Po Pierwszej Komunii Świętej objawiła się jej Maryja. Dzieje wizjonerki w Gietrzwałdu

Barbara Samulowska urodziła się 21 stycznia w ubogiej rodzinie rolników Józefa i Karoliny. Była najmłodszym dzieckiem – miała dwóch braci, Józefa i Jana. Wspominano ją:

28 czerwca 1877 r. przyjęła Pierwszą Komunię Świętą, a dwa dni później wydarzyło się coś, co odmieniło jej życie: zobaczyła Matkę Boża. Zaledwie kilka dni wcześniej Maryja objawiła się jej kuzynce, Justynie Szafryńskiej, która opowiedziała o tym Barbarze. Do 16 września Maryja Niepokalana objawiała się już obu dziewczynkom, zachęcając do odmawiania różańca. 

W protokole z badania objawień z 1 września 1877 r. napisano:

Gdy objawienia się zakończyły, by uchronić dziewczynki tak od ludzkiej ciekawości, jak i od władz pruskich umieszczono je w domu sióstr szarytek w Lidzbarku Warmińskim. Po zamknięciu domu przeniosły się razem z siostrami do Chełmna. Gdy zakończyły naukę obie poprosiły o przyjęcie do zgromadzenia. Twierdziły, że taka była wola Matki Bożej. Wkrótce trafiły do Paryża, gdzie rozpoczęły nowicjat przy ulicy Rue du Bac 140, przy kaplicy Objawień Cudownego Medalika.

S. Barbara po ślubach przyjęła imię Stanisława i zaczęła pracę w żłobku. Marzyła jednak o misjach zagranicznych. Nim spełniło się to marzenie, spędziła we Francji aż 11 lat. W 1895 r. wyjechała do Gwatemali. Pod jej opieką znalazły się już nie dzieci, ale nowicjuszki. Jedna z nich tak wspominała:

Gwatemala stała się dla s. Stanisławy Barbary domem. Nie szczędziła sił i pomysłów, by wspierać formujące się do pracy z ubogimi siostry oraz samych Gwatemalczyków. 

Po kilku latach pracy w formacji została przeniesiona do Antigua. Została przełożoną wspólnoty pracującej w zaniedbanym szpitalu. Okazał się świetną administratorką, a jej działania przyczyniły się do poprawy warunków leczenia i pracy. Oprócz posługi w szpitalu, opiekowała się ubogimi w mieści i przygotowywała dzieci do Pierwszej Komunii Świętej.

Po powrocie z leczenia w Paryżu w 1909 skierowano ją do Szpitala Głównego w stolicy kraju Gwatemali. W krótkim odstępie czasu wystąpiły tam dwa trzęsienia ziemi, kóre zrujnowały placówkę. S. Stanisława zabrała się za odbudowę szpitala. Nie zdążono z remontami, gdy kraj nawiedziła wojna domowa. Mimo wszystko s. Samulowska dbała o jak najlepszą jakość obsługi pajcenta. Po wizytacji zanotowano:

W 1923 r. s. Stanisława ponownie odwiedziła Paryż i miała okazję przyjechać do Chełmna, by spotkać się z rodizną. Urlop nie trwał długo. Szybko powróciła do Gwatelami – tam było jej serce. W liście do kuzynki pisała:

Z biegiem lat jej siły słabły. Trudne warunki klimatyczne, niepokoje społeczne i niechęć władz do Kościoła i szarytek dodawały jej cierpienia. Na początku 1950 r. zachorowała na bolesny nowotwór twarzy. 6 grudnia 1950 r s. Stanisława Barbara Samulowska zmarła. 

Przeżyła 85 lat życia, 66 w zgromadzeniu, a 54 lata w Gwatemali. W 2005 r. w Gietrzwałdzie, gdzie ukazała się jej Maryja rozpoczęto proces beatyfikacyjny. 24 marca 2025 r. papież Leon XIV zatwierdził dekret o heroiczności jej cnót. Do beatyfikacji potrzebny jest cud za jej wstawiennictwem. 

Jej kuzynka, Justyna Szafryńska nie pozostała w zgromadzeniu. Szarytki nie składają ślubów wieczystych, ale odnawiają je każdego roku. W 1897 r. Justyna nie uczyniła tego i opuściła klasztor. Zamieszkała w Paryżu i pracowała jako krawcowa. W 1899 r. wyszła za mąż. Jej dalsze losy pozostają w dużej mierze nieznane.

Źródło: szarytki.waw.pl, misjonarze.pl, sanktuariummaryjne.pl, Wikipedia, kombwg.pl