Dlaczego cmentarz jest uważany za „ziemię świętą”?

Kiedy chrześcijanie mówią o „ziemi świętej”, zazwyczaj mają na myśli tereny Izraela. Kiedy wspominają „miejsca święte”, mówią o przestrzeniach, w których obecność Boga jest najbardziej odczuwalna: kościół i kaplica. Choć jest to z pewnością prawdą, jednym ze świętych miejsc, jest także lokalny cmentarz.

Kościół zawsze traktował zmarłych z najwyższym szacunkiem, a cmentarz jest miejscem, gdzie ta wiara jest wyraźnie praktykowana. Kiedy powstaje nowy cmentarz katolicki, biskup (lub czasami wyznaczony przez niego ksiądz) przychodzi, aby go pobłogosławić i poświęcić ziemię, na której zostaną pochowani zmarli.

Biskup w czasie obrzędu poświęcenia obchodzi cały cmentarz i kropi ziemię wodą święconą. W tym czasie śpiewany jest Psalm „Pokrop mnie hizopem*, a stanę się czysty, obmyj mnie, a nad śnieg wybieleję” (Ps 51, 9)

Następnie biskup odmawia następującą modlitwę z Rytuału Rzymskiego (lub inne modlitwy z agendy), oczyszczając cmentarz z wszelkiego zła i czyniąc go miejscem świętym aż do końca czasów.

Odmawia się drugą modlitwę, wspominając miłosierdzie Boże i modląc się za wszystkich, którzy zostaną tam pochowani.

Te modlitwy są ważne i podkreślają świętość cmentarza, miejsca o godności zbliżonej do budynku kościoła. Przypominają nam, że cmentarze są przeznaczone do świętego celu i powinny być traktowane jako takie. Dlatego cmentarze należy chronić przed wszelkimi niesfornymi działaniami, które profanują świętość tego miejsca.

Dlatego następnym razem, gdy odwiedzisz cmentarz, pamiętaj, że stąpasz po ziemi świętej, pobłogosławionej nie tylko modlitwami biskupa, ale również obecnością naszych zmarłych braci i sióstr w Chrystusie.

Artykuł ukazał się w amerykańskiej edycji Aletei.