7 (Bogiem) wspaniałych. Nowi święci Kościoła

19 października 2025 na Placu św. Piotr papież Leon XIV ogłosił świętymi aż siedem osób. Oto ich sylwetki.

Urodził się 19 kwietnia 1869 r. w Mardin na terenie Imperium Osmańskiego. Wychował się w katolickiej rodzinie obrządku ormiańskiego. Już jako dziecko chciał zostać księdzem. Przyjął święcenia w 1896 r. i jako patrona obrał sobie św. Ignacego z Antiochii. Od tego czasu zaczął posługiwać się jego imieniem. 

Po latach pracy duszpasterskiej i jako pracownik administracji kościelnej został mianowany arcybiskupem Mardin. W czasie I wojny światowej Ormianie spotkali się z falą okrutnej agresji ze strony Turków. Pod koniec kwietnia i w maju 1915 r. wojska masakrowały ludność Ormiańską. Gdy namawiano arcybiskupa Maloyana, by ukrył się w górach, stwierdził, że nie może opuścić swoich owiec.

Został aresztowany i poddany straszliwym torturom. 10 czerwca wraz z 417 więźniami został wywieziony do Diarbérkir, gdzie mieli pracować przy naprawie dróg. Arcybiskup wiedział, że czeka ich śmierć. Uprosił możliwość odprawienia Mszy dla współwięźniów, udzielił im rozgrzeszenia i komunii. Ignacy Maloyan został zamordowany razem z innymi 11 czerwca 1915 r.

Urodził się w Rakanuai w Papui Nowej Gwinei. W wieku 18 lat zapisał się szkoły dla katechistów i współpracował w rodzinnej miejscowości z proboszczem. W wieku 24 lat ożenił się z Paolą La Varpit, z którą mieli trójkę dzieci. Świadkowie wspominali, że był dobrym mężem i ojcem.

W 1942 r. na wyspę dotarły wojska japońskie. Księża ze Zgromadzenia Misjonarzy Najświętszego Serca Jezusowego zostali osadzeni w obozie koncentracyjnym. To wtedy Piotr To Rot zajął się animacją życia religijnego. Katechizował, chrzcił dzieci, organizował liturgie Słowa. Przemycał także od jednego z uwięzionych księży Komunię i rozdawał ją wiernym. W zbudowanej w lesie kaplicy chował naczynia liturgiczne. 

Japończycy usilnie naciskali wiernych do odwrócenia się od wiary i powrotu do poligamii. Piotr sprzeciwił się temu stanowczo, za co został zatrzymany, a ostatecznie osadzony w obozie koncentracyjnym. Został zamordowany zastrzykiem z trucizną 7 lipca 1945 r.

Urodziła się w Weronie jako ostatnie z dwanaściorga dzieci. W 1836 r. w jej rodzinnej miejscowości wybuchła epidemia cholery a ona zaangażowała się w opiekę nad chorymi. Wraz z bł. Janem Karolem Steebem, który był jej spowiednikiem i pomagał rozeznać powołanie, powołała do życia Instytut Sióstr Miłosierdzia (Siostry Miłosierdzia z Werony). 10 września 1848 sama złożyła śluby zakonne i zajęła  się opieką nad chorymi i osieroconymi dziećmi.

S. Wincencja zachorowała na raka. Ostatniego sakramentu chorych udzielił jej bł. Jan Karol. Zmarła w wieku 53 lat w opinii świętości.

Urodziła się 11 sierpnia 1903 r. w wielodzietnej rodzinie w Caracas w Wenzueli. Od początku zmagała się z niepełnosprawnością, gdyż przyszła na świat bez lewego ramienia. Wstąpiła do francuskiego Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Jezusa w Najświętszym Sakramencie. 

W latach 50. XX wieku rozpoczęła zakładanie nowego zgromadzenia. Tak powstały  Sługi Jezusa z Caracas. Instytut został zatwierdzony przez Watykan w 1965 r.  

