Przez lata nie ochrzcił ani jednej osoby. Zdecydował się na heroiczny gest

Tak wyglądał makabryczny koniec życia św. Jana de Brébeufa – jezuity, który oddał swoje życie wśród amerykańskich Indian.

Jego życie rozpoczęło się w Normandii 25 marca 1593 roku. To właśnie tam poznał prężnie działający zakon jezuitów.

W 1617 roku sam wstąpił do zakonu. Początkowo pracował z młodzieżą, a także studiował filozofię i teologię. Marzył jednak o pracy misyjnej i poprosił o skierowanie do Kanady. Do celu dotarł po dwóch miesiącach podróży.

Można by się spodziewać, że po tak długim przygotowaniu i wyczerpującej wyprawie wkrótce zobaczy owoce swojej pracy. 

Na początku pracował wśród indiańskiego szczepu Algonkinów. Uczył się ich mowy, stworzył nawet słownik indiańsko-francuski oraz opracował gramatykę ich języka. Napisał również dla nich katechizm!

Mimo ogromnego wysiłku nikt nie zainteresował się wiarą w Jezusa.

Jan udał się więc do innego szczepu – Huronów, którzy mieszkali nad rzeką Świętego Wawrzyńca. Musiał mieć niezwykły dar zjednywania sobie ludzi, ponieważ wkrótce się z nim zaprzyjaźnili i zaakceptowali jego obecność.

Święty Jan był bardzo wysokim i potężnie zbudowanym mężczyzną. Tubylcy nadali mu imię Echon, co w ich języku oznaczało „człowieka silnego”.

Choć przyjęli misjonarza, nie przyjęli Chrystusa. 

Przez trzy lata podróżował razem z nimi. Żył w prymitywnych warunkach, zmagał się z surowym klimatem i nieustannymi trudnościami.

Po latach wysiłku ochrzcił tylko jedną osobę – i było to umierające dziecko.

W 1629 roku, z powodu wojny Francji z Anglią, wrócił do rodzinnej Francji. Po trzech latach ponownie wyruszył do Kanady i podjął trud ewangelizacji. Nadal jednak nie widział niemal żadnych owoców swojej pracy.

W 1636 roku wśród Huronów wybuchła epidemia ospy. Misjonarze pomagali chorym – nie tylko na ciele, lecz także na duchu.

Mimo to chrzest przyjmowały jedynie umierające dzieci. Dorośli panicznie bali się zanurzenia w wodzie chrztu.

Jan miał tego dość, ale nie uciekł. Zdecydował się na heroiczny gest – złożył ślub gotowości przyjęcia wszelkich cierpień, byle tylko pozyskać Indian dla Jezusa.

W swoim pamiętniku zapisał poruszającą modlitwę:

Indianie zauważyli, że epidemia nie dotyka misjonarzy. Europejczycy byli najpewniej częściowo odporni na wirusa, lecz dla tubylców było to znakiem niezwykłej mocy.

To przekonało wielu z nich do wiary. Do 1649 roku ponad 7000 Indian przyjęło już chrzest.

Ofiara św. Jana jednak jeszcze nie została złożona.

W 1648 roku do misji dołączył jezuita Gabriel Lallemant.

Tego samego roku wioska Huronów, w której mieszkał i posługiwał św. Jan, została napadnięta przez Irokezów. Udało mu się wtedy ocalić życie. W marcu następnego roku Irokezi przypuścili kolejny atak. Jan i Gabriel zostali pojmani wraz z kilkudziesięcioma hurońskimi wojownikami i uwięzieni.

Misja, którą z takim trudem budował św. Jan, została zniszczona. Irokezi wymordowali większość mieszkańców – nie tylko Huronów, lecz także członków innych zaprzyjaźnionych plemion.

Jan i Gabriel pozostali do końca z pojmanymi Indianami. Misjonarze zostali poddani okrutnym torturom. Wydarto im paznokcie, przypalano ich ciała żywym ogniem, wypalano oczy i podtapiano.

Święty Jan pozostał nieugięty. W końcu Irokezi, pełni podziwu dla jego męstwa, zabili go. Wyrwali mu serce i… zjedli je, wierząc, że w ten sposób zdobędą jego odwagę.

Tak zakończyło się życie człowieka, który oddał wszystko, aby inni mogli poznać Chrystusa.

Źródło: brewiarz.pl, niedziela.pl, Wikipedia