrótce usłyszymy jego słowa w homilii podczas kanonizacji.

Można być normalnym, szczęśliwym człowiekiem, przeżywać wszystkie realia życia i stać się świętym.

Jak osobiście przeżyła pani tę długą drogę jako postulatorka? Czy są jakieś chwile, które wspomina pani z wdzięcznością?

Dla mnie najważniejszym momentem jako postulatora było przejście konsultacji medycznej. Jest to zawsze najtrudniejsza faza, ponieważ dotyczy wyłącznie ocen naukowych. Kiedy w 2017 roku poinformowano nas o sprawie seminarzysty, zebraliśmy całą dokumentację medyczną, a kiedy eksperci potwierdzili, że nie ma na to wyjaśnienia, ogarnęła mnie ogromna radość. 

Cała ta droga była dla mnie bardzo ważna, ponieważ będąc jeszcze studentką prawa kanonicznego, uczestniczyłam w beatyfikacji w maju 1990 roku na Placu św. Piotra. Dlatego zawsze nosiłam sprawę Pier Giorgio w swoim sercu.

Jakie przesłanie Kościół przekazuje poprzez tę kanonizację?

Że można być normalnym, szczęśliwym, przeżywać wszystkie realia życia i stać się świętym. Jak mawiał Pier Giorgio Frassati: trzeba żyć pełnią życia, a nie tylko egzystować. Myślę, że na tym polega świętość.