Szczegóły blokady Biblii
Nikaraguańskie władze migracyjne systematycznie konfiskują Biblie oraz publikacje religijne na granicach lądowych i lotniskach, co potwierdzają liczne świadectwa podróżnych oraz ostrzeżenia firm transportowych. Firma Central Line S.A., obsługująca trasę San José–Managua, publicznie zaleca pasażerom unikanie przewożenia jakichkolwiek książek w bagażu, by uniknąć "opóźnień" podczas kontroli. Relacje na mediach społecznościowych opisują dokładne rewizje bagażu z szczególnym naciskiem na materiały o charakterze religijnym, co budzi obawy o całkowitą blokadę dostępu do Pisma Świętego.
Historyczny kontekst represji
Represje nasiliły się po protestach antyrządowych z 2018 r., które pochłonęły ponad 300 ofiar śmiertelnych i doprowadziły do brutalnego stłumienia opozycji. Od tamtej pory reżim zamknął ponad 1300 organizacji pozarządowych, w tym wiele religijnych, skonfiskował majątki kościelne i zakazał procesji wielkanocnych czy Bożego Narodzenia. Kościół katolicki, postrzegany jako głos moralny i schronienie dla dysydentów, stał się głównym celem: aresztowano dziesiątki duchownych, w tym biskupów, a niezależna prasa jak "La Prensa" – medium, które nagłaśnia obostrzenia dotyczące Biblii – została zmuszona do działania z emigracji.
Skala prześladowań religijnych
W 2024 r. zarejestrowano 222 incydenty represji wobec wolności religijnej, w tym inwigilację liderów wspólnot, zakaz importu literatury sakralnej i niszczenie symboli wiary. Nikaragua znalazła się wśród 18 najgorszych krajów świata pod względem prześladowań religijnych według raportów międzynarodowych, z reżimem stosującym taktykę "kontroli duchowej" – od zakazu mszy po deportacje księży. Organizacje takie jak Christian Solidarity Worldwide (CSW) i International Christian Concern zwracają uwagę na te działania jako naruszenie prawa międzynarodowego, wzywając do sankcji i bojkotu podróży.
Reakcje międzynarodowe i implikacje
W odpowiedzi na krytykę ONZ i USA, Nikaragua wycofała się z Rady Praw Człowieka ONZ, a raporty USCIRF klasyfikują kraj jako "kraj szczególnej troski" (CPC). Zakaz wwozu Biblii symbolizuje głębszy atak na tożsamość chrześcijańską 80% populacji, tymczasem Słowo Boże traktowane jest jako zagrożenie dla ideologicznego monopolu sandinistów. Eksperci ostrzegają, że to krok ku całkowitej sekularyzacji na siłę, przypominający taktyki komunistycznych reżimów XX w.
Zakaz wwozu Pisma Świętego do kraju świadczy o wyraźnym zamiarze dezaktywacji wszelkich form oporu duchowego , nawet tego przeżywanego w milczeniu, poprzez modlitwę i czytanie Słowa Bożego.
