Do klasztoru wstąpiła wraz z córką. Dziś jest błogosławioną

Bezpośredni proces prowadzący do ogłoszenia s. Eliswy błogosławioną rozpoczął papież Franciszek we wrześniu 2023 r. Siostra Eliswa od Najświętszej Maryi Panny, założycielka pierwszego rodzimego zgromadzenia karmelitanek w Indiach, została uznana za Sługę Bożą w 2008 roku. W 2023 r. otrzymała tytuł czcigodnej sługi Bożej, a dziś – 8 listopada 2025 r. – otrzyma tytuł błogosławionej.

Siostra Eliswa od Najświętszej Maryi Panny urodziła się jako Eliswa Vakayil w 1831 roku, jako pierwsze z ośmiorga dzieci w zamożnej indyjskiej rodzinie, mieszkającej w wikariacie apostolskim Verapoli w stanie Kareli w Indiach. Według strony internetowej poświęconej życiu Siostry Eliswy, już jako dziecko wykazywała głębokie zainteresowanie modlitwą i poświęceniem. W wieku 16 lat wyszła za mąż za mężczyznę o imieniu Vatharu Vakayil, z którym miała córkę Annę. Niestety, Vatharu wkrótce potem zachorował i zmarł.

Chociaż Eliswie proponowano drugie małżeństwo, postanowiła oddać się życiu w modlitwie i służbie. Zaczęła często odwiedzać swoją parafię katolicką w Koonammavu, gdzie uczestniczyła w adoracji Najświętszego Sakramentu i całkowicie oddała się Duchowi Świętemu.

W 1862 roku, po intensywnej modlitwie przed Najświętszym Sakramentem, Eliswa zwróciła się do o. Leopolda Beccaro OCD i wyraziła pragnienie poświęcenia swojego życia Bogu. Rozpoczął się wówczas okres próby, który trwał cztery lata. W tym czasie w rozeznawaniu powołania towarzyszyły jej młodsza siostra Thresia i córka Anna.

Wikariusz  apostolski Verapoly, abp Bernardyn Baccinelli był pod wrażeniem zapału trzech kobiet i polecił o. Leopoldowi, by wybudował na terenie posiadłości Eliswy chatki z bambusu, w której znalazła się kaplica, kuchnia i refektarz. Był to pierwszy klasztor Trzeciego Zakonu Karmelitanek Bosych (TOCD) dla kobiet w Indiach, który później podzielił się na Zgromadzenie Karmelitanek Terezjańskich (CTC) i Zgromadzenie Matki Bożej z Góry Karmel (CMC). To pierwszy żeński zakon w Indiach.

Zgromadzenie zaczęło się rozrastać. Matka Eliswa – sama będąca członkinią Kościoła rzymskokatolickiego – przyjmowała do wspólnoty także kobiety z Kościoła katolickiego obrządku syromalabarskiego. Bambusowe konstrukcje okazały się niewystarczające i wkrótce oddano do użytku dwupiętrowy budynek klasztorny w klasztorze św. Teresy w Koonammavu.

W 1887 roku papież Leon XIII oddzielił syryjski Kościół katolicki w Kerali od hierarchii łacińskiej, co oznaczało, że klasztor w Koonammavu został oddzielony od jurysdykcji arcybiskupa Verapoly. Chociaż ten rozdział obrządków miał następować pokojowo, siostry, które były z obrządku łacińskiego, zostały ostatecznie poproszone o opuszczenie klasztoru przez biskupa sylomalabarskiego. Matka Eliswa i wszystkie siostry obrządku łacińskiego opuściły klasztor następnego ranka, nie wypowiadając ani jednego słowa, poddając wszystko woli Boga.

Nowy budynek klasztorny w Varapuzha został poświęcony we wtorek, 11 listopada 1890 roku, a siostra Eliswa i jej wspólnota zamieszkały na stałe w swoim drugim domu macierzystym, klasztorze św. Józefa w Varapuzha.

Obecnie dwie gałęzie Zgromadzenia TOCD tworzą dwa niezależne zgromadzenia zakonne: Zgromadzenie Karmelitów Terezjańskich (CTC), obrządku łacińskiego, oraz Zgromadzenie Matki Bożej z Góry Karmel (CMC), obrządku syryjskiego.

Siostra Eliswa od Najświętszej Maryi Panny zmarła 18 lipca 1913 roku i została pochowana w Bazylice Matki Bożej z Góry Karmel i św. Józefa. Jej szczątki zostały później przeniesione do kaplicy grobowej zwanej Smruthi Mandhiram w klasztorze św. Józefa CTC w Varappuzha. Miejsce to stało się od tego czasu popularnym miejscem pielgrzymek.