60 lat od konstytucji „Gaudium et spes”

60 lat temu św. Paweł VI i ojcowie soboru podpisali konstytucję duszpasterską o Kościele w świecie współczesnym „Gaudium et spes”. Oto jej trzy istotne elementy.

7 grudnia minęło 60 lat od podpisania soborowej konstytucji duszpasterskiej o Kościele „Gaudium et spes”. Na Soborze Watykańskim II powstały cztery konstytucje – dokumenty o najwyższym statusie: „Sacrosanctum concilium” (o liturgii), „Lumen gentium” (dogmatyczna o Kościele), „Dei verbum” (o Objawieniu Bożym) i „Gaudium et spes”.

Te dokumenty wyznaczyły drogę dalszych reform i odnowy Kościoła. Bogata w treść konstytucja „Gaudium et spes” zawiera wiele cennych uwag, myśli, spostrzeżeń i wyznacza kierunki działań Kościoła w sferze duszpasterskiej. Wśród nich są trzy, na które chciałbym zwrócić uwagę.

1Znaki czasu

Znaki czasu to termin, który pojawia się na samym początku dokumentu:

Kościół zawsze ma obowiązek badać znaki czasów i wyjaśniać je w świetle Ewangelii, tak aby mógł w sposób dostosowany do mentalności każdego pokolenia odpowiadać ludziom na ich odwieczne pytania dotyczące sensu życia obecnego i przyszłego oraz wzajemnego ich stosunku do siebie. Należy zatem poznawać i rozumieć świat, w którym żyjemy, a także jego nieraz dramatyczne oczekiwania, dążenia i właściwości (GS, 4)

Kościół nie ma za zadanie budowania wyniosłej twierdzy, która oddzieli go od „złego” świata, gdzie będzie pielęgnował zwyczaje i tradycje sprzed wieków. Pierwotna wspólnota chrześcijan rozwijała się w różnych miejscach: na Bliskim Wschodzie, w Ziemi Świętej okupowanej przez Rzymian, w greckich polis, w metropolii, jaką był Rzym i powstającym dopiero Cesarstwie Rzymskim. Uczniowie Chrystusa w tych wielu różnych kontekstach odpowiadali na „odwieczne pytania dotyczące sensu życia obecnego i przyszłego oraz wzajemnego ich stosunku do siebie.”

Dziś, gdy świat stał się globalną wioską, gdy doświadczamy nowej wędrówki ludów, jesteśmy świadkami wojen i konfliktów oraz rozwoju nowych technologii, w tym sztucznej inteligencji, nie możemy powiedzieć: „to jest złe, dawniej było lepiej”, ale zastanawiać się nieustannie, jak głosić Ewangelię, by była ona autentyczna i zrozumiała.

Zobacz ciekawostki o innym soborze – Soborze Nicejskim

{"rendered":"[GALERIA] Ciekawostki o Soborze Nicejskim"}

Galeria zdjęć

2Rola świeckich

Jako osoby świeckie nie jesteśmy w Kościele biorcami tego, co dają osoby duchowne.

Świeccy, którzy mają czynną rolę do odegrania w całości życia Kościoła, nie tylko są obowiązani przepajać świat duchem chrześcijańskim, lecz są też powołani i do tego, aby we wszystkim pośród wspólnoty ludzkiej byli świadkami Chrystusa (GS, 43)

Sobór Watykański II przypomniał najistotniejszą rzecz odnośnie do tożsamości chrześcijan: przez sakrament chrztu wszyscy jesteśmy świadkami Chrystusa. Dokument przypomina, że mamy – jako obywatele Królestwa Niebieskiego i ziemskich państw – wypełniać obowiązki ziemskie w duchu Ewangelii. „Gaduium et spes” poucza:

Niechże się więc nie przeciwstawia sobie błędnie czynności zawodowych i społecznych z jednej, a życia religijnego z drugiej strony. Chrześcijanin, zaniedbujący swoje obowiązki doczesne, zaniedbuje swoje obowiązki wobec bliźniego, co więcej, wobec samego Boga i naraża na niebezpieczeństwo swoje zbawienia wieczne. Niech więc raczej cieszą się ci chrześcijanie, którzy poszli za wzorem Chrystusa, trudniącego się rzemiosłem, że mogą wykonywać wszystkie swoje przedsięwzięcia ziemskie, łącząc ludzkie wysiłki domowe, zawodowe, naukowe czy techniczne w jedną życiową syntezę z dobrami religijnymi, pod których najwyższym kierunkiem wszystko układa się na chwałę Boga.

Praca i zaangażowanie w świat, przepojone wiarą, nie są gorsze, niż zamknięcie się w klasztorze i pełne skupienie na Bogu!

3Zadanie Kościoła

Kościół nie jest w kontrze do świata, rozumianego, jako wspólnota ludzi:

Kościół zarówno pomagając światu, jak też wiele od niego otrzymując, zmierza ku temu jednemu, aby nadeszło Królestwo Boże i żeby urzeczywistniło się zbawienie całego rodzaju ludzkiego. Wszelkie zaś dobro, jakie Lud Boży w czasie swego ziemskiego pielgrzymowania może wyświadczyć rodzinie ludzkiej, wypływa z tego, że Kościół jest «powszechnym sakramentem zbawienia», ukazującym i zarazem realizującym tajemnicę miłości Boga do człowieka. (GS, 45)

Zadaniem Kościoła jest głoszenie Chrystusa, który jest celem i spełnieniem nadziei ludzkości:

Słowo Boże bowiem, przez które wszystko się stało, samo stało się ciałem po to, aby Człowiek doskonały zbawił wszystkich i wszystko w sobie złączył. Pan jest celem ludzkich dziejów, punktem, do którego zwracają się pragnienia historii oraz cywilizacji, ośrodkiem rodzaju ludzkiego, weselem wszystkich serc i pełnią ich pożądań (GS, 45).