Duchowa adopcja dziecka poczętego

25 marca Kościół obchodzi uroczystość Zwiastowania Pańskiego. Tego dnia tradycyjnie podejmuje się Duchową Adopcję Dziecka Poczętego.

Modlitwa za życie przez dziewięć miesięcy

Duchowa adopcja dziecka poczętego to dobrowolne zobowiązanie do codziennej modlitwy w intencji jednego dziecka, którego imię zna tylko Bóg.

Osoba podejmująca adopcję przyrzeka, że przez dziewięć miesięcy – czyli symboliczny czas trwania ciąży – będzie otaczała je modlitwą, prosząc o ocalenie jego życia oraz o szczęśliwe narodziny i dobre życie po przyjściu na świat.

Jak wyjaśnia s. Joanna Cybułka z Centralnego Ośrodka Duchowej Adopcji na Jasnej Górze, jest to modlitwa za dziecko, które „z woli Bożej się poczęło i potrzebuje duchowego wsparcia w okresie życia prenatalnego”. Osoba modląca się towarzyszy mu duchowo przez cały czas jego rozwoju w łonie matki.

Choć duchową adopcję można rozpocząć w dowolnym dniu roku, to właśnie uroczystość Zwiastowania Pańskiego jest najczęściej wybieranym momentem. Wtedy dziewięciomiesięczna modlitwa kończy się w wigilię Bożego Narodzenia – tak jak dziewięć miesięcy dzieli moment zwiastowania Maryi od narodzin Jezusa.

Jak podjąć duchową adopcję?

Adopcję można rozpocząć podczas wspólnej modlitwy w parafii, ale także prywatnie – w domu. Najważniejszym momentem jest złożenie przyrzeczenia.

Wierny wypowiada słowa modlitwy, w której oddaje Bogu jedno nieznane dziecko i zobowiązuje się modlić za nie przez dziewięć miesięcy.

Treść przyrzeczenia brzmi:

Najświętsza Panno, Bogarodzico Maryjo, wszyscy Aniołowie i Święci, wiedziony(a) pragnieniem niesienia pomocy nienarodzonym, postanawiam mocno i przyrzekam, że od dnia (…) biorę w duchową adopcję jedno dziecko, którego imię jedynie Bogu jest wiadome, aby przez dziewięć miesięcy modlić się o uratowanie jego życia oraz o sprawiedliwe i prawe życie po urodzeniu. Amen.

Od tego momentu rozpoczyna się codzienna modlitwa.

Jak wygląda codzienna modlitwa?

Osoba podejmująca duchową adopcję zobowiązuje się każdego dnia do trzech rzeczy:

odmówienia jednej dziesiątki różańca,

odmówienia specjalnej modlitwy w intencji dziecka,

ewentualnie podjęcia dodatkowego dobrowolnego postanowienia (np. małego wyrzeczenia).

Treść modlitwy odmawianej codziennie jest prosta:

Panie Jezu, za wstawiennictwem Twojej Matki Maryi, która urodziła Cię z miłością, oraz za wstawiennictwem św. Józefa, „Człowieka Zawierzenia”, który opiekował się Tobą po urodzeniu, proszę Cię w intencji tego nienarodzonego dziecka, które znajduje się w niebezpieczeństwie zagłady i które duchowo adoptowałem. Proszę, daj rodzicom tego dziecka miłość i odwagę, aby zachowali je przy życiu, które Ty sam mu przeznaczyłeś. Amen.

Jeśli ktoś zapomni o modlitwie któregoś dnia, tradycja zachęca, by po prostu przedłużyć zobowiązanie o jeden dzień.

„Trzeba coś zrobić”

Jak zauważają osoby zaangażowane w to dzieło, wiele osób podejmuje duchową adopcję, ponieważ chce zrobić coś konkretnego w obronie życia.

„Niektórzy mówią wprost: trzeba coś zrobić – modlić się, bo to jest w zasięgu możliwości każdego” – podkreśla s. Joanna Cybułka.

Osoby podejmujące duchową adopcję często mówią o niezwykłych doświadczeniach związanych z tą modlitwą.

Jeden z uczestników wspomina historię sprzed lat. Podczas studiów podjął duchową adopcję w czasie pielgrzymki. Początkowo modlitwa była dla niego tylko kolejną praktyką religijną. Wkrótce jednak jego znajomy znalazł się w dramatycznej sytuacji: nieplanowana ciąża, lęk przed przyszłością, a później poważne zagrożenie życia dziecka.

Mężczyzna modlił się dalej, choć z czasem niemal zapomniał o całej historii. Gdy po dziewięciu miesiącach zakończył modlitwę, dwa dni później dostał wiadomość: urodziła się zdrowa córeczka jego znajomego.

„Nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że jestem częścią tej historii przez zobowiązanie do modlitwy” – wspomina.

Od tamtego czasu nieprzerwanie podejmuje duchową adopcję kolejnych dzieci.