Ojcowie rodzin, klerycy, zakonnicy i księża: Kościół będzie miał nowych błogosławionych

Papież zezwolił na promulgację dekretów dotyczących beatyfikacji 11 męczenników hiszpańskiej wojny domowej. Wśró∂ nich jest 9 kleryków, ojciec jednego z nich oraz ksiądz.

Ignacio Aláez Vaquero – W 1930 r. wstąpił do seminarium, gdzie przygotowywał się do kapłaństwa, świadomy ryzyka prześladowań. Po wybuchu wojny domowej odmówił ukrywania się. W listopadzie 1936 r. został aresztowany przez milicję razem z ojcem wyłącznie z powodu bycia seminarzystą. Obaj zostali zamordowani bez formalnego procesu, a ich ciała odnaleziono następnego dnia pod Madrytem.

Pablo Chomón Pardo – po rozpadzie rodziny wraz z matką i bratem przeniósł się do Madrytu, gdzie wstąpił do seminarium. Latem 1936 r., po zawieszeniu zajęć seminaryjnych, udał się do Ciempozuelos, gdzie mieszkała jego matka i wuj – ksiądz Julio. Po przejęciu władzy w miasteczku przez milicję rozpoczęły się masowe aresztowania duchownych i zakonników. Pablo, jego wuj oraz inni duchowni i siostry zakonne przez pewien czas ukrywali się w szpitalu. Wkrótce Pablo i ksiądz Julio zostali aresztowani w swoim domu, uwięzieni w kościele parafialnym, a 7 sierpnia 1936 r. zamordowani

ks. Julio Pardo Pernía, wuj Pablo – Pracował duszpastersko w Valles de Palenzuela, a w 1897 r. został proboszczem w San Miguel de Quintanilla de Escalada, gdzie prowadził także szkołę przygotowującą młodzież do seminarium. Był inicjatorem katechezy i misji parafialnych. Julio został powołany na spowiednika Sióstr Szpitalnych w Ciempozuelos, gdzie jego renoma i świętość były powszechnie znane. Pozostałe lata życia spędził blisko swojego siostrzeńca Pablo. Obaj zginęli w Valdemoro podczas prześladowań religijnych.

Antonio Moraleja Fernández-Shaw – w wieku 12 lat wstąpił do seminarium w Madrycie, gdzie przez sześć lat przygotowywał się do kapłaństwa. Latem 1936 r., po ataku milicji na seminarium, musiał uciekać. Wkrótce wraz z ojcem został aresztowany w domu z powodu swojej tożsamości religijnej. Na początku listopada 1936 r., podczas ewakuacji więzienia, Antonio i jego ojciec zostali wywiezieni z grupą innych więźniów do okolic Madrytu i zamordowani.

Liberato Moraleja Juan, ojciec Antonio Moraleja – Choć w 1931 r. złożył przysięgę lojalności wobec Republiki, w 1936 r. odmówił podpisania dokumentu popierającego Front Ludowy przeciwko zbuntowanym wojskom, co prawdopodobnie przyczyniło się do jego późniejszej śmierci. Był bardzo blisko związany z synem Antonio i postanowił mu towarzyszyć w jego losie. Po aresztowaniu obaj trafili do Komisariatu Pałacu, następnie do Dyrekcji Generalnej Bezpieczeństwa i do więzienia Modelo. W obliczu zbliżania się frontu narodowego zostali przeniesieni między 6 a 8 listopada 1936 r. – prawdopodobnie 8 listopada zostali zamordowani w Castillo de Aldovea i pochowani w masowej mogile na cmentarzu w Paracuellos del Jarama.

Jesús Sánchez Fernández-Yáñez – Studiował w seminarium w Madrycie, gdzie był bardzo zdolnym alumnem, osiągając znakomite wyniki w nauce. Po wybuchu wojny domowej przebywał w domu rodzinnym. Początkowo nie był niepokojony, jednak szybko stał się celem wrogich sąsiadów, którzy grozili mu i ostatecznie donieśli na niego z powodu bycia seminarzystą. Został zamordowany bez żadnego procesu, a jego ciało odnaleziono z raną postrzałową w plecach i pochowano na cmentarzu Wschodnim w Madrycie.

Miguel Talavera Sevilla – W 1929 r. wstąpił do seminarium w Madrycie, gdzie przez siedem lat studiował łacinę i filozofię; był m.in. kolegą Jezúsa Sáncheza.Po wybuchu wojny domowej wrócił do rodzinnego domu i był świadkiem brutalnych prześladowań religijnych w okolicy: zniszczenia kościoła, klasztoru karmelitanek oraz zabójstw miejscowych duchownych. Latem 1936 r. Miguel został zatrzymany wyłącznie z powodu „bycia seminarzystą” i zamordowany bez procesu.

Ángel Trapero Sánchez-Real – urodził się w 1916 r. w Navalcarnero w zamożnej rodzinie. Studiował łacinę, filozofię i teologię, osiągając bardzo dobre wyniki. Po wybuchu wojny domowej i zajęciu Navalcarnero przez siły republikańskie, Ángel został namierzony dzięki dokumentom z seminarium. 11 października 1936 r. milicjanci aresztowali go w domu. Został zamordowany i pochowany w masowej mogile jako „ciało nieznane”.

