Totemizacja Jezusa, czyli adoracje w pierwsze niedziele miesiąca

Odkąd pamiętam, w pierwsze niedziele miesiąca zamiast homilii po Eucharystii była adoracja. Jako dziecko cieszyłem się z tego, bo wydawało mi się, że Msza jest wtedy krótsza no i nie musiałem się skupiać na trudnych kazaniach. Po latach już się z tego nie cieszę, a pierwszoniedzielne adoracje przyprawiają mnie o szybsze bicie serca. 

Adoracje w pierwsze niedziele to stosunkowo młoda praktyka duszpasterska. Jako pierwsza oficjalnie zapoczątkowała ją archidiecezja wrocławska w 1977 r., a jej śladem poszło wiele innych diecezji. Adoracje miały na celu pogłębienie duchowości eucharystycznej. Uważam, że to także doskonałą sposobnością naukę osobistej modlitwy w praktyce i przestrzeń na spotkanie z Jezusem twarzą w twarz. Coś poszło jednak nie tak.

Rodzi się we mnie wewnętrzny opór, gdy rozpoczyna się taka pierwszoniedzielna adoracja. Po pierwsze księża rezygnują wtedy z homilii, co jest wyraźnie zakazane (biskup tarnowski niedawno przypomniał, że w niedziele adoracyjne księża mają wygłosić krótszą homilię, ale nie mogą z niej rezygnować), po drugie Jezus jest traktowany jak jakiś totem i symbol, który ma jakoś wzmocnić modlitwę. Dlaczego?

Ksiądz wystawia Najświętszy Sakrament w monstrancji, po czym zaczyny czytać Jezusowi wcześniej przygotowany przez kogoś tekst: Jezus dowiaduje się kim jest, potem co powiedział w Ewangelii (w praktyce to taka mini homilia), a następnie jest zasypywany pieśniami oraz modlitwami, w których wszyscy powtarzają: przepraszamy, dziękujemy, prosimy. A czasie takiej adoracji dowiadujemy się, że jest to w końcu przestrzeń na osobiste spotkanie z Chrystusem twarzą w twarz (jakby nie była tym Eucharystia, na której przed chwilą przyjęliśmy Go w Słowie i Ciele). Trwa to ok. 6 minut, po czym następuje błogosławieństwo i Jezus jest zamykany w tabernakulum. Czy to nie przedmiotowe, totemiczne, traktowanie żywego Boga?! A gdzie ta adoracja?

Po pierwsze adoracja powinna pozostać adoracją, czyli uwielbieniem Boga, który jest obecny wśród nas. Nie potrzeba do tego wielu słów, ale skupienia na Nim w ciszy. Tej jednak boimy się w naszych kościołach, a że nie jesteśmy nauczeni, co w jej trakcie robić. Wystarczyłoby jednak kilka słów wprowadzenia, by dobrze ją wykorzystać.

Po drugie, zastanawiam się, czy adoracja po Eucharystii ma sens, zwłaszcza dla tych, którzy przyjęli Komunię: przecież sami są żywymi monstrancjami i nie ma potrzeby kierować ich uwagi na zewnątrz, ale właśnie do środka, do serca, gdzie przyjęli Boga.

No i po trzecie, nie ma co robić z adoracji krypto homilii, na której opowiadamy Jezusowi, co powiedział w Ewangelii – On to wie, ale to my potrzebujemy przestrzeni na jej rozważanie.

To, co piszę poniżej to moja wizja niedzielnej adoracji.

Ksiądz nie rezygnuje z homilii. Wybiera z Ewangelii jeden fragment, który najbardziej dotyka serca, po czym zapowiada, że po Mszy będzie czas, żeby go samemu rozważyć. 

Po Mszy rozpoczyna się adoracja, którą prowadzi ksiądz.

Do Jezusa: Uwielbiamy Cię, Jezu, obecny pośród nas, dzięki Eucharystii.

Do ludzi: W chwili ciszy, własnymi słowami przywitajmy się z Jezusem. Wielu z nas przyjęło Go w Komunii, jest on nie tylko w monstrancji, ale w naszych sercach.

2 minuty ciszy.

Do ludzi: W Ewangelii usłyszeliśmy o (krótkie przypomnienie tematu z homilii). Zapytaj Jezusa, co chce ci przez to powiedzieć. Jakie emocje się w tobie budzą. Co chciałabyś, chciałbyś zrobić pod wpływem tego Słowa. 

4 minuty ciszy.

Do Jezusa: Dziękujemy, że jesteś wśród nas dzięki Eucharystii! Uwielbiamy Cię razem:

Jezu, Synu Boży – uwielbiamy Cię;
Jezu, Zbawicielu – uwielbiamy Cię;
Jezu, Synu Maryi – uwielbiamy Cię:
Jezu, który nas kochasz – uwielbiamy Cię.

Prosimy o Twoje błogosławieństwo.

Układ nie zmienia się w dużym stopniu. Mamy jednak to, o co chodzi na adoracji: ciszę, przestrzeń na słuchanie Boga i wspólne, proste uwielbienie.

Spodobało się wam? Może zaproponujecie to w waszych parafiach?