Osiem lat walki o dziecko: co wydarzyło się, gdy oddali wszystko Bogu

Kasia i Przemek Kucharczakowie pobrali się w 2000 r. Szczęśliwi, że są razem, przez kolejne cztery lata w każdej wolnej chwili budowali wymarzony dom, 50 km od Katowic. Oczami wyobraźni widzieli już, jak dobrze im będzie w tym miejscu wraz z gromadką dzieci...

Jednak one się nie pojawiały. Czekali, najpierw ze spokojem, potem z obawą, tęsknotą  i rosnącym bólem. Pomoc lekarzy na niewiele się przydała. Prosili, pukali natarczywie, walczyli na modlitwie, a Pan Bóg, który odpowiadał przez słowa Pisma Świętego i znaki w wielu innych życiowych kwestiach, w tej jednej sprawie milczał. 

Minęło 8 lat od ślubu. Pewnego wieczoru Kasia, klęcząc pod krzyżem w sypialni, uświadomiła sobie, że to Pan Bóg wie najlepiej, co jest dla nich dobre. To był przełomowy moment. 

„Zgodziłam się, że być może lepiej dla nas będzie, byśmy zostali sami’ – mówi Katarzyna. – „Wraz z tą zgodą poczułam w sercu pokój”. 

Podobnie Przemek: uznał, że Pan Bóg wie, co robi i być może tak właśnie ma być. 

I wtedy Pan Bóg rozpoczął swoje prowadzenie. Podczas jednej z modlitw Przemek zaczął otwierać Pismo św. na słowach obietnicy z Księgi Izajasza: „Śpiewaj z radości, niepłodna, któraś nie rodziła (…) Rozszerz przestrzeń twego namiotu, rozciągnij płótna twego mieszkania” (Iz 54,1 i dalej). 

Przemek nie chciał się czepiać fałszywych nadziei. Kasia także bała się rozczarowania. I wtedy, w czasie modlitwy, trafiła w Piśmie Świętym dokładnie na ten sam fragment. 

Myśleli, że może Bóg zapowiada im, że komuś jeszcze się przyda – jeśli nie dzieciom, to innym ludziom, którzy tu zamieszkają po nich.

„Wiela mosz dzieci?” – pytali po śląsku budowlańcy, którzy wykonywali stropy na poddaszu. „Ni mom” – odpowiedział Przemek, a oni popatrzyli po sobie ze zdziwieniem. Po co dwojgu ludziom dom o 150 metrach kwadratowych powierzchni, skoro nie mają z kim go dzielić? Gdy skończyli remont, powiedzieli: „Już możecie lokatorów prosić”. Te słowa stały się jak nieświadome proroctwo…

Przygotowania poddasza na nowych lokatorów zbiegły się z ważnym wyzwaniem. Przemek, dziennikarz, napisał felieton o in vitro pt. „Dzieci po trupach”, w którym podkreślał, że tęsknota za potomstwem nie usprawiedliwia niemoralności metody. Pisał, że nikt nie ma „prawa do dziecka” – on z żoną też nie.

Dziś Kucharczakowie mają wrażenie, że Pan Bóg czekał jeszcze na to świadectwo, by podarować im potomstwo. Jak wynika z ich późniejszych obliczeń, poczęli Dorotkę zaraz po napisaniu tekstu, zanim jeszcze ukazał się w druku. Jakby Panu Bogu z jakichś przyczyn zależało, by powstał.

Stało się jeszcze coś wyjątkowego. Artykuł wywołał modlitewny huragan. Wiele osób, które go przeczytało, także nieznajomych, zaczęło się za nich modlić. A o kilku wiedzą, że otrzymały konkretne potwierdzenia, że Pan Bóg spełnił ich prośby. Np. pewien nieznajomy mężczyzna, który gorąco modlił się o dziecko dla nich, po narodzinach ich pierwszej córki napisał do nich maila. Zapytał w nim, jak dali dziecku na imię. Kiedy dostał odpowiedź, że Dorota Elżbieta, podobno zaniemówił z wrażenia, bo te same imiona nosi jego żona. Czując głębokie poruszenie – które nie było tylko wzruszeniem – odczytał to jako znak, że Bóg wysłuchał jego modlitw. 

Świadczy o tym też fakt, że „worek z dziećmi” rozwiązał się na dobre. Po Dorocie Elżbiecie (ur. 2009) przyszli na świat jeszcze: Wojciech Franciszek (ur. 2011) i Maria Faustyna (ur. 2014).

Radości Kasi i Przemka nie było końca. Wkrótce uświadomili sobie, że ich rodzicielstwo wymadlali także święci. Matka Boża, za której wstawiennictwem przyjaciele zamówili Mszę św. w sanktuarium Guadalupe,  św. Faustyna Kowalska, do której państwo Kucharczakowie mają szczególne nabożeństwo. I… Służebnica Boża, s. Dulcissima (1910-1936) z Raciborza-Brzezia, która znana była ze swojej dobroci już za życia wypraszała ludziom wyjątkowe łaski, a którą także prosili kilka lat wcześniej, by wymodliła im dzieci. 

„Zobacz, Wojtek urodził się w tym samym dniu, co s. Dulcissima: 7 lutego” – w 2012 r., podczas pielgrzymki do jej grobu, Kasia chwyciła męża za ramię, wpatrując się w datę urodzin siostry. To był dla nich wyraźny znak, że wśród znajomych i nieznajomych, którzy wyprosili im dzieci, s. Dulcissima zajęła ważne miejsce. 

Dziś Dorotka ma 16 lat, Wojtek – 14 lat, a Marysia – 11. Wszyscy lubią wspólnie z rodzicami grać w kosza i siatkówkę. Radości nie ma końca, gdy jadą na wspólne wycieczki rowerowe, biegają po lesie czy wędrują po górach. Wojtek jest ministrantem i wraz z Dorotką i Marysią – skautami Europy.