Czy wiesz jaki jest najlepszy polski film w historii?

Na czele polskiego rankingu uplasowała się „Ziemia obiecana” Andrzeja Wajdy z 1974 roku, wyprzedzając „Rękopis znaleziony w Saragossie” Wojciecha Jerzego Hasa z 1964 roku oraz „Popiół i diament” Wajdy z 1958 roku. Czwarte miejsce zajął „Dzień świra” Marka Koterskiego z 2002 roku, piąte „Pociąg” Jerzego Kawalerowicza z 1959 roku, szóste „Nóż w wodzie” Romana Polańskiego z 1961 roku, siódme „Sanatorium pod klepsydrą” Hasa z 1973 roku, ósme „Ida” Pawła Pawlikowskiego z 2013 roku, dziewiąte „Przypadek” Krzysztofa Kieślowskiego z 1981 roku, dziesiąte „Amator” Kieślowskiego z 1979 roku, jedenaste „Barwy ochronne” Krzysztofa Zanussiego z 1976 roku oraz dwunaste „Człowiek z marmuru” Wajdy z 1976 roku, trzynaste „Miś” Stanisława Barei z 1980 roku.​

Światową listę otwiera „Ojciec chrzestny” (The Godfather) Francisa Forda Coppolii z 1972 roku, drugie miejsce należy do „Czasu apokalipsy” (Apocalypse Now) Coppolii z 1979 roku, trzecie do „Obywatela Kane’a” (Citizen Kane) Orsona Wellesa z 1941 roku. Na czwartym miejscu znalazło się „Pulp Fiction” Quentina Tarantino z 1994 roku, piątym „2001: Odyseja kosmiczna” (2001: A Space Odyssey) Stanleya Kubricka z 1968 roku, szóstym „Osiem i pół” (8½) Federica Felliniego z 1963 roku, siódmym „Lot nad kukułczym gniazdem” (One Flew Over the Cuckoo’s Nest) Miloša Formana z 1975 roku, ósmym „Powiększenie” (Blow-up) Michelangelo Antonioniego z 1966 roku, dziewiątym „Amadeusz” (Amadeus) Miloša Formana z 1984 roku, dziesiątym „Kabaret” (Cabaret) Boba Fosse z 1972 roku, jedenastym „Psychoza” (Psycho) Alfreda Hitchcocka z 1960 roku, dwunastym „Rashomon” (Rashômon) Akiry Kurosawy z 1950 roku, trzynastym „Dwunastu gniewnych ludzi” (12 Angry Men) Sidneya Lumeta z 1957 roku.​

Projekt zainicjował dr hab. Konrad Klejsa z Uniwersytetu Łódzkiego we współpracy z PWSFTviT i Stowarzyszeniem Filmowców Polskich. Uczestnicy wskazywali po 13 tytułów z jednym szczególnie cenionym (3 punkty). Ankieta zebrała 903 tytuły światowe i 445 polskie, bez ograniczeń gatunkowych.​

Raport obejmuje rankingi podziałowe według twórców, popularyzatorów, krytyków, wykładowców oraz grup wiekowych. Pokazuje szczególną pozycję Wajdy i Hasa w polskiej kinematografii.​