Maria Carmen Rendiles Martínez zmarła 9 maja 1977 r. Była pierwszą błogosławioną Wenezueli.

Urodziła się 16 lutego 1883 r. w Còrteno Golgi we Włoszech. Wychowała się w wielodzietnej rolniczej rodzinie. Gdy w szkole przeczytała o życiu misjonarzy, postanowiła zostać Córką Maryi Wspomożycielki i wyjechać do „dzikich i trędowatych”. Nim spełniło się to marzenie, musiało upłynąć jeszcze kilka lat.

17 września 1908 r. wstąpiła do Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych. Pracowała jako sekretarka i zajmowała się klasztorem. W czasie I wony światowej została pielęgniarką, by pomagać rannym. Po zakończeniu wojny poprosiła o możliwość wyjazdu do trędowatych. Na odpowiedź czekała kilka lat, ale zamiast tego, w 1922 r. została posłana do Ekwadoru.

Ewangelizowała wśród Indian, organizowała przychodnie i apteki, leczyła, przeprowadzała nawet operacje, nie odmawiała pomocy nikomu, kto zwrócił się do niej. Starała się godzić lud Shuar oraz osadników z Sucúa. Niestety w wyniku napięć i wrogości misja, którą prowadziła, została zniszczona 4 lipca 1969 r. Siostra Maria złożyła ofiarę w intencji pojednania między Shuarami a osadnikami.

Zmarła 25 sierpnia 1969 w katastrofie lotniczej.

Urodził się 26 października 1864 roku w Isnotú w Wenezueli. Od młodości wyróżniał się inteligencją i pragnieniem służby innym. Studiował medycynę w Caracas, a następnie w Paryżu, Madrycie i Neapolu, specjalizując się w bakteriologii. Wprowadził do Wenezueli nowoczesne metody leczenia i założył pierwsze laboratorium fizjologii doświadczalnej. Choć mógł zostać bogatym lekarzem, wybrał służbę ubogim, często leczył za darmo i sam kupował im lekarstwa.

José Gregorio rozważał wstąpienie do zakonu, ale zrozumiał, że jego powołaniem jest służba Bogu poprzez medycynę. Łączył naukę z duchowością, widząc w każdym pacjencie oblicze Chrystusa. W trudnych czasach politycznych w Wenezueli wzywał do pokoju, dobroci i odpowiedzialności moralnej.

29 czerwca 1919 roku, idąc po lekarstwo dla starszej kobiety, został potrącony przez samochód i zmarł. Naród pogrążył się w żałobie, a wkrótce rozpoczął się jego kult. 

Urodził się w 1841 r. w Latiano we Włoszech w religijnej rodzinie. Porzucił jednak wiarę pociągnięty przez ateistyczne i satanistyczne idee. Podczas studiów prawniczych w Neapolu wstąpił do sekty satanistycznej i został jej kapłanem. Oddał swoją duszę diabłu.

Pewnego dnia usłyszał błagalny głos swojego zmarłego ojca, który namawiał go do nawrócenia. Dotknięty Bartolo spotkał się z o. Albertem Radentym OP, który przekonał go do spowiedzi generalnej. Po nawróceniu Longo został świeckim dominikaninem i przyjął imię Rosario.

Stał się gorliwym czcicielem Maryi i propagatorem nowenny pompejańskiej. Przyczynił się do powstania Zgromadzenia Sióstr Różańca Świętego. Dzięki niemu zostały odbudowane Pompeje zniszczone przez wybuch Wezuwiusza miasto.

W 1885 r. poślubił Mariannę de Fusco, wdowę i matkę pięciorga dzieci, której majątkiem zajmował się Bartolo. Po jej śmierci w 1925 r., bez żadnego majątku i pieniędzy, wrócił do Pompejów, gdzie został przyjęty przez wdzięcznych mieszkańców. Zmarł 5 października 1926 roku.

Źródło: ordynariat.ormianie.pl, wikipedia.pl, wikiwand.com, zakony-na-swiecie.blogspot.com, mariatroncatti.org,