Intencją ustanowienia tego dnia było nie tylko przypomnienie o godności każdego człowieka, ale także budowanie kultury życia – opartej na solidarności, odpowiedzialności i szacunku wobec najsłabszych. Miał on stać się impulsem do refleksji nad tym, jak jako wspólnota traktujemy życie i jakie warunki tworzymy dla jego rozwoju.
Dziś jednak znaczenie Narodowego Dnia Życia staje się coraz szersze. W obliczu pogłębiającego się kryzysu demograficznego nie wystarczy mówić jedynie o ochronie życia – trzeba pytać o kondycję całego społeczeństwa. Coraz wyraźniej widoczna jest trudność w budowaniu trwałych relacji prowadzących do zawierania małżeństw i zakładania rodzin, rośnie liczba rozwodów, a więzi społeczne ulegają osłabieniu. Dzieciom nie tylko przeszkadza się w urodzeniu, ale coraz częściej nie daje się im możliwości pojawienia, jako owocu miłości rodzicielskiej przekraczającej miłość własną.
Jednocześnie pojawiają się obawy, że państwo nie zawsze w wystarczającym stopniu wspiera rodzinę jako podstawową wspólnotę życia. Za to koncentruje się na postulatach ideologicznych, które nie tylko nie sprzyjają, a nawet są po prostu wrogie stabilności rodziny oraz życiu. W efekcie dziś trzeba trzeba mówić, że przyszłość Polski i Polaków stoi pod znakiem zapytania. Erozja więzi międzyludzkich wydaje się obecnie głębsza niż przewidywały to najbardziej pesymistyczne prognozy socjologów.
W tym kontekście Narodowy Dzień Życia przestaje być jedynie symbolicznym świętem. Staje się programem dla Polski – wezwaniem do odnowy społecznej, do odbudowy zaufania, odpowiedzialności i troski o przyszłe pokolenia. To zachęta, by tworzyć warunki, w których życie może się rozwijać: w silnych rodzinach, w stabilnych relacjach, w społeczeństwie, które nie odwraca się od najsłabszych, lecz czyni ich swoją miarą. Dla polskiego państwa powinien być to znak i to znak dobrze znany - Polski naród, gdy odwraca się od Boga popada w poważne tarapaty. Widać i tym razem już one na nas czekają.
