Cuda Matki Bożej Ostrobramskiej

Dzieje wizerunku Matki Bożej Ostrobramskiej to wielowiekowa kronika cudów, szczególnie dotyczących uzdrowień ciężko chorych.<br>

Z uwagi na rokroczną uroczystość i święto liturgiczne, zwłaszcza w diecezjach we wschodniej Polsce, w połowie listopada nasze modlitwy kierują się do Wilna. To stamtąd na ziemie polskie promieniował kult „Panny Świętej, co w Ostrej świeci Bramie”. To do Niej zwracali się nasi przodkowie w kluczowych momentach historii, jak biskupi z dawnego zaboru austriackiego. Gdy Polska odzyskiwała niepodległość w 1918 r. wezwali wiernych do wdzięczności naszej Królowej, która na Jasnej Górze i w Ostrej Bramie przez stulecie słuchała próśb pozbawionego wolności narodu.

Chrześcijanie z Litwy, Polski, Białorusi, Ukrainy i innych krajów gromadzą się tu, by w obliczu Dziewicy Maryi, jak bracia i siostry dzielić się tą samą wiarą, jedną nadzieją i prawdziwą miłością – powiedział Jan Paweł II w Kaplicy Ostrobramskiej w czasie pielgrzymki na Litwę w 1993 r.

Matka pomagająca w nagłych wypadkach

Litewski malarz Vaclovas Kosciuška w obrazie poświęconym Matce Bożej Ostrobramskiej ukazał mamę z dzieckiem na rękach, które wyciąga dłonie ku Maryi jaśniejącej nad wzgórzami Wilna. Dzieje cudów związane z Ostrą Bramą spisane w XVIII w. przez karmelitę o. Hilariona od św. Grzegorza w popularnym modlitewniku opowiadają o uzdrowionych dzieciach, których rodzice wytrwale błagali Madonnę o pomoc.

Matka Boża Ostrobramska – grafika Vaclovasa Kosciuški

W 1671 r. doszło do cudownego wyleczenia dwuletniego dziecka. Spadło ono ze schodów do piwnicy w dwupiętrowym domu i straciło na dłuższy czas przytomność. W tamtych czasach trudno było o szybką i skuteczną pomoc lekarską, stąd zrozpaczeni rodzice zanieśli nieprzytomną pociechę do Ostrej Bramy. Pełni nadziei modlili się całą noc. Rankiem dziecko odzyskało przytomność, jakby budząc się ze snu i nie skarżąc się na żadne dolegliwości. Rodzice ufundowali tablicę wotywną za cudowne uzdrowienie, jednakże uległa ona zniszczeniu podczas pożaru kaplicy w 1715 r.

Cud ten jest podobny do uzdrowienia najbardziej znanego z „Inwokacji” do „Pana Tadeusza”. Na początku XIX w. pięcioletni Adam Mickiewicz, ciężko ranny po upadku z okna został uzdrowiony w wyniku modlitwy do NMP Ostrobramskiej zanoszonej przez jego matkę, Barbarę z Majewskich.

Uzdrowienie chorych

Łaski uzdrowienia dzięki Ostrobramskiej Pani to nie tylko świadectwa z dawnych wieków. Sanktuaria poświęcone Maryi z Ostrej Bramy, rozsiane po Polsce i świecie wciąż notują liczne przypadki uzdrowień. W kronice sanktuarium Matki Bożej Miłosierdzia – NMP Ostrobramskiej w Skarżysku-Kamiennej możemy przeczytać świeże świadectwa z 2025 r.

Chora dwukrotnie operowana. Ponadto, w przebiegu pooperacyjnym wykonano drenaż jamy opłucnej oraz przetokę odżywczą. Otrzymała ok. 7000 ml krwi. Po prawie dwumiesięcznym ciężkim przebiegu pooperacyjnym opuściła oddział chirurgiczny wyleczona.

Inna wierna napisała:

Kiedy nosiłam moje dziecko w swoim łonie byłam operowana w ósmym miesiącu. To wyzdrowienie zawdzięczam Matce Bożej Ostrobramskiej, która we śnie dotykała mojej twarzy.

Cierpiąca na choroby kobiece złożyła zaś dziękczynienie:

Dziękuję Matce Miłosierdzia, że wysłuchała wszystkich próśb a dobry Bóg sprawił, że guz piersi zginął. Proszę o potrzebne łaski dla tych, którzy modlili się w mojej intencji.

(wszystkie świadectwa z biuletynu „Ostra Brama nad Kamienną”, nr 33/2025, 17.08.2025).

Zobacz zdjęcia z Wilna – Miasta Miłosierdzia:

${"rendered":"[GALERIA] \u201eMiasto Mi\u0142osierdzia\u201d. Wilno \u015bladami \u015bw. Faustyny"}$ Galeria zdjęć

Pani ratująca w potrzebach

W czasie III wojny północnej na początku XVIII w. Wilno przejściowo zajmowały armia szwedzka, a później rosyjska. Protestanccy Szwedzi próbowali zakazać mieszkańcom kultu maryjnego, stawiając pod Ostrą Bramą straże i ryglując drewnianymi drzwiami okno, przez które widoczny jest obraz. Strażnicy wyśmiewali też modlitwy do Bogurodzicy. W poranek Wielkiej Soboty, 14 kwietnia 1702 r. drzwi nieoczekiwanie pękły i spadły z hukiem na ziemię, budząc strach wartowników i odsłaniając wizerunek Pani Ostrobramskiej.

Sześć lat później, po wkroczeniu Rosjan, jeden z żołnierzy próbował dokonać rabunku sukienek i kosztowności złożonych w obrazie. Zeznania jego współtowarzyszy opisują, jak niewidzialna siła odrzuciła żołnierza z dużym impetem od obrazu, powodując poważne obrażenia ciała. Od tej chwili Rosjanie nigdy nie próbowali już bezcześcić wileńskiego wizerunku Matki Bożej.