Czy wiesz, że protestanci też mają zakony? Jeden z nich jest poświęcony Maryi

W Polsce, w której dominuje rzymski katolicyzm, jesteśmy przyzwyczajeni do zakonników: franciszkanie, benedyktyni, dominikanie, służebniczki, franciszkanki, elżbietanki… W naszym kraju jest około 30 tys. osób konsekrowanych! To olbrzymia liczba. W krajach, gdzie dominuje np. luteranizm zakonnice i zakonnicy to swoisty ewenement. Oto kilka zakonów we wspólnotach protestanckich, które warto poznać.

Klasztor w Alsike, niedaleko Uppsali, powstał w 1964 r. Dwie Szwedki – Marianne i Ella – z luterańskiego Kościoła Szwecji zamieszkały przy kościele i założyły wspólnotę Sióstr od Ducha Świętego. Wkrótce dołączyła do nich Karin. Siostry prowadzą życie na wzór „naszych” wspólnot zakonnych: składają śluby zakonne, codziennie odmawiają Liturgię godzin i pracują na rzecz ubogich. Zrobiło się o nich głośno kilka lat temu.

Stało się to z powodu zaangażowania sióstr w pomoc uchodźcom. Od 1978 r. mniszki udzielały schronienia tym, którym odmówiono w Szewcji azylu: muzułmanon i chrześcijanom. 

Za swoją działalność, mimo nieprzychylnej opinii funkcjonariuszy państwa, otrzymaly nagrodę „Szewdzkich bohaterów”. 

Tak – w Kościele luterańskim, który odrzucił kult Maryi, istnieje zakon Córek Maryi. Powstał on w w 1958 r. za sprawą Gunvor Norrman. Szukała ona swojej drogi z Bogiem. W 1949 doznała wizji duchowej i przyjęłą imię Pauliny Mariadotter. Natknęła się na słowa: „Kiedy człowiek słucha, Bóg mówi, kiedy człowiek jest posłuszny, Bóg działa”. 

Idąc za tym zdaniem założyła zgromadzenie na sióstr: składają one śluby wieczyste czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, a na znak oddania zakładają niebieskie habity. Ich charyzmatem jest życie dla jedności i szerzenie miłości do Maryi.

Co ciekawe, wspólnota w Vadstenie, trzy lata po śmierci założycielki, przeszła do Kościoła rzymskokatolickiego i przyjęła regułę benedyktyńską. Gałąź protestancka ma swoje domy w trzech miastach.

Św. Franciszek z Asyżu od wieków inspiruje wielu ludzi, nie tylko katolików! Franciszkanie są obecni między innymi w Kościele anglikańskim. Po wypędzeinu wszystkich zakonów w czasie angielskiej reformacji Wielka Brytania była pozbawiona osób konskekrownaych. Ruch oksfordzki (stowarzyszenie członków Kościoła anglikańskiego, do którego należał choćby św. John Henry Newman) w XIX w. przyniósł fascynację osobami św. Franciszka i św. Klary. W 1905 r. powstała Wspólnota Świętego Franciszka: siostry zakonne, które żyły w ubóstwie i pracowały na rzecz ubogich we wschodnim Londynie.

Po I wojnie światowej wielebny Douglas Downes, wykładowca ekonomii na Uniwersytecie Oksfordzkim z kilkoma przyjaciółmi wyruszyli na drogi i zaczęli pomagać szukającym pracy bezdomnym mężczyznom. W 1921 r. dzięki lordowi Sandwich zamieszkali w niewielkiej posiadłości w Hillfield, gdzie zaczęli organizować pomoc dla ubogich. 

Z biegiem lat powstawało więcej grup żyjących w duchu franciszkańskim. W 1936 r. przedstawiciele kilku takich wspólnot spotkali się i zdecydowali się utworzyć jeden zakon – Stowarzyszenie Świętego Franciszka (SSF).

Św. Franciszek i Klara stworzyli osobne reguły dla braci, sióst oraz osób świeckich. Ich wizja odzwierciedla się w anglikaskich wspólnotach franciszkańskich:

Członkowie tych wspólnot skłądają śluby. Dla mężczyn i kobiet, którzy nie chcą składać profesji zakonnej, mogą zostać towarzyszami Stowarzyszenia Świętego Franciszka (ComSSF).

Źródło: wikipedia.org, svenskakyrkan.se, YouTube, budbararen.nu, gosc.pl, zyciezakonne.pl, ekumenizm.pl