Wzór wiary, nadziei i miłości. Droga krzyżowa ze św. Alfonsem Liguori

Zapraszamy na wielkopostną Drogę Krzyżową, w której będzie nam towarzyszyć patron Aletei na 2026 r. – św. Alfons Maria de Liguori.

Tak często, Panie, w chwilach uniesień, radości i szczęścia zapewniałem, że bardzo Cię kocham, że nigdy nie odejdę od Ciebie. I tak często, Panie, i tak szybko stawałem się Piłatem, który skazywał Cię na opuszczenie mego serca. A Ty? – Tyś nadal mnie kochał i z miłości przyjmowałeś mój wyrok, i brałeś krzyż, abym mógł znowu kiedyś mieć szansę powrotu. Dużo już wydałem wyroków na Ciebie w mym życiu. Kiedy, Panie, pokocham Cię na tyle, bym w tej miłości mógł odkryć Ciebie, a nie siebie?

Krzyż nie jest miłą sprawą i wiesz, Panie, że krzyża się boję. A dlaczego Ty go wziąłeś? Dlaczego nie wymyśliłeś jakiegoś innego sposobu odkupienia? Jak mam Cię, Panie, naśladować, kiedy krzyża się boję? Jak mam być Twoim uczniem, skoro mam zbyt mało wiary, nadziei i miłości, aby podjąć krzyż każdego dnia, i to ze świadomością, że tylko on może doprowadzić mnie na Golgotę wywyższenia?

Wiesz, że próbowałem, Panie, ale ten krzyż jest za ciężki. Może, Panie, zainwestowałeś w niewłaściwego człowieka, może się pomyliłeś, pozwalając mi Ciebie kochać? Czy mój upadek nie jest powodem Twego upadku? Czy nadal chcesz, abym Cię kochał, powodując Twoje upadki?

Jak dobrze, że Twoja Matka jest z nami. Ona była do końca wierna, Ona znalazła siły, aby iść z Tobą na sam szczyt. Ona wlała nadzieję, że można iść wraz z Tobą nawet przez taki ból. Maryja spotkała się na tej drodze krzyżowej nie tylko z Tobą. Ona jest również i przy mnie. Szkoda, że tak często brak mi odwagi spojrzeć w Jej twarz, bo wiem, że dojrzy w mych oczach pokusę zejścia z tej drogi i wybrania lżejszej.

Panie, tak często wydawało mi się, że to ja zawojuję dla Ciebie świat, że to ja mam taką wiarę, która jest w stanie nie tylko przenieść góry, ale zmienić bieg całej historii. Lecz im większa wydawała mi się moja wiara, tym bardziej musiałem szukać pomocy u Ciebie, abyś pomógł mi powstać. Przez te wszystkie upadki zdałem sobie sprawę, że to w Tobie jest siła. To nie moja wiara jest wielka, ale Twoja łaska.

Do historii, Panie, przechodzą ludzie, którzy zrobili naprawdę coś wielkiego. Tyle czasu próbowałem wymyślić wielkie dzieło życia. A Weronika pokazała mi, że drobna rzecz może mieć wielką wartość w Twoich oczach. Co się Tobie, Panie, podoba? Podanie chusty do otarcia potu z czoła czy łez, które napłyną może znienacka? Naprawdę te małe gesty mogą mieć wartość, która przejdzie do Twojej historii mojego życia?

Prosiłem Cię, Panie, abyś dał mi jeszcze jedną szansę. Byłem pewny, że drugi raz tego błędu nie popełnię. Mówiłem, że teraz moja miłość jest większa, bo zdradziła i uzyskała przebaczenie. Byłem pewny, że jeśli dasz mi tę szansę, to przekonasz się o mojej zmianie. Ale zmiana nie nadeszła, bo tak bardzo pokochałem upadek. I gdy już nie miałem odwagi prosić o przebaczenie, Ty sam znów podałeś mi rękę.