Castor Zarco García – Pochodził z rodziny rolniczej. Wstąpił do seminarium w Madrycie, gdzie przez dziesięć lat kształcił się w łacinie, filozofii i teologii, osiągając znakomite wyniki. Ukrywał się w Cuencji. W 1937 r. został zmobilizowany, a po kilu przenosianch osiadł w Alcalá de Henares, gdzie w końcu został zamordowany 18 września 1937 r., najprawdopodobniej wskutek zdrady ze strony sąsiada. 

Mariano Arrizabalaga Español – Rodzina Mariano była głęboko zaangażowana w życie chrześcijańskie; dwóch jego braci działało w Akcji Katolickiej, co narażało ich wszystkich na represje. Po wybuchu wojny domowej Mariano przebywał w Madrycie, gdzie 5 października 1936 r. został aresztowany wraz z bratem Rafaelem i szwagrem przez milicjantów z powodu bycia seminarzystą. Został zamordowany wraz z setkami innych więźniów, wykrzykując „Viva Cristo Rey!”.

Ramón Ruiz Pérez – Podczas wakacji zaskoczył go wybuch prześladowań religijnych. Został aresztowany w Jaén wraz z proboszczem swojego rodzinnego miasta i przewieziony do katedry przekształconej w więzienie, gdzie więziono około tysiąca osób, w tym biskupa i wielu księży. Pomimo trudnych warunków więźniowie utrzymywali kult i modlitwy. W sierpniu 1936 r. Ramón wraz z innymi więźniami został wyprowadzony z katedry w ramach tzw. „Pociągu śmierci”. Po drodze, w okolicach Villaverde Bajo, został zamordowany w Pozo del Tío Raimundo.

Enrique Ernesto Shaw urodził się 26 lutego 1921 r. w Paryżu, a następnie przeniósł się do Buenos Aires w Argentynie. W młodości wstąpił do marynarki wojennej, gdzie organizował spotkania katechetyczne dla marynarzy. Później pracował w rodzinnej firmie, starając się wprowadzać zasady katolickiej nauki społecznej i budować relacje oparte na braterstwie ze swoimi pracownikami.

Był mężem Cecilii Bunge i ojcem dziewięciorga dzieci. Angażował się w Akcję Katolicką i Chrześcijański Ruch Rodzinny. Zmarł 27 sierpnia 1961 r. na chorobę nowotworową.

Jego wstawiennictwu przypisuje się cudowne uzdrowienie pięcioletniego dziecka, które w 2015 r. doznało poważnego urazu mózgu po uderzeniu kopytem konia. Po licznych zabiegach chirurgicznych dziecko w pełni wyzdrowiało, a badania w 2019 r. potwierdziły brak poważnych następstw neurologicznych. Obecnie prowadzi normalne życie.

Trójka kandydatów na ołtarze otrzymało tytuł „czcigodnych”, co jest kolejnym ważnym krokiem w stronę wyniesienia ich na ołtarze.

Brat Berardo Atonna urodził się 1 lipca 1843 r. Święcenia kapłańskie przyjął 18 lutego 1866 r. i poświęcił się misjom ludowym w Kampanii, Lacjum, Umbrii i Apulii.

Był duchowym przewodnikiem Antonietty Fiorillo, założycielki „Villa Fiorillo” w Neapolu, placówki dla starszych kobiet, a później także sierot. Choć padł ofiarą fałszywych oskarżeń, został z nich oczyszczony.

Zmarł 4 marca 1917 r. Charakteryzowała go głęboka duchowość chrystocentryczna i maryjna, szczególne nabożeństwo do św. Józefa oraz życie w ubóstwie połączone z dobroczynnością i zachęcaniem innych do pomocy potrzebującym.

Domenica Caterina od Ducha Świętego, z domu Teresa Solari, urodziła się w grudniu 1822 r. W 1863 r. rozpoczęła dzieło pomocy moralnej i materialnej dla ubogich dziewcząt, które później przekształciło się w „Mały Dom Bożej Opatrzności”. 4 czerwca 1870 r. przyjęła habit i imię siostry Domeniki Cateriny dello Spirito Santo.

Charakteryzowała ją prosta i głęboka wiara, intensywna modlitwa oraz nabożeństwo maryjne. Własne doświadczenie ubóstwa skierowało ją do wspierania młodych dziewcząt w trudnej sytuacji życiowej.

Joseph Panjikaran, urodzony 10 września 1888 r. w Uzhuva (Kerala, Indie) w arystokratycznej rodzinie syro-malabarskiej, poświęcił swoje kapłańskie życie służbie ubogim i zmarginalizowanym w społeczeństwie dotkniętym podziałami kastowymi.

Zaangażował się w budowę szpitala Dharmagiri w Kothamangalam, przeznaczonego do bezpłatnego leczenia ubogich, i założył zgromadzenie Sióstr Medycznych św. Józefa do jego prowadzenia. Zmarł 4 listopada 1949 r.

Źródło: vaticannews.va, causamartires.archimadrid.es