Św. Karol de Foucauld o życiu duchowym [CYTATY]

Karol de Foucauld dorastał jako arystokrata, a w dorosłość wkroczył z pustką duchową – odrzucił wiarę i szukał sensu w przygodach i badaniach. Był oficerem w Oranie, jednak miłość do świata arabskiego popchnęła go ku wyprawie do Maroko, która dała mu sławę odkrywcy i nagrodę od Société de Géographie. Renoma uczonego nie zapełniła mu jednak serca – przełom przyszedł przez ludzi: dzięki bliskim relacjom i świadectwu nawrócił się i porzucił dawne ambicje dla radykalnej bliskości z Bogiem.

Został trapistą, potem twórcą własnej wizji życia duchowego, zakorzenionej w ciszy Sahary. Jako kapłan osiąść chciał nie w murach świątyń, lecz wśród nomadów i ubogich. W Beni Abbes i później wśród ludu Tuaregowie budował braterstwo, pracował własnymi rękami, uczył się języka i tłumaczył Ewangelię. Jego misja była „cicha”: bardziej obecnością i przyjaźnią niż kaznodziejstwem, bardziej solidarnym ubóstwem niż instytucją.

Surowy eremita, który żył pośród ludzi; badacz, który stał się bratem; misjonarz, który wybrał język miłości i prostoty. Jego duchowość to połączenie pustynnego milczenia i codziennej bliskości z drugim człowiekiem – życie ukryte, ale niesione w świat przez więzi i zwyczajną pracę.