U stóp Mont Ventoux: benedyktyńskie „tak” wypowiadane każdego dnia

Kilkaset metrów dalej znajduje się opactwo św. Magdaleny, męska wspólnota benedyktyńska, z którą siostry tworzą duet – nie tylko duchowy, ale także poprzez wspólną pracę w winnicach. To właśnie tutaj modlitwa spotyka się z ziemią, a kontemplacja z codziennym trudem rąk.

Korzenie tej żeńskiej wspólnoty sięgają lat 70. XX wieku i opactwa Sainte-Madeleine du Barroux. To ono stało się duchowym punktem odniesienia dla wielu młodych ludzi spragnionych tradycyjnego życia monastycznego. Wśród nich były również młode kobiety, które – zafascynowane przykładem Dom Gérarda, założyciela wspólnoty – zapragnęły pójść podobną drogą.

W 1979 roku cztery z nich dołączyły do siostry Elżbiety, benedyktynki, by wspólnie szukać miejsca, w którym mogłyby w pełni odpowiedzieć na Boże wezwanie. Początki były skromne, a nawet surowe: prowizoryczne domy, przyczepy kempingowe, życie w niepewności. A jednak to właśnie tam rodziło się coś trwałego.

Przełom nastąpił w 1983 roku, gdy siostry nabyły ziemię w Le Barroux, tuż pod opactwem braci. Trzy lata później położono kamień węgielny pod klasztor – znak, że to, co dotąd było marzeniem, zaczyna przybierać realny kształt.

Kościół szybko uzyskał status kanoniczny, a w 1989 roku wspólnota została oficjalnie uznana przez Rzym, zachowując jednocześnie tradycyjną formę liturgii, zgodnie z motu proprio Ecclesia Dei. W 1992 roku klasztor stał się opactwem, a w 2005 roku ukończono bazylikę Matki Bożej Zwiastowania. Jej konsekracji dokonał kardynał Medina Estévez, wysłannik Benedykta XVI.

Dziś życie sióstr to harmonijne połączenie modlitwy i pracy. Ich dzień rozpoczyna się wcześnie – pierwsze nabożeństwo ma miejsce już o piątej rano. W sumie uczestniczą w siedmiu oficjach dziennie, pozwalając, by psalmy i cisza kształtowały ich serca.

Praca ma wiele oblicz: od wytwarzania monastycznego rękodzieła – nugatu, dżemów, ubranek dziecięcych, opraw książek czy szat liturgicznych – po zwyczajne, ale niezbędne obowiązki: gotowanie, sprzątanie, ogrodnictwo czy stolarkę. Otaczająca przyroda staje się sprzymierzeńcem: figowce, oliwki, morele i migdały nie tylko karmią ciało, ale i uczą wdzięczności za Bożą hojność.

Szczególne miejsce zajmuje jednak praca w winnicach, prowadzona wspólnie z mnichami. Tak narodziła się marka „Via Caritatis” – wina opactw Barroux, będące owocem współpracy, cierpliwości i miłości do ziemi.

Jednym z najbardziej poruszających świadectw życia sióstr jest ich śpiew. Oficjum Boże, celebrowane w czystym i przejmującym chorałem gregoriańskim, stało się znane daleko poza murami klasztoru. W 2010 roku siostry wygrały międzynarodowy konkurs śpiewu gregoriańskiego organizowany przez Decca Records, pokonując ponad siedemdziesiąt innych klasztorów.

Nagrodą był kontrakt płytowy i album In Paradisum. Cały dochód z jego sprzedaży siostry przeznaczyły na cele charytatywne – dyskretne, ale wymowne świadectwo ich ewangelicznej hojności.

Opactwo w Le Barroux pozostaje miejscem otwartym. Każdy, kto pragnie ciszy, modlitwy lub po prostu chwili wytchnienia, może odwiedzić siostry w ich pensjonacie, zanurzyć się w krajobrazie oliwnych gajów i doświadczyć pokoju, który rodzi się z życia całkowicie oddanego Bogu.