Prakriti Malla i jej “najpiękniejsze pismo świata”

Kilka lat temu w sieci pojawiło się zdjęcie zwykłego szkolnego zadania. Notatka po angielsku, napisana równym, niemal idealnym pismem. Komentarze były pełne niedowierzania: „To nie może być odręczne”, „Wygląda jak wydruk”. Autorką była Prakriti Malla, nastolatka z Nepalu, uczennica wojskowej szkoły z internatem.

Choć Prakriti Malla nie prowadzi medialnej kariery, jej historia co jakiś czas wraca w oficjalnych kontekstach. Po szkolnych wyróżnieniach w Nepalu przyszły gesty uznania ze strony instytucji państwowych i dyplomatycznych.

 Najgłośniejszym z nich było zaproszenie do przygotowania odręcznego listu z okazji Święta Narodowego Zjednoczonych Emiratów Arabskich, gdzie została uhonorowana jako autorka „najpiękniejszego pisma świata”.

W 2025 roku jej nazwisko ponownie pojawiło się w mediach przy okazji międzynarodowego wyróżnienia za „niemal perfekcyjną kaligrafię”, prezentowaną jako przykład żywej sztuki pisma w epoce cyfrowej. I właśnie to jest ciekawe. Choć nie wiadomo o niej zbyt wiele, jej talent wciąż jest dostrzegany i wciąż porusza wyobraźnię.

Pismo Prakriti  jest po prostu ładne, ale chodzi o coś więcej niż tylko estetykę. Widać w nim włożony w ćwiczenie umiejętności czas, skupienie i wytrwałość. To dokładne przeciwieństwo tego, jak dziś najczęściej zapisujemy myśli: szybko, fragmentarycznie, na klawiaturze. Nawet nie pisząc, a coraz częściej dyktując.

Ręczne pisanie angażuje ciało i umysł jednocześnie. Ruch dłoni, nacisk długopisu, kontrola przestrzeni na kartce – wszystko to uruchamia mózg w sposób, którego nie zastąpi stukanie w klawiaturę czy mazanie palcem po ekranie. Dlatego coraz częściej mówi się o nim jak o swoistej „siłowni” dla mózgu.

Coraz więcej dzieci i młodych ludzi pisze ręcznie tylko wtedy, gdy musi. Notatki są robione na laptopach, myśli zapisywane w telefonie, a nawet chaotycznie dyktowane sztucznej inteligencji, która je porządkuje. To wygodne. Ale koszt tej wygody zaczyna być widoczny.

Pojęcie „cyfrowej demencji” pojawia się dziś nie bez powodu w pracach naukowców (np. prof. Manfreda Spitzera). Opisuje zjawisko degeneracji intelektu  wtedy, gdy zbyt wiele procesów poznawczych oddajemy urządzeniom. Ręczne pisanie działa tu jak przeciwwaga – zmusza do zwolnienia, selekcji treści i głębszego przetwarzania.

Paradoksalnie, właśnie wśród osób młodych narasta dziś moda na rzeczy „vintage”. Listy pisane ręcznie, scrapbooking, journaling, kaligrafia, papierowe planery. Mówią o tym wręcz, jako o próbie odzyskania czegoś, co daje poczucie realności i zakorzenienia.

Ten trend zasługuje na wsparcie. Nawet jeśli nie prowadzi do wykwintnej kaligrafii, ma ogromną wartość. Liczy się sam gest: wzięcie kartki, długopisu i poświęcenie kilku minut na świadome pisanie.

Nie każdy musi pisać jak nepalska nastolatka. Wystarczy prosty rytuał. Jedno zdanie dziennie. Choćby jeden werset z Pisma Świętego, przepisany spokojnie, bez pośpiechu. To chwila modlitwy, skupienia i troski o własny umysł w jednym.

Gdybyśmy myśleli o jednym drobiazgu, który warto od zaraz wprowadzić w swe życie by zadbać o zdrowie psychiczne i swój rozwój to byłoby właśnie pisanie odręczne.