Aktor Kevin James jest znany przede wszystkim z tego, że rozśmiesza widzów. Przez lata budował swoją karierę w oparciu o humor, serdeczność i niepowtarzalny urok zwykłego człowieka, zarówno w serialach komediowych, filmach, jak i występach stand-upowych. Jednak jedna z najbardziej odkrywczych historii, jaką opowiedział o swoim życiu, nie ma nic wspólnego z rozrywką, a wszystko z ojcostwem.
Podczas wywiadu James opowiedział o bardzo osobistym wydarzeniu związanym z chorobą swojej córki. W odpowiedzi na wiadomość o jej stanie zdrowia podjął post, który trwał 41,5 dnia, żywiąc się jedynie wodą i niewielkimi ilościami soli jako źródłem elektrolitów. Nie było to przedstawione jako spektakularne wyzwanie lub samodyscyplina dla samej samodyscypliny, ale jako coś instynktownego, wynikającego z troski i miłości.
W jego wspomnieniach najbardziej wyróżnia się prostota. Jak wyjaśnił, widział, że stan jego córki się poprawia, więc kontynuował. W tej logice jest coś głęboko ludzkiego, coś, co każdy rodzic natychmiast rozumie. Miłość rzadko kalkuluje wysiłek. Nie mierzy niedogodności. Kiedy dziecko cierpi, serce rodzica reaguje z rodzajem zaciekłej determinacji.
James uchwycił tę determinację w krótkiej, ale wymownej uwadze:
„Kiedy się na czymś skupię, potrafię to osiągnąć”.
To zdanie ma znaczenie wykraczające daleko poza okoliczności, w których zostało wypowiedziane. Większość ludzi zna uczucie determinacji, które pojawia się, gdy motywacja wynika z miłości, a nie z obowiązku. Trudne zadania, wytrwały wysiłek, a nawet poświęcenie mogą wydawać się inne, gdy towarzyszy im głębokie osobiste znaczenie.
Być może właśnie dlatego ta historia wydaje się nieoczekiwanie aktualna w okresie Wielkiego Postu.
Dla wielu katolików postanowienia wielkopostne zaczynają się z entuzjazmem, ale stopniowo napotykają opór. Posty tracą swoją nowość. Poświęcenia stają się uciążliwe. Dobre intencje konkurują ze zmęczeniem lub rozproszeniem uwagi. Okres ten, mający na celu wyostrzenie uwagi i dyscypliny, może łatwo stać się cichą walką o wytrwałość.
Wkładanie wysiłku w coś, co jest ważne
Słowa Jakuba dają nam delikatny wgląd w to doświadczenie. Wyzwaniem rzadko jest sama zdolność, ale skupienie. Skupienie się to nie tylko kwestia siły woli, ale też wkładanie wysiłku w coś, co jest na tyle ważne, żeby to utrzymać. Miłość do dziecka sprawiła, że jego post był możliwy. Przekształciła trudności w cel, a Wielki Post zachęca do podobnego poruszenia serca.
Jego praktyki nie mają na celu sprawdzania wytrzymałości dla samej wytrzymałości, ale pogłębienie przywiązania do tego, co ostatecznie ma znaczenie. Kiedy poświęcenie wynika z miłości – z wdzięczności, zaufania lub pragnienia bliskości z Bogiem – często staje się bardziej znośne, mniej uciążliwe, a nawet radosne.
James, wychowany w tradycji katolickiej, czasami otwarcie mówił o wierze i modlitwie jako części swojego życia. Jego historia postu, choć bardzo osobista, odzwierciedla coś głęboko znanego w tej tradycji: ideę, że miłość może nas zaprowadzić dalej niż kiedykolwiek mogłoby to zrobić wygoda.
Ostatecznie najbardziej uderzającym elementem jego postu może nie być jego długość, ale motywacja. Ojciec, widząc oznaki nadziei, po prostu kontynuuje. Bez wielkich deklaracji, bez skomplikowanych rozumowań, po prostu wytrwałość zrodzona z bezgranicznej miłości.
I to jest chyba najważniejsza lekcja Wielkiego Postu. Kiedy serce naprawdę się zaangażuje, często pojawia się wytrwałość.
Artykuł jest tłumaczeniem z amerykańskiego wydania Aletei.
