Jan Paweł II o spowiedzi

W liturgiczne wspomnienie św. Jana Pawła II przypomnijmy, co mówił o spowiedzi świętej.

W październiku, gdy obchodzimy Dzień Papieski oraz wspomnienie liturgiczne św. Jana Pawła II pojawiają się głosy, że sprowadziliśmy go do kremówek i anegdot związanych z maturą. Zamiast wspominać to, co mówił o swojej młodości, przyjrzyjmy się, co głosił na temat spowiedzi.

Św. Jan Paweł II o spowiedzi

1Niezastąpiony środek łaski

Św. Jan Paweł II nie miał wątpliwości, że sakrament spowiedzi jest z woli Chrystusa środkiem, przez który chce On udzielać przebaczenia każdej osobie. Papież stawał w obronie indywidualnej spowiedzi i „prawa człowieka do bardziej osobistego spotkania z ukrzyżowanym, przebaczającym Chrystusem”, które dokonuje się u kratek konfesjonału. Ojciec Święty podkreślał:

Słowo odpuszczające Boskiego Lekarza – „odpuszczają ci się twoje grzechy” (Mk 2, 5) – wypowiedziane przez kapłana działającego in persona Christi Capitis, jest skierowane osobiście do poszczególnego penitenta (Przesłanie do biskupów USA, 5.06.1993 r.).

2Spowiedź to pozytywny akt odwagi i uczciwości

Jan Paweł II mówił, że spowiedź do akt uczciwości i odwagi. W homilii w San Antonio w Teksasie powiedział:

Spowiedź jest aktem uczciwości i odwagi; aktem powierzenia siebie, ponad grzechem, miłosierdziu kochającego i przebaczającego Boga. Jest aktem syna marnotrawnego, który powraca do Ojca i zostaje przez niego powitany pocałunkiem pokoju.

Poniżej galeria, która przybliża, jak św. Jan Paweł II obalił Mur Berliński:

${"rendered":"Jak w dziesi\u0119ciu posuni\u0119ciach \u015bw. Jan Pawe\u0142 II obali\u0142 mur berli\u0144ski? [GALERIA]"}$ Galeria zdjęć

3Ksiądz ambasadorem przebaczającego Chrystusa

Jan Paweł II podkreślał, że władza jednania została przekazana biskupom i prezbiterom:

Nasz Pan powierzył ten sakrament Apostołom i ich następcom: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20, 22-23). (Orędzie Jana Pawła II do Penitencjariusza Większego Arcybiskupa Luigi De Magistris)

Ojciec Święty zaznaczał, że pojednanie w Kościele musi odbywać się dzięki posłudze szafarza:

Nie jest zatem zgodne z wiarą sprowadzanie odpuszczenia grzechów do prywatnego i indywidualnego kontaktu sumienia wiernego z Bogiem. Oczywiście, grzech nie jest odpuszczony bez osobistej skruchy, ale w samym porządku Opatrzności jego odpuszczenie jest podporządkowane wypełnieniu pozytywnej woli Chrystusa, który związał odpuszczenie grzechów z posługą kościelną, a przynajmniej z poważnym pragnieniem skorzystania z niego jak najszybciej, gdy nie byłoby możliwe natychmiastowe odprawienie spowiedzi sakramentalnej (tamże).

4Spowiedź to droga do świętości

Jan Paweł II widział w spowiedzi nie tylko środek do niszczenia grzechów, ale też drogę do rozwoju cnoty i świętości:

Sakrament pokuty... jest nie tylko narzędziem mającym na celu zniszczenie grzechu – fazy negatywnej – ale także cennym ćwiczeniem cnoty, które samo w sobie jest zadośćuczynieniem, niezastąpioną szkołą duchowości i wysoce pozytywnym procesem odrodzenia dusz do „vir perfectus” („człowieka doskonałego”). (Audiencja dla Penitencjarii Apostolskiej, 30.01.1981 r.).

5Spowiedź musi być szeroko dostępna

Jan Paweł II w wielu wypowiedziach do biskupów z całego świata przypominał, że sakrament pojednania musi być priorytetem w posłudze ich prezbiterów i muszą zapewnić wiernym łatwy dostęp do spowiedzi.

W przesłaniu do biskupów Anglii i Walii podkreślił to w słowach:

Kapłani oddani posłudze pojednania wiedzą, że jest to wymagające i często wyczerpujące zadanie, a jednak „jedno z najpiękniejszych i najbardziej pocieszających” w życiu kapłańskim (Reconciliatio et Paenitentia, 29). Z drugiej strony, wierni mają w pewnym sensie prawo do tego, by w swojej parafii mieli wyznaczone godziny pokuty i by ich kapłani byli zawsze gotowi przyjąć osobę, która przychodzi po spowiedź.