Część niewierzących w Środę Popielcową żartobliwie pyta katolików, co czemu mają popiół we włosach, często komentując, że musieli „czegoś nie domyć”.
Dla katolików może stać się to okazją do ewangelizacji.
Co ciekawe, przyjęcie popiołu jest jedną z tych tradycji w Kościele katolickim, które nie wymagają wcześniejszego przyjęcia żadnego sakramentu.
W rzeczywistości nawet osoba nieochrzczona może przyjąć popiół w Środę Popielcową.
Popiół jako sakramentalium
Popiół w Kościele katolickim należy do tzw. sakramentaliów. Najprościej mówiąc, sakramentalia to rzeczy wyłączone do użytku świętego lub pobłogosławione przez Kościół w celu uświęcania naszego życia i prowadzenia nas do sakramentów. Są to święte znaki, które przez wstawiennictwo Kościoła udzielają nam łaski, czyli duchowej pomocy.
Sakramentalia stanowią swoiste przedłużenie sakramentów. Nie są sakramentami samymi w sobie, lecz pozostają w relacji do siedmiu sakramentów, z nich wypływają i ostatecznie do nich prowadzą.
Do innych powszechnie znanych sakramentaliów należą różańce, krucyfiksy, sól egzorcyzmowana oraz obrazki święte. Popiół wpisuje się w tę samą rzeczywistość – jest znakiem materialnym, który zostaje pobłogosławiony przez kapłana.
Co więcej, słowa wypowiadane nad osobą przyjmującą popiół mają charakter bardzo ogólny: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” albo „Prochem jesteś i w proch się obrócisz”.
Oczywiście intencją obrzędu posypania głów popiołem jest zachęta do życia na wzór Jezusa Chrystusa oraz według Dobrej Nowiny Ewangelii. W związku z tym osoba przyjmująca popiół powinna być wewnętrznie gotowa, by odpowiedzieć na to wezwanie.
Ponieważ jednak nie jest to jeden z siedmiu sakramentów, nie jest wymagana żadna wcześniejsza inicjacja, aby móc przyjąć popiół. To również jeden z powodów, dla których nawet niemowlęta mogą otrzymać popiół na głowę, nawet jeśli nie zostały jeszcze ochrzczone.
Popiół pozostaje mocnym symbolem, który może stać się kanałem Bożej łaski dla każdej osoby gotowej go przyjąć.
Artykuł pochodzi z amerykańskiej aletei.
