David Henrie: w środku kryzysu podjął decyzję i się nawrócił

Dla wielu widzów David Henrie to przede wszystkim Justin Russo z serialu Czarodzieje z Waverly Place, jednej z najpopularniejszych produkcji Disney Channel początku XXI wieku. Starsi widzowie pamiętają go także z „Jak poznałem waszą matkę”, gdzie grał syna Teda Mosby’ego, a kinomanom dał się poznać w filmach niezależnych i produkcjach familijnych. Dorastał na oczach milionów widzów, wcześnie wszedł w świat Hollywood i bardzo szybko osiągnął zawodowy sukces.

Miał pieniądze, rozpoznawalność i karierę w Hollywood. A jednak dziś otwarcie mówi o pustce, depresji i upadku, jakiego doświadczył w szczycie swej kariery.

David Henrie nie ukrywa, że jako nastolatek i młody dorosły osiągnął to, co w świecie show-biznesu bywa uznawane za spełnienie marzeń. Była kariera, były pieniądze, były podróże i popularność. A jednocześnie przyszło doświadczenie depresji i relacji, którą dziś nazywa toksyczną.

Wspomina tamten czas bez koloryzowania go i upiększania: mówi o nieustannym poczuciu wewnętrznej sprzeczności, o wrażeniu, że „powinien” być szczęśliwy, skoro ma wszystko, czego – według powszechnej narracji – potrzeba do szczęścia. Ten rozdźwięk doprowadził go do momentu, który sam nazywa jednym z najciemniejszych etapów swojego życia.

Przełom nie miał formy objawienia, emocjonalnego  doświadczenia obecności Boga, ani innych spektakularnych przeżyć, z którymi może się kojarzyć nawrócenie. Żadnej modlitwy o uwolnienie, doświadczenia upadku w Duchu, cudów.

Pierwszego stycznia 2012 roku Henrie trafił do St. Michael’s Abbey w Silverado w Kalifornii. Do opactwa norbertanów zawiózł go zaprzyjaźniony aktor Kevin James, polecając to miejsce bez wielkich słów, po prostu na zasadzie "przyda ci się chwila spokoju".

Henrie pojechał tam bez planu nawrócenia. Jak sam mówi, znalazł się w przestrzeni, w której piękno było namacalne: architektura, cisza, rytm modlitwy. I właśnie to spokojne piękno wiary katolickiej, dzieł sztuki, architektury i liturgii ukierunkowanej na chwałę Bożą poruszyło w nim serce i wolę. Tam odbył swoją pierwszą spowiedź generalną. Datę pamięta do dziś bardzo dokładnie.

Poniżej - fragment liturgii i wnętrza klasztoru:

W opowieści Henriego motyw piękna powraca wielokrotnie. To właśnie piękno dzieł i modlitw katolickich najbardziej przemówiło do wrażliwej duszy aktora.

 St. Michael’s Abbey nazywa jednym z najcudowniejszych klasztorów w Stanach Zjednoczonych i miejscem, gdzie „piękno dosłownie zapukało do jego drzwi”.

Aktor mówi o pięknie jak o odcisku palca Boga. Zwraca uwagę, że katolicyzm wypracował dzieła i przestrzenie, które poruszają ludzi niezależnie od wieku, kultury czy wyznania. Właśnie to pytanie o obiektywność piękna stało się dla niego bramą do dalszego namysłu nad wiarą.

Henrie podkreśla, że jego nawrócenie nie było zbudowane na emocjonalnym uniesieniu. Emocje – jak mówi – dawno się wyczerpały. Do klasztoru w 2012 roku trafił zmagając się z acedią (poczuciem braku emocji, zniechęcenia, pustki).  To był proces bardziej intelektualny i decyzyjny: przyjęcie prawdy i stopniowe porządkowanie życia wokół niej.

Powrót do sakramentów zaowocował też w postacie nawiązania przyjaźni z kapłanami i regularna spowiedź. W tej perspektywie nawet wcześniejsze doświadczenia pustki i cierpienia zaczęły układać się w sensowną całość. Dlatego opowiadając o swojej wierze, podkreśla jak ważne są codziennie podejmowane decyzje dotyczące zarówno całokształtu życia jak i drobiazgów

Ten sposób myślenia widać także w bardzo osobistym geście, o którym Henrie wspomina bez afiszowania się. Na ramionach ma wytatuowany fragment Listu do Galatów: "Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność,  łagodność, opanowanie. Przeciw takim [cnotom] nie ma Prawa." Gal 5, 22-23.  jest on dla niego rodzajem codziennego punktu odniesienia – przypomnieniem, kim chce być i według jakich kryteriów oceniać własne postępowanie.

Po powrocie do Kościoła Henrie nie porzucił pracy aktorskiej. Mówi jednak otwarcie o napięciu, jakie długo towarzyszyło mu w świeckim świecie Hollywood. Przyznaje, że praca przy projektach pozbawionych odniesień do tego, co dla niego najważniejsze, była trudna. Jednak w swoich social mediach nie obawia się publikowania drobnych świadectw swej wiary. Takich jak znaczenie czoła krzyżem z popiołu w środę popielcową.

Dlatego tak wiele znaczą dla niego przedsięwzięcia, w których może mówić wprost o tym, co go porusza. Jednym z nich jest współpraca z EWTN. Przykładem tej współpracy jest seria dokumentalna „Seeking Beauty with David Henrie” prowadzi widzów przez Włochy: Rzym, Watykan, Florencję, Mediolan, Subiaco i Wenecję. Sztuka, architektura, muzyka, kuchnia i historia splatają się tam z pytaniem o sens i o źródło piękna.

Henrie włącza w tę opowieść także własną codzienność. Pokazuje żonę Marię i ich dzieci, opowiada o obrazie Świętej Rodziny kupionym we Florencji, który zawisł przy ich łóżku jako cichy znak tego, jaką rodzinę próbują budować.

Aktor zachęca, by nie traktować piękna jako luksusu. Proponuje proste ćwiczenie: przejść przez własne mieszkanie i zapytać, co z tego co w domu mamy pomaga zbliżyć się do Boga, a co pozostaje obojętne lub wręcz nas od Niego odciąga. Aktor uważa, że potrzebujemy piękna w naszej codzienności, by przypominało nam o wspaniałości Boga. Jest obecne w sztuce, ale też w relacjach, gestach i wyborach.

Historia Davida Henriego nie układa się w schemat nagłego cudu. To raczej opowieść o procesie, w którym konkretne miejsca, osoby i doświadczenia stopniowo porządkują życie. Od depresji i poczucia pustki, przez ciszę klasztoru, aż po pielgrzymią drogę do Santiago, którą opisał w swoich mediach społecznościowych pod koniec 2025 roku.

W tej historii sukces zawodowy nie znika, ale przestaje być osią, wokół której wszystko się kręci. Staje się tłem dla opowieści o sensie, pięknie i wierze dojrzewającej dzień po dniu.