Łacina nie jest już pierwszym urzędowym językiem Watykanu?

Dotychczas obowiązywał przepis, wedle którego dokumenty organów Kurii Rzymskiej miały być z zasady pisane w łacinie, choć możliwe było także użycie innych języków używanych powszechnie. Jednak praktyka oficjalnych komunikatów i przemów papieskich coraz częściej obejmowała popularne języki, a także angielski jako język międzynarodowy. Papież Leon XIV posługuje się pięcioma językami, w tym angielskim, włoskim i hiszpańskim.

Łacina od dawna stopniowo traci na znaczeniu jako język liturgiczny i administracyjny Kościoła katolickiego. W czasie Soboru Watykańskiego II (1962-1965) łacina była jeszcze językiem debat, ale już niedługo potem zreformowana liturgia Kościoła została zdominowana przez języki narodowe. Seminaria kształcą obecnie mniej w zakresie łaciny, a media i nowoczesne środki komunikacji wymuszają stosowanie języków zrozumiałych dla szerokiej publiczności. Mimo to, nadal ważne dokumenty papieskie są publikowane po łacinie, podkreślając jej symboliczne znaczenie jako języka Kościoła.

Dopuszczenie do używania nowoczesnych języków jako urzędowych ułatwi prawdopodobnie pracę administracji watykańskiej. Ta zmiana w statucie języków Państwa Watykańskiego świadczy o pragmatycznym podejściu papieża Leona XIV do zarządzania Kościołem. Pojawia się jednak pytanie czy dalszy odwrót Kościoła od łaciny nie oznacza praktycznej amnezji dotyczącej własne tradycji. Katolicka spuścizna literacka, intelektualna, ale także z zakresu dokumentacji historycznej powstała w języku łacińskim. Czy rugowanie łaciny nie okaże się dla tradycji katolickiej działaniem podobnym do domykania wieka grobowego sarkofagu?

Można przyjąć, że dziś dawanie pierwszeństwa łacinie jest utrudnieniem dla administracji Watykańskiej, jednak czy taki gest papieża nie zostanie odebrany jako przyzwolenia na dalsze, a może nawet całkowite porzucenia własnego języka Kościoła? Niezależnie od biurokratycznego pragmatyzmu, łacina w naszych czasach potrzebuje raczej promocji, niż wygaszania.