Można wzruszać się losem głodnych, biednych, poniżanych, pogardzanych i bezdomnych. Można czytać w ciepłym pokoju statystyki, ilu zamarzło tej zimy. Można współczuć tym, którzy każdej nocy czuwają, bo nie wiedzą, kiedy i gdzie spadnie kolejna bomba w jakiejś wojnie. Można dyskutować o niesprawiedliwości świata. Można i można… ale czy to jest miłość, której pragniesz? Czy takiej miłości uczysz, idąc swoją drogą krzyżową?

Już mi się wydawało, że tym razem powiem Ci, Panie: a widzisz, udało mi się, jak chcę, to potrafię. Już tak blisko byłem tej chwili, w której powiedziałbym Ci z pewnością w głosie: dobrze, że we mnie zainwestowałeś. Już tak blisko byłem uwierzenia sobie, a nie Tobie. I może dobrze, że nadszedł ten upadek, bo wiem już na pewno, że muszę Cię szukać stale. Nie we mnie, ale w Tobie, Panie, jest moja moc.

Nie chciałem stracić wielu rzeczy. Nie chciałem być inny od rówieśników. Nie chciałem iść wbrew prądowi. Nie chciałem odstawać. Lecz w ten sposób z dnia na dzień miałeś mniej miejsca w mym sercu. Najpierw zagarnąłem z Twego jeden procent, gdyż wydawało mi się, że muszę nadać tej relacji mój indywidualny rys. Potem zabrałem połowę, gdyż myślałem, że w ten sposób wyręczę Cię z wielu spraw. Potem zabrałem Ci prawie wszystko, bo poczułem się silny swą wiarą, nadzieją i miłością. I dopiero na koniec zobaczyłem, że odarłem Cię ze wszystkiego, co Twoje, a nie moje.

Planowałem dobrze rozegrać życie. Planowałem systematycznie coś zmieniać. Planowałem stawać się doskonalszym. Ale tak mało Tobie pozwalałem w sobie coś zmieniać. I tak nie pozwalałem Ci zmieniać nic we mnie, bo ja miałem plan. Tak powoli unieruchomiłem Ci ręce i nogi i nie zauważyłem, że przybiłem Cię do krzyża, abyś nic nie mógł we mnie zmienić.

Ile razy umierałeś dla mnie, ile razy umierałeś z mego powodu? Ile razy umierałeś, byśmy mieli życie? Ile razy rodziłeś się, aby umrzeć we mnie, już w okresie mej młodości, w wieku dojrzałym czy w starości? Jak długo pozwoliłem Ci żyć? Kiedy będę mógł powiedzieć, że już Cię mam tak na stałe, na zawsze, na wieki? Kiedy mój wybór będzie wyborem wiecznie trwałej miłości?

Twoje ciało oddano Matce, która dała Ci je wcześniej. Otrzymała to, co dała. Ale jakże inne: poranione, wyniszczone, bez życia. Ile bólu musiało być w Jej sercu, gdy patrzyła, co zrobiono z Jej darem? Ile bólu musi być, Panie, w Twym sercu, gdy widzisz, co zrobiłem z Twoją wiarą, nadzieją i miłością?

Jak przejść drogę mego życia, aby dojść do Ciebie? Może każda droga prowadzi do Rzymu, ale na pewno nie każda do Ciebie. Gdy z wiarą popatrzę, Panie, na moją drogę, to muszę przyznać, że było na niej wiele drogowskazów wskazujących na Ciebie. A ja tak często stałem bezradny na skrzyżowaniu życia. I choć z wielu miejsc widać było szczyt Golgoty, to nie zawsze wybierałem właściwy kierunek. O wiaro moja mała, o miłości niedoskonała, o nadziejo, któraś się jeszcze tak w pełni nie narodziła – uczyńcie cud zmartwychwstania.

Opr. o. Jacek Zdrzałek CSsR

Droga krzyżowa zaczerpnięta z książki „Krzyż umiłować. Drogi krzyżowe ze świętymi redemptorystami”, wyd. Homo Dei.