Przekazując darowiznę, pomagasz Aletei kontynuować jej misję. Dzięki Tobie możemy wspólnie budować przyszłość tego wyjątkowego projektu.
Dwa etapy przygotowania
Tradycja chrześcijańska przypomina, że prawdziwa modlitwa nie zaczyna się w chwili, gdy czynimy znak krzyża, lecz znacznie wcześniej: w sercu, w którym podejmujemy decyzję, by spotkać się z Bogiem i które oczyszczamy, by zrobić przestrzeń na rozmowę z Panem.
Św. Albert Wielki wyróżnia dwa etapy przygotowania: dalsze i bliższe. Obydwa są niezbędne, by nasza modlitwa nie była pustym słowem, lecz żywym dialogiem z Ojcem. Oto, co o tym pisze w traktacie „O sposobach modlitwy”.
Przygotowanie dalsze – życie, które prowadzi do modlitwy
Przygotowanie dalsze do modlitwy wg Alberta składa się z przygotowanie wewnętrznego i zewnętrznego.
1Wewnętrzne przygotowanie dalsze
Skupia się ono przede wszystkim na kondycji naszego sumienia i składa się z trzech elementów:
- Oczyszczenie sumienia – zanim staniemy do modlitwy, warto zajrzeć w głąb serca. Jeśli sumienie nas nie oskarża, możemy ufać, że „o cokolwiek poprosimy, otrzymamy od Boga” (por. 1 J 3,21–22).
- Pokora serca – modlitwa rodzi się z pokornego ducha, bo „Pan patrzy na modlitwę pokornych i nie gardzi ich prośbami” (Ps 102,18).
- Darowanie uraz – Bóg pragnie pojednanego serca. „Gdy stajecie do modlitwy, przebaczcie, jeśli macie coś przeciw komuś” (Mk 11,25).
2Zewnętrzne przygotowanie dalsze
Zewnętrzne przygotowanie skupia naszą uwagę na życiu według wyznawanej wiary i również składa się z trzech elementów:
- Wierność przykazaniom – posłuszeństwo Bogu otwiera serce na łaskę. Jak mówi św. Izydor, „jeśli czynimy to, co Pan nakazał, uzyskamy to, o co prosimy”.
- Pojednanie z bliźnim – zanim przyniesiemy swój dar na ołtarz, warto „najpierw pojednać się z bratem” (por. Mt 5,23–24).
- Post i jałmużna – one umacniają modlitwę. Prorok Izajasz przypomina: „Podziel się chlebem z głodnym... wtedy zawołasz, a Pan odpowie” (Iz 58,7–9).
Przygotowanie bliższe – chwila tuż przed modlitwą
Przygotowaniem bliższym jest to wszystko, co dzieje się bezpośrednio przed modlitwą, kiedy chcemy naprawdę wejść w obecność Boga. Św. Albert Wielki ponownie rozróżnia je na przygotowanie wewnętrzne i zewnętrzne.
1Wewnętrzne przygotowanie bliższe
Przygotowanie wewnętrzne bliższe jest nastrojeniem serce i skupieniem swojej uwagi. Albert wyróżnia trzy elementy:
- Wejście do „izdebki serca” – Jezus mówi: „Gdy się modlisz, wejdź do swej izdebki i zamknij drzwi” (Mt 6,6). Oznacza to zebranie rozproszonych myśli, uciszenie emocji, skupienie serca.
- Skierowanie intencji ku Bogu – modlitwa jest autentyczna tylko wtedy, gdy duch oderwany jest od spraw świata i zwrócony całkowicie ku Panu. W liturgii słyszymy: „W górę serca!” – a wierni odpowiadają: „Wznosimy je do Pana.”
- Obudzenie uczuć pobożnych – pomaga w tym rozważanie własnej słabości i Bożego miłosierdzia. Świadomość naszej nędzy uczy pokory, a rozmyślanie o dobroci Boga budzi wdzięczność i ufność.
2Zewnętrzne przygotowanie bliższe
Przygotowanie zewnętrzne bliższe kieruje naszą uwagę na ciało, które również staje na modlitwie i dzięki któremu możemy się w ogóle modlić.
- Postawa – można modlić się stojąc, siedząc, klęcząc czy leżąc; w modlitwie publicznej warto jednak zachować formy wyznaczone przez Kościół.
- Ułożenie ciała – niech będzie spokojne i pokorne, bez rozproszenia.
- Ruchy ciała – gesty, takie jak klękanie, bicie się w piersi, wzdychanie, wyciąganie rąk czy wylewanie łez, mogą stać się językiem serca, które mówi do Boga.
Źródło: brewiarz.pl
