Przekazując darowiznę, pomagasz Aletei kontynuować jej misję. Dzięki Tobie możemy wspólnie budować przyszłość tego wyjątkowego projektu.
Długa procedura, ale postępuje! Po czterech latach fazy diecezjalnej, podczas której zebrano około pięćdziesięciu świadectw, procedura beatyfikacyjna Anne-Gabrielle Caron, dziewczynki zmarłej na raka w wieku 8 lat w 2010 roku, wkracza w fazę rzymską. Rzymskim postulatorem został mianowany ks. Denis Dupont-Fauville, kanonik bazyliki św. Piotra w Watykanie i katedry Notre-Dame w Paryżu oraz profesor teologii w Rzymie. Opowiada on Aletei o zaskakującym zbiegu okoliczności, który doprowadził go do podjęcia tej misji, oraz o aspektach osobowości Anne-Gabrielle, które już teraz robią na nim duże wrażenie. To on jest odpowiedzialny za sporządzenie Positio super Vita, Virtutibus et Fama Sanctitatis („Stanowisko w sprawie życia, cnót i sławy świętości”), dokumentacji, w której zostaną przedstawione elementy pozwalające Kongregacji ds. Spraw Świętych osiągnąć moralną pewność co do świętości Anne-Gabrielle.
Aleteia: Na początku października został ksiądz mianowany rzymskim postulatorem w sprawie Anne-Gabrielle. Na czym polega księdza rola?
Ks. Denis Dupont-Fauville: Gdy tylko zostałem mianowany rzymskim postulatorem, wysłałem list do Dykasterii z prośbą o wszczęcie sprawy Anne-Gabrielle. Po sprawdzeniu ważności prawnej akt moja rola będzie polegała na przeczytaniu wszystkich dokumentów z dochodzenia diecezjalnego, które zostały umieszczone w kartonach podczas ceremonii zamknięcia postępowania diecezjalnego 7 grudnia ubiegłego roku i przywiezione do Rzymu przez byłego postulatora diecezjalnego. Następnie będę musiał sporządzić Positio, czyli syntezę, która zazwyczaj liczy około 300 stron, aby pokazać wyjątkowy charakter Anne-Gabrielle i heroizm jej cnót, czyli sposób, w jaki w niezwykły sposób przeżywała cnoty chrześcijańskie. Positio jest przedkładana do wglądu członkom Dykasterii, którzy oceniają, czy warto przedstawić ją papieżowi, aby dany „Sługa Boży” został ogłoszony czcigodnym. Jest to długi proces.
Czy ma ksiądz pojęcie, jak długo to potrwa?
Jest to długi i skrupulatny proces, który zazwyczaj trwa kilka lat. Niedawne przykłady Jana Pawła II lub Carlo Acutisa mogą sprawiać wrażenie, że kanonizacja przebiega szybko, ale są to raczej wyjątki.
Czy znał ksiądz Anne-Gabrielle przed mianowaniem księdza postulatorem jej sprawy?
Okoliczności są dość zaskakujące. Po raz pierwszy dowiedziałam się o Anne-Gabrielle z artykułu w magazynie Famille Chrétienne, który przeglądałam u znajomych. Uderzyło mnie jej życie i zdjęcia, pomyślałem sobie: „Ta mała dziewczynka jest niesamowita!” i zrobiłem coś, czego nigdy nie robię: sfotografowałem artykuł moim telefonem komórkowym. Następnie kilka artykułów na jej temat opublikowanych w Aletei przypomniało mi o niej. Za każdym razem ta mała dziewczynka imponowała mi swoim uśmiechem i duchową dojrzałością. Kiedy w październiku 2024 roku powiedziałem, że w najbliższych miesiącach będę miał więcej wolnego czasu, ktoś mi powiedział, że szukają postulanta do sprawy beatyfikacyjnej we Francji. Zapytałem, o kogo chodzi. Kiedy usłyszałem odpowiedź „Anne-Gabrielle Caron”, powiedziałem: „Zgadzam się!”.
To, co od razu rzuca się w oczy u Anne-Gabrielle Caron, to jej uśmiech.
Czy istnieją warunki, które należy spełnić, aby zostać rzymskim postulatorem?
Tak. Trzeba być ekspertem w dziedzinie teologii, prawa kanonicznego lub historii, w zależności od przypadku, mieszkać na stałe w Rzymie i ukończyć kurs, aby uzyskać dyplom uprawniający do pełnienia funkcji postulatora. Kurs ten, który odbywa się tylko raz na dwa lata i trwa sześć miesięcy, rozpoczął się w pierwszym tygodniu stycznia, dokładnie w momencie, gdy zacząłem mieć wolny czas! Egzaminy zdałem na początku lipca, a dyplom uzyskałem we wrześniu.
Co porusza księdza w Anne-Gabrielle?
Wiele rzeczy! Przede wszystkim ta typowa dla dzieci łaska: nie wątpi ani przez chwilę w obecność Boga i Jego miłość. Im bardziej cierpi, tym bardziej jest przekonana, że jedyną osobą, która może jej pomóc, jest Jezus. Od razu rzuca się w oczy jej uśmiech na zdjęciach. Widać, że nie jest to uśmiech do zdjęcia, ale uśmiech wynikający ze świadomości bycia kochaną przez Boga, co jest zaskakujące u dziecka. Kolejnym zaskakującym elementem u tak małego dziecka jest jej chęć wstawiennictwa. Chce ona przejąć cierpienie innych dzieci w szpitalu. Nieustannie zmaga się z cierpieniem, którego nienawidzi, ale odważa się prosić Pana, aby obarczył ją jeszcze większym ciężarem, aby mogła przynieść ulgę ludziom wokół niej. To imponujące.
Artykuł jest tłumaczeniem z francuskiego wydania Aletei